Kochaj szczęśliwie

Augustyn Pelanowski OSPPE

Miłość jest jedna, ale ma tysiąc naśladowczyń. Tak samo mają na imię, ale zupełnie co innego sobą prezentują. Bardzo wielu ludzi uważa, że to, co obsesyjnie przeżywa, jest miłością. Tak naprawdę tkwią w depresjogennym układzie prowadzącym do rozpaczy. W szaleństwie zabójczej dla nich deformacji uczuciowej.

Marcin to 30-letni przystojny mężczyzna. Ciągle popada w kłopoty i nie radzi sobie z życiem. Smutek, lęk i niepewność siebie bardzo udanie maskuje poczuciem humoru. Niby dorosły, ale za nic na świecie nie chce stracić dziecięcej beztroski ani matczynej opieki.

Jesteś sensem mojego życia

Kiedy Teresa poznaje go u przyjaciół, od razu czuje, że coś ją do niego ciągnie. Rozmawiają bardzo długo – ze szczerością dziecka zwierza się jej z najskrytszych myśli, życiowych powikłań. Jest spod znaku Wodnika, jak i ona, i tak jak ona kocha śpiew operowy. Słucha go jak zaczarowana, jej oczy chłoną jego szczupłą postać: mężczyzny, któremu nie wyszło po prostu dlatego, że nie miał wsparcia. Nagle załamuje mu się głos. I co najgorsze – wyznaje w zaufaniu – ma problemy z pracą. Raz go wyrzucono i ten mechanizm powtarza się od kilku lat. To już szósta firma, z której odchodzi niesłusznie i niesprawiedliwie oskarżony przez szefa. Milknie na chwile. Tak samo było w jego domu – ojczym wyrzucił go na ulicę, za kradzież, której tak naprawdę nie było. Był jeszcze chłopcem, ale nikt nie zareagował, kiedy wziął kilkadziesiąt tabletek z szafki swojej matki. Teresa słucha i czuje, jak serce rozgrzewa jej krew do wrzenia. Kocha go. Wie już, że zrobi wszystko, żeby mu pomóc. Nigdy go nie opuści. On patrzy na nią pełnymi źrenicami i mówi: „Zaufałem ci. Nikt nie wie o mnie tyle co ty. Zawsze tęskniłem za kimś, komu mógłbym cały się powierzyć, przy kim mógłbym zasnąć bez lęku. Teraz wiem, że Ty jesteś taką osobą. Jesteś sensem mojego życia”.

Wytrzymam, choćby nie wiem co

Po kilku tygodniach okazuje się, że Marcin jest też uzależniony od alkoholu. Do Teresy to nie dociera: z tym też sobie poradzi. Zamieszkują razem. Kilka pierwszych dni to pokaz matczynej wręcz troski o biednego Marcina. Kupuje mu nawet szczoteczkę do zębów. Teresa zapomina o sobie, dziecku (sama wychowuje córkę), w pracy bez przerwy myśli o Marcinie, ciągle spogląda na wyświetlacz komórki. Dostaje SMS-y pełne słodkich słów. Marcin może sobie na to pozwolić – Teresa kupuje mu karty na „doładowanie” komórki. Jest na każde jego skinienie. Bywa, że z jego ust padają straszne wyzwiska, ale ona to rozumie, miał ciężkie życie. Po miesiącu Marcin po raz pierwszy nie wraca na noc. Potem znów. Po raz pierwszy ją uderza, krzyczy na córkę, upija się, trafia do aresztu. Wychodzi na wolność, ale nie wraca do Teresy. Ona nie może o nim zapomnieć. „Namierza go” u jakiejś starszej od niego kobiety. Puka do odrapanych drzwi. Rozmawiają w progu. Ze środka dobiegają śmiechy, ktoś woła go po imieniu. Nikomu nie pozwoliłaby tak się potraktować, ale jemu wybacza. Chociaż czuje się jak szmata. Osuwa się pod drzwiami i niemal godzinę siedzi jak suka, na wycieraczce. Mija kilka tygodni, Teresa ciągle czeka. Nie może bez niego żyć, nie może spać, myśleć o niczym. Schudła, dużo pali, godzinami gapi się w telewizor. Kiedy dziecko jest w szkole, rozpacz powala ją na podłogę, wije się z tęsknoty i bólu. Myśli, żeby ze sobą skończyć. Ktoś puka. Marcin. Rzuca mu się w ramiona. On przeprasza. Znowu razem siedzą w kuchni, on opowiada. Jest taki biedny. Płaczą oboje, teraz już będzie dobrze. Dwa tygodnie spokoju. Ale Marcina znowu nie ma od dwóch nocy. Teresa wie, że musi go odzyskać. Może tym razem to jej wina, bo ciągle się narzuca, jest zazdrosna, sprawdza go.

Nie mogę cię stracić

Ostatnio chodził taki wycofany, musiała czymś go zranić. Robi solidny rachunek sumienia, znowu śle SMS-y, przeprasza, prosi, błaga. Sama nie chce być odrzucona i nie chce, by on poczuł się odrzucony. Chce tylko się nim opiekować. Dlaczego znowu kogoś traci? Jest noc, jest sama, dziecko śpi przytulone do zimnej ściany. Płacze. Nie ma już siły. Może powinna porzucić tego człowieka. Wzbiera w niej wściekłość i bezsilność – chciałaby się od niego uwolnić i mieć odwagę powiedzieć: „Odejdź z mojego życia”, gdyby jutro zapukał do drzwi. Tak jest przez wiele nocy. Pewnego ranka on znowu puka do drzwi. Znowu są w kuchni, on znowu opowiada. Piją kawę i palą papierosy – jeden za drugim. Ma długi, i to potężne. Na karcie Teresy jest debet, ale jutro pożyczy od rodziców. Albo od brata, albo... ukradnie. Słucha go z uwagą, ale czuje, że już tylko udaje, że kocha. Czuje się jak kompozytor, przed którym jakiś amator udaje artystę operowego. Tak naprawdę go nienawidzi. Nie ma jednak siły powiedzieć mu, co naprawdę o nim myśli. Przecież mówiła, że nigdy go nie opuści, że kocha go bardziej niż siebie, że zawsze może na nią liczyć. Czuje, że wpadła w sidła własnych pragnień. Już wie, że on musi odejść, bo to ją zabija, niszczy, jest gorsze niż cholera, dżuma, niż AIDS... A on patrzy jej prosto w oczy i mówi, że to miłość. Hm, ma rację, przecież go kocha, nie może tak po prostu go „skasować”, jak numer w komórce. Całuje go w czoło i przytula do piersi.

Głód serca
Każdy wie jak ważne jest nasze wzrastanie w poczuciu bezpieczeństwa. Ale nikt też nie ma wątpliwości, co do powszechnego dziś kryzysu rodziny. Więzi rodzinne są nazbyt często naznaczone albo odtrąceniem, albo zaborczością. Te dwie skrajności rodzą w nas głód serca wymuszający poszukiwanie kogoś, kto przedłuży nam nazbyt bliskie więzi z matką lub ojcem, albo kogoś kto uzupełni ich deficyt. Jeśli wchodzimy w dorosłość z takim głodem w sercu, możemy wprawdzie sprawiać wrażenie ludzi wolnych i zrównoważonych emocjonalnie, ale w duchu przeżywamy rozpaczliwą potrzebę przeżywania niezaspokajalnej, ciągłej bliskości. To taki rodzaj więzi, która zatraca granice osobowości, sprawia, że zaczynamy żyć nie swoim życiem. Albo domagamy się, by ktoś przejął odpowiedzialność za nasze istnienie.

Kiedy miłość staje się bożkiem
Innymi słowy podstawą uzależnienia uczuciowego jest paniczny lęk przed odpowiedzialnością za własne życie. Człowiek czuje się bardzo samotny, pragnie „zawiesić” na kimś swoje istnienie. Albo kogoś zawłaszczyć, aż do zatarcia granic osobistej integralności. Prowadzi to do przecenienia miłości, uczynienia z uczucia boga. Nie Bóg jest wtedy miłością, ale miłość staje się bożkiem. Takie więzi charakteryzują się zachłannością, domaganiem się absolutnego poświęcenia, paroksystyczną obawą przed odejściem.
To wszystko wydaje się być wielką miłością. A jest tylko niezdolnością do miłości prawdziwej. Nierealne oczekiwania rodzą ogromny lęk przed odtrąceniem i tworzą przestrzeń dla niepohamowanej agresji i złości w wypadku ich niespełnienia. Źródła takiego uczucia tkwią w niespełnionej, albo źle spełnionej, miłości rodziców.

Jak się uwolnić
Pozwól sobie na złość i wykorzystaj ją do uwolnienia od kogoś, kto stał się dla ciebie sidłem, pasożytem uczuciowym. Przyjrzyj się swoim skrupułom, które nakazują ci opiekować się kimś takim. Może on tylko udaje biednego i godnego litości? Nie wierz swoim wyrzutom sumienia. A może to Ty jesteś kimś, kto nieustannie uzależnia – miej odwagę sobie to wyznać. Każdy kryzys emocjonalny jest szansą na wyzwolenie się z cyklu nieustannych uzależnień, uwolnieniem od wyniszczającej relacji. Kiedy więc jest z tobą już bardzo źle i odkrywasz, że więź z kimś po prostu cię zabija – jest to najlepszy moment, by zyskać siłę do uwolnienia.

Bałwochwalcze ubóstwienie
Ludzie rosną w przekonaniu, że ich życie powinno być pasmem zwycięstw, idealnych relacji, sukcesów, a o tragediach powinni dowiadywać się z wiadomości telewizyjnych. Że inni są po to, żeby zaspokajać nasze potrzeby, no i że wszystko co najlepsze należy się nam. To wizja obłędna i niebezpieczna. Im bardziej wyidealizowane mamy oczekiwania, tym rozpaczliwiej znosimy to, co jest realnością naszego losu.

Wyzwalające słowa Mistrza
Dlatego Jezus mówi tak trudne słowa: Kto nie niesie swojego krzyża, kto nie wyrzeka się wszystkiego, kto kocha matkę i ojca bardziej niż Mnie, kto za wszelką cenę chce być całe życie dzieckiem, które inni pieszczą, nie nadaje się do królestwa Bożego [dosłownie brzmi to tak: „Kto kocha ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. I kto kocha syna lub córkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. Kto nie bierze swego krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien” (Mat 10,37-38) ]. Pozornie słowa te wydają się nas krzywdzić – pozbawiać ukochanych osób, uniemożliwiać miłość, zabraniać bliskich związków. Pozornie, bo Jezus po prostu odziera nas ze złudzeń, mówiąc przede wszystkim o takich właśnie – chorych – więziach z drugim człowiekiem.

Bóg nie chce chorych więzi
Bóg nie chce, żeby nasze życie okazało się ciernistym rozczarowaniem, na skutek z gruntu fałszywego ubóstwienia człowieka opartego na ułudzie życia bez cierpienia. Nie chodzi więc o odrzucenie ukochanych osób, ale o to, aby się nimi – ani ich – nie zniewalać. Nikt bowiem, żaden człowiek, nie uwolni cię od dźwigania krzyża – twojego istnienia. Na nikogo swojego ciężaru nie przerzucisz! „Jeśli kto przychodzi do Mnie, a nie ma w nienawiści ojca, matki...”. Dlaczego tak radykalne i paradoksalne są żądania Jezusa!? Bo większość z nas od drugiego człowieka – męża, kochanka, przyjaciela, żony, przyjaciółki, dziecka, rodzica, ukochanej osoby – oczekuje zaspokojeń wręcz boskich. I to jest początek rozwodów, odtrąceń, rozczarowań, porzuceń. Istnieje w nas bałwochwalcze i dlatego błędne przekonanie, że jest gdzieś ktoś, ten jeden jedyny, kto wypełni pustkę, da szczęście i spełni wszystkie nasze oczekiwania. Nikt oprócz Boga nie jest w stanie zaspokoić tych pragnień. Trudno w to uwierzyć, dlatego uparcie szukamy idealnego męża, żony, dziecka, rodzica. Im usilniejsze poszukiwanie, tym dramatyczniejsza nasza historia. Im więcej krzyża w naszym życiu, tym silniejsza ucieczka w ideały, w kogoś, kto miałby od krzyża nas wybawić. Ale to krzyż ma wybawić ciebie od złudzeń, a nie złudzenia od krzyża! Nie istnieje idealny, superczuły, troskliwy człowiek, który zawsze i we wszystkim będzie cię zaspokajał. Jak powiedziałem, zwykle takie poszukiwania mają swoje źródło w domu, gdy nasza rodzina była „Golgotą”, a uczucia ciągle krzyżowane. Doświadczenie wielu osób potwierdza tę prawdę, że największe skłonności do idealizacji człowieka w tej dziedzinie mają osoby, które boleśnie przeżywały rozłączenie z rodziną, lub były z nią za bardzo związane.

Miłość chodzi zwykłymi drogami
Taką fałszywą i wyidealizowaną miłość trzeba mieć w nienawiści. O to chodziło Jezusowi – by się nie oszukiwać. Miłość chodzi po zwykłej drodze, a nie po Drodze Mlecznej! Właśnie taką deformację miłości potrzeba naprawdę mieć w nienawiści. Wszyscy jesteśmy naznaczeni grzechem i wszystkie nasze władze duchowe i psychiczne są grzechem napiętnowane. A to znaczy, że nasze wyobrażenie o miłości też jest zdeformowane grzechem i dlatego nigdy nie potrafimy od razu kochać bezgrzesznie i czysto. Możemy nauczyć się kochać właściwie, ale taka nauka uda się tylko wtedy, kiedy za nauczyciela weźmiemy sobie Prawdziwą Miłość, czyli Jezusa Chrystusa i jeśli będziemy cierpliwi i czyści. Żaden człowiek nie jest bogiem, natomiast Bóg potrafi być naprawdę ludzki.

Tylko prawda wyzwala
Miej więc odwagę spojrzenia prawdzie w oczy, napisano przecież najświętszymi słowami o tobie i Bogu: „Na pustej ziemi go znalazł, na pustkowiu, wśród dzikiego wycia, opiekował się nim i pouczał, strzegł jak źrenicy oka. Jak orzeł, co gniazdo swoje ożywia, nad pisklętami swoimi krąży, rozwija swe skrzydła i bierze je, na sobie samym je nosi – tak Pan sam go prowadził, nie było z nim boga obcego” (Pwt 32,10-12).

Rybak, ktory stal sie pasterzem - Wielkanoc 3C

Augustyn Pelanowski OSPPE

Połowy nigdy nie były najmocnieszą stroną Szymona Piotra. Gdyby nie Rabbi Jeszua, chyba nigdy by nie osiągnął wielkich sukcesów w łowieniu, nawet ryb. Piotr był rybakiem, a nie pasterzem, więc dlaczego został pasterzem dusz? Po połowie 153 ryb Pan powiedział do niego, aby pasł owce.

Co naprawdę kryje w sobie owo ewangeliczne przekwalifikowanie? Nie można cały czas tylko łowić dusz. W końcu trzeba też je nakarmić, odżywić, dawać im stały pokarm pokoju duchowego, prowadzić na coraz wznioślejsze łąki duchowych wyżyn, wyszukiwać drogi do nieba. Przebaczyć komuś grzechy, nawrócić rekolekcyjną mową czy upomnieniem w konfesjonale jest łatwiejszą sztuką niż cierpliwe, wytrwałe obdarowywanie miłością, znoszenie czyjegoś dojrzewania i prowadzenie latami. Połów nocą nie przynosi efektu, bo nie wystarczą nawet ogromne wysiłki rybaków dusz, gdy zabraknie im czasu na Słowo Boże. Noc Kościoła zaczyna się wtedy, gdy kapłani bardziej marzą o najnowszym laptopie niż o znajomości Słowa Bożego. Technologię elektroniczną obdarzamy dziś większym zaufaniem niż Boga.

I jeszcze ta prawa strona łodzi. Dlaczego akurat z prawej strony połów był tak obfity? Jeśli owa łódź jest obrazem Kościoła, to Jezus zdaje się wyraźnie mówić, że w Kościele nie ma szans na sukces w działaniu „na lewo!”, a już na pewno nie uda się zachęcić ludzi do tłumnego uczestnictwa w liturgii, gdy zabraknie w niej tych, którzy wyjaśniają Słowo Boże, i gdy zabraknie elementarnej prawości! Ale prawa strona łodzi to coś więcej niż tylko działanie zgodne z prawem Boga i ludzką prawością. Prawa strona to strona Mesjasza, który zasiadł po prawicy Boga Wszechmogącego, po zdeptaniu grzechu i szatana. To również strona owiec, a nie kozłów ze sceny sądu miłosierdzia. To być może szansa dla tych, którzy woleli prawe oko i prawą rękę sobie odciąć, niż stracić królestwo Boże.

Czy łowienie ryb jest aluzją do potopu Noego? Jeśli tak, to Bóg daje szansę nawet tym, których zatopiły odmęty grzechu. Dopóki jest sieć Kościoła, jest szansa. Co będzie, gdy jej zabraknie?

Wiara z rany - Wielkanoc 2C

Augustyn Pelanowski OSPPE

Szczęśliwym cierpieniem matki jest chwila, gdy jej ciało otwiera się i położna delikatnie wydobywa z jej wnętrza płaczące dziecko. Łono matki jest wtedy raną, która uwolniła życie. Dziecko zamknięte dotąd w ciemnościach łona matki zaczyna odczytywać nowy świat. Dotychczas słyszało tylko niezrozumiałe głosy, teraz może to wszystko zobaczyć i dotknąć, posmakować i poczuć, pojąć i poznawać. Dziecko poznaje teraz barwy i kształty, a głosy są już coraz bardziej zrozumiałymi dźwiękami noszącymi treści i mądrość.

Takim porodem jest wiara wydobyta ze zranionego wnętrza ciała Jezusa. Syn Boży, Nowy Adam zraniony w ciele, przeistoczył swe rany w miejsce narodzin wiary dla milionów Tomaszów. Księga Rodzaju mówi, że Bóg sprawił, iż Stary Adam pogrążył się w tajemniczym śnie, który tekst hebrajski nazwał TARDEMA. Jest to sen jak śmierć, zapadanie się w ciemność prawie dotykalną, pełną wątpiącego lęku i osieroconej tęsknoty. W czasie tego snu bok Adama otworzył się jak łono matki i z jego wnętrza Bóg wydobył kobietę. Samotność Adama była troską Boga i dlatego zranił go porodem kogoś, z kim mógł od tej chwili odkrywać miłość Stwórcy w jeszcze bogatszy sposób. Eliasz, w chwili zwątpienia, pogrążył się również we śnie, z którego nie chciał się już obudzić do dalszej drogi wiary. Wątpił. Obudził go anioł, raniąc go wzmocnieniem wiary. Piotr, aresztowany i osadzony w lochu przez Heroda, zapewne też miał w sercu zwątpienie, czy uda mu się wyjść z ciemnego lochu, w którym był skuty dwoma łańcuchami. Zasnął i nagle anioł uderzył go w bok, budząc go z tego koszmaru. Wszystko wydawało mu się ciągle snem, gdy zobaczył, że brama więzienia sama się otwiera, a on znajduje się przed drzwiami, zza których słyszał znajomy głos Rhode.

Można umrzeć, wierząc w sens swego życia i śmierci. Koszmarem jest żyć, wątpiąc we wszystko. Jezus uratował Tomasza od czegoś gorszego niż śmierć, uratował go od zwątpienia. Wiara Tomasza narodziła się z rany, z wnętrza ciała Jezusa! Jednak błogosławionymi Jezus nazwał tych, którzy nie potrzebują widzieć, dotykać, przekonywać się, argumentować, dowodzić, sprawdzać czy eksperymentować. Błogosławieni, którzy nic nie widzą, a jednak wierzą. Błogosławieni, którzy nie widzą Boga, a jednak wierzą, że On ich nawet na chwilę nie spuszcza z oka. Błogosławieni, którzy tkwią w ciemnościach wiary i nie domagają się żadnych olśnień, cudów, objawień i znaków. Tomasz zbliżył się najbardziej do Jezusa po zmartwychwstaniu, jeden jedyny, właśnie ten, który był tak daleko, zagubiony już w swym zwątpieniu. Żaden z apostołów nie włożył tak głęboko ręki ani palca do wnętrza ciała Jezusa. Żaden tak głęboko nie został dopuszczony do wnętrza Bożego Życia.

Jakie zwątpienie ostatnio nosiłeś w sobie? Jaka ciemność zachwiała tobą? Bezradność modlitw i daremne szarpanie zamkniętych drzwi zrozumienia? Jaki koszmar bezsensu cię dręczył? Czy wytrwałeś w próbie i zyskałeś błogosławieństwo niezłomności? Czy nie zwątpiłeś w Boga, mimo tego że wszystko wskazywało na to, że pozostawił cię samego?

Bezradnosc przy grobie - Zmartwychwstanie C

Augustyn Pelanowski OSPPE

Trzy kobiety stojące przy pustym grobie z olejkami wonnymi w zaciśniętych dłoniach spoglądały po sobie ze zdziwieniem i bezradnością. Nie znalazły ciała Jezusa, i to właśnie wywołało ową bezradność. Kilka lat temu, będąc na pewnych rekolekcjach, zdarzyło mi się przeżyć coś podobnego. Chcąc udzielić Komunii świętej uczestnikom Mszy, podszedłem do tabernakulum, ale gdy je otworzyłem i zajrzałem do wnętrza, byłem zdziwiony, ponieważ okazało się puste. Ktoś po prostu na poprzedniej Mszy rozdał wszystkie komunikanty i chyba w pośpiechu zapomniał zatroszczyć się o uzupełnienie Świętego Pokarmu. Stałem więc bezradny, nie wiedząc, co uczynić.

Zapewne zarówno dla tych kobiet, jak i apostołów stojących przy grobie, brak ciała Jezusa musiał być faktem wstrząsającym. To, że ktoś umarł, można przeżywać, cierpiąc, ale to, gdy ktoś przestaje istnieć, gdy dematerializuje się jego ciało, albo znika w niewyjaśniony sposób, może doprowadzić do dezorientacji graniczącej z szaleństwem. W pierwszych chwilach tego odkrycia dramatem nie była już śmierć Jezusa, ale to, że On zupełnie zniknął, jakby Go nigdy nie było!

Nieobecność Boga jest przerażającym doświadczeniem. Każdy z nas byłby bezradny, gdyby pewnego dnia okazało się, że „Bóg nie umarł”, tylko Go naprawdę nigdy nie było. Kto wtedy wytłumaczyłby nam sens naszych bezsensownych nocy? Kto wynagrodziłby cierpienie zadane ręką niesprawiedliwą i nieukaraną? Kto wynagrodziłby szczęśliwszą nagrodą niż szczęście? Kto wydobyłby na jaw wszelkie ukryte zbrodnie i dał nadzieję na przyszłość sięgającą poza śmierć? Jaki cel i znaczenie miałoby wtedy w ogóle życie? Wydaje się, że owa niepokojąca bezradność mogła być wielką próbą, kuszeniem odbywającym się bez kusiciela. Bo obecność diabła, tak czy owak, jest jakimś dowodem obecności Boga, ale gdy kuszeniem staje się pustka, pozbawiona nawet demonicznego szeptu, wszystko, co dotychczas miało miejsce, wydaje się iluzją. Niepewność kobiet przy pustym grobie podobna jest do sytuacji, gdy ktoś zatrzymuje się na skraju przepaści i spoglądając w jej głębię, na próżno szuka dna; albo gdy ktoś patrzy w lustro i nie widzi odbicia swej twarzy; albo też budzi się w nocy i w ogóle nie czuje ciała. Podejrzewam, że potężniejszym ciosem niż śmierć kogoś, kto nadawał nam sens życia, jest zupełne zniknięcie tej osoby. Niewiasty były przerażone nie umarłym Jezusem, tylko brakiem jego ciała. W pierwszej chwili zmartwychwstanie mogło być postrzegane jako coś gorszego niż śmierć. Zdarzają się takie chwile, w których wszystko traci znaczenie. Jesteśmy bezradni i pozbawieni wytłumaczenia tego, co się z nami dzieje. Bóg nie tylko jakby znika z naszego życia, ale wydaje się być Wielkim Nieistniejącym. Nie zniechęcajmy się, jeśli coś nie dzieje się w taki sposób, jakbyśmy się spodziewali. Przetrwajmy zwątpienie i bezradność, oburzenie i strach. Nawet nie wiemy, jak takie chwile są nam potrzebne do uzupełnienia kształtów naszej wiary, by stała się na miarę wiary Abrahama, a może nawet jeszcze większej?

Nie uciekaj w sen - Niedziela Palmowa C

Augustyn Pelanowski OSPPE

Ogród Oliwny, a właściwie tłocznia oliwek, nasuwa wiele skojarzeń z wizją miażdżenia owoców, aby mogły dać namaszczającą oliwę.

Gdy przed nami jawi się nieuchronność przyjęcia czegoś nie do zniesienia, czegoś przytłaczającego, uciekamy. Uczniowie ze smutku uciekli w sen. Smutkiem, przed którym uciekali Apostołowie, była nieznośna świadomość przegranej, odtrącenie przez ludzi, utrata Jezusa, wizja krzyża.
Podobnie czynimy, gdy dopada nas smutek, cierpienie, zmartwienie, lęk, udręka, nieznośna sytuacja, strata, niezadowolenie z siebie i życia, samotność, nuda istnienia, bezsens, wreszcie nieuchronność choroby czy nawet śmierci.

Jezus nie chce, żebyśmy przed tym wszystkim uciekali, tylko z mocą modlitwy przeczekali, przecierpieli, albo przetrwali. Jeśli uciekamy przed smutkiem, magazynujemy go i w końcu on wybuchnie rozpaczą. Chcemy otrzymywać jedynie pocieszenie i triumfalnie iść przez życie, ale to jest nierealna wizja losu ludzkiego. Po palmowych wiwatach, przychodzi smutek oliwny i nie jest dobrze przestać go doznawać. I tu jest podstawa konfliktu każdego chrześcijanina, jaki dramatycznie każdego dnia rozgrywa się w naszym sercu. Chcemy być z Jezusem, ale nie chcemy przyjąć tego, co jest ceną tej drogi. Chcemy mieć szczęście łaski uświęcającej i przyjemność grzechu, modlić się i używać życia, składać hołdy Bogu i nie doznawać żadnej przykrości. Nawet w naszych modlitwach nie prosimy o wytrwałość w przykrościach, tylko o to, by Bóg je zabrał jak najszybciej. W imię Jezusa chcemy zawsze i koniecznie odnosić jedynie sukcesy, w imię Jezusa żądamy, aby inni zawsze nas rozumieli i byli dla nas dobrzy, w imię Jezusa żądamy, aby życie było komfortowe i pełne wygód, w imię Jezusa czynimy wszystko, aby inni z nas byli we wszystkim zadowoleni. To nie jest jednak chrześcijaństwo, tylko co najwyżej utajona forma nerwicy. Krzyż Chrystusa szepcze do nas cicho, że nie zawsze musimy odnosić zwycięstwa, nie możemy oczekiwać, by każda droga była palmowa, bo są i oliwne.

Lustro dla potworow - Wielki Post 5C

Augustyn Pelanowski OSPPE

Jezus nie pochwalał ani uczynków syna marnotrawnego, ani czynów kobiety, która cudzołożyła. Po raz drugi podkreśla, że o wiele niebezpieczniejsze jest osądzanie grzesznika niż jego grzech. O wiele niebezpieczniejsze było zgorszenie brata syna marnotrawnego, bo pozostawiało go poza domem ojca. Równie niebezpieczne było oskarżanie cudzołożnej kobiety dla tych ludzi, którzy ją w tym potępieńczym orszaku przywiedli do Jezusa, zamierzając ukamienować.

Rzucanie kamieniami świetnie przekłada się na obraz przerzucania na kogoś własnych, ukrytych oskarżeń sumienia. Nazwalibyśmy to po łacinie proiectio. Większość mężczyzn dość łatwo posądza kobiety o to, co w nich jest ukrytym i wstydliwym problemem. Kiedy na ulicy wulgarnie określają kobietę albo w ich spojrzeniu można wyczytać słowo „dziwka”, to nie jest to niczym innym, jak tylko źle tłumionym pożądaniem. Jeśli człowiek nie chce przyznać się sam przed sobą do pewnych schorzeń sumienia, staje się to wszystko albo obsesją, albo zacznie wyciekać na powierzchnię świadomości w postaci rzutowania na inne osoby swoich stłumionych wynaturzeń, w postaci projekcji. Przypisuje się wtedy in- nym dokładnie to, czego w sobie samym nie chce się uznać. Inni stają się lustrami lub ekranami naszych wewnętrznych potworów.

Tak więc, najczęściej ci, którzy skrywają wstydliwie nawet przed samym sobą nieuporządkowanie seksualne, są najbardziej skłonni w każdej kobiecie dopatrywać się zwyczajów wprost spod latarni, czemu zwykle w zawoalowany sposób dają wyraz, maskując to ironicznym lub złośliwym uśmiechem. Pewien psychiatra powiedział mi, że mężczyźni, którzy w stosunku do kobiet nadużywają wulgarnych określeń odnoszących się do seksualności, są upokorzeni przez własną pożądliwość i zwykle poważne grzechy ukrywają w swym sumieniu. Ich sumienie jest krzywdzone, bo nie dopuszczają do siebie wyrzutów sumienia, co prowadzi do obwiniania zewnętrznych obiektów. Kiedy człowiek nie dopuszcza do siebie wyrzutów sumienia, ma już tylko jedną drogę, by dać upust wewnętrznemu napięciu: obwiniać innych. Nasza cywilizacja jest wyjątkowo wulgarna i chociaż ciągle różne grupy społeczne domagają się poszanowania kobiet, najczęściej skutek jest odwrotny, i właśnie one są ekranem zbiorowych projekcji. Coraz częściej słyszy się nawet z ust najmłodszych najstarsze przekleństwa.

Historia z kobietą, którą pochwycono na cudzołóstwie, każe nam się zastanowić, w jaki sposób owi mężczyźni przyłapali tę grzeszną kobietę? Dlaczego tak wiele trudu włożyli w przyłapanie jej in flagranti? Szczególnie nam, mężczyznom, powiedziałaby ta Ewangelia wprost w oczy: „To, o co głośno oskarżasz kobietę, zdradza to, czego skrycie od niej pragniesz!”.

Smutek obserwatora - Wielki Post 4C

Augustyn Pelanowski OSPPE

Przypowieść urywa się w połowie rozmowy ojca ze zbuntowanym na miłosierdzie synem. Dlaczego? Dlatego, że ona na tym świecie nie ma zakończenia, lecz ciągle się powtarza. Możemy przejrzeć się w obydwu synach i odnaleźć się w jednym albo w obydwu.

Obydwaj byli na polu. Jeden z nich tak odszedł, że wrócił. Drugi tak oddalił się od domu, że nie wyglądało to na odejście. Jeden z nich żałował, że zgrzeszył. Drugi natomiast, choć nie wyraził tego wprost, żałował, że nie zgrzeszył. Był tak blisko Ojca i jednocześnie nie wszedł do wnętrza Jego domu! Przypowieść nie pochwala uczynków pierwszego syna, ale ostrzega też przed postawą drugiego: pozornej poprawności moralnej. Syn służył od lat ojcu, ale tylko służył, czyli wykonywał obowiązki, zakazy i nakazy, nie szukał miłości i czułości w jego ramionach. Ani zmysłowość, ani mistyka nie pociągnęły go i nie ciekawiły. Nie miał odwagi pogrążyć się w grzechu, choć naprawdę za nim tęsknił, co widać w jego pretensjonalnych wyrzutach: „Nigdy mi nie dałeś koziołka, abym ucieszył się ze swymi przyjaciółmi”. Tęskni za uciechami życia, ale ich sobie sam zakazał, choć niezrozumiale do ojca ma żal. Ojciec przecież mu mówi: „Dziecko, wszystko moje jest twoje!”. Co jest Ojca? Ojca jest uczta, czyli Eucharystia. Najdelikatniej jak mógł, dał synowi do zrozumienia, że w każdej chwili może sobie sprawić ucztę, ale tajemnicą pozostanie, dlaczego starszy syn ani w grzechu nie szukał radości, ani w domu ojca.

Tajemnicą są ludzie, którzy nie odważyli się szukać szczęścia w grzechu, ani w Bogu, ani na ulicy, ani na Eucharystii. Ludzie, którzy nie żyją, tylko obserwują życie innych, jak te panie z okien w blokowiskach, które całymi godzinami przyglądają się sąsiadom. Całe życie tkwią w jakimś żalu do życia, że im się nie udało odnaleźć szczęścia. Przyglądają się innym, ale nigdy sobie!
Stał więc smutny starszy syn, obserwując domostwo rozbrzmiewające muzyką i śpiewami. Polskie tłumaczenie tekstu nie oddało pewnego niuansu. Radość, którą chciał przeżyć syn, konsumując owego koziołka z przyjaciółmi, została nazwana tym samym słowem, które było radością z powrotu marnotrawcy, o której nieśmiało powiedział ojciec. Ta sama radość? Kiedy nie chcemy się cieszyć z czyjegoś szczęścia, nic już nie jest w stanie nas ucieszyć. Jeśli chodzi o mnie, to radzę wszystkim raczej ucztę w domu Ojca, bez potrzeby odwiedzania chlewnych agencji towarzyskich, ale odradzam też postawę obserwatora, który ze wszystkiego jest niezadowolony.

Fr. Stan Fortuna's message on Holy Week

Dear Friends of Francisco,
Greetings peace and Blessings to you and your families and friends. I hope and pray all is well as we move quickly towards Holy Week. Lent is a favorable time as B16 says regarding Lent 2007, “to learn to stay close” to Jesus. Learning to stay close to Jesus will inevitably engage us in the battle of love, which will require the overcoming of betrayal. To experience betrayal, as Brother Webster informs us, means to experience being led astray, to experience the failure and departure of someone in time of need, to experience someone or something proving to be false.

The betrayal of Jesus by Judas is emblematic of humanity’s sin, meaning that it is a sign of the failure of love on the part of all of us at one time or another - in one way or another. These moments when we encounter failures of love, regardless of who it comes from or the shape or expression – or lack there of - it takes, or however hidden and unexpected or unsuspected they may be are connected to the battle of love. The great JPII details this great battle of love and qualifies this battle in the following way: “the hours of the great battle between the love which gives itself without reserve and the mysterium iniquitatis which is imprisoned in hostility (Letter to Priests 200).

The victory of Love, which makes us “more than conquerors” (Romans 8:37) provides space within the confining and restricting encounters with betrayal. This space is a manifestation of the power and freedom of true love rendering us capable to love, to pass through the devastating experience of betrayal – the imprisoned hostility from others which finds a way to escape and attack - regardless of how painful, unexplainable or unsuspected. This is especially true when one has no indication that betrayal is about to strike. Nonetheless, the flames of love are a burning fire, and even the deep waters of betrayal “cannot quench love”. “For stern as death is love, relentless as the nether world is devotion, its flames are a blazing fire” (cf Song of Songs 8:6-7).

May the power of this Blazing Love carry us along and through the remaining time of Lent to Holy Week so that our communion with Love will be forged ever more inseparably with the Love that renders us capable for more love - with Jesus who “having loved his own who were in the world, loved them to the end” (Jn 13:1). Lord willing, talk to ya’ll next week….peace and Blessings 4 ever in Jesus and Mary….

Benedict XVI on conversion

"The Most Effective Response to Evil"

Dear Brothers and Sisters,

The passage of Luke's Gospel proclaimed on this Third Sunday of Lent refers to Jesus' comments on two current events of that time. The first was the uprising of some Galileans, which was suppressed by Pilate with the shedding of blood; the second was the collapse of a tower in Jerusalem, which caused the death of 18 victims. They were two tragic, yet very different, events. The first was caused by man, the other was accidental.

According to the mentality of the time, the people tended to think that the misfortune fell on the victims because of their grave fault. Jesus, on the contrary, says: "Do you think that these Galileans were worse sinners than all the other Galileans, because they suffered thus? ... Or those 18 upon whom the tower in Siloam fell and killed them, do you think that they were worse offenders than all the others who dwelt in Jerusalem?" (Luke 13:2,4). In both cases, he ends saying: "I tell you, no; but unless you repent you will likewise perish" (13:3,5).

This is, therefore, the point to which Jesus wished to lead those who were listening to him: the need for conversion. He does not present it in moralistic, but rather in realistic terms, as the only appropriate response to events that put human certainties in crisis.

In the face of certain misfortunes, he advises, it is no good to blame the victims. What is truly wise, rather, consists in allowing oneself to be questioned by the precariousness of existence and to adopt an attitude of responsibility: to do penance and improve our lives.

This is wisdom, this is the most effective response to evil, at all levels, interpersonal, social and international. Christ invites us to respond to evil first of all through a serious examination of conscience and with the commitment to purify our lives. Otherwise, we will perish, he says, we will perish in the same way. In fact, people and societies that live without questioning themselves have ruin as their only final end. Conversion, on the contrary, despite the fact it does not preserve us from problems and adversities, enables us to address them in a different "way."

Above all it helps to prevent evil, and to neutralize some of its threats. And, in any case, it enables us to overcome evil with good, though not always at the level of events, which at times are independent of our will, certainly always at the spiritual level.

In short, conversion overcomes evil at its root, which is sin, though it cannot always avoid its consequences.

Let us pray to Mary, who accompanies and supports us in our Lenten journey, to help every Christians to rediscover the grandeur, I would even say the beauty, of conversion. May she help us understand that to do penance and correct our conduct is not simply moralism, but the most effective way to improve both ourselves as well as society. An apt maxim explains it very well: It is better to light a match than to curse the darkness.

Obrzuceni nawozem grzechow - Wielki Post 3C

Augustyn Pelanowski OSPPE

Drzewo inwestuje wszystkie siły w urodzenie owocu: wysysa z ziemi soki, dostarcza je przez pień do gałęzi, wypuszcza liście i poświęca piękno kwiatów, byleby tylko zaowocować. Drzewo bez owocu to po prostu drzewo bez możliwości odrodzenia się w nowym drzewie. Ten obraz drzewa figowego streszcza w sobie sens ludzkiego wysiłku, bowiem wszystko, co w życiu czynimy, jest po to, by się odrodzić w innym świecie, oddając siebie samych – jak owoc – Bogu.

Większość ludzi żyje jednak dla siebie samych i są oni jak drzewa, które nie rodzą owocu, żyją tylko tym światem, a nie światem, który ma przyjść. Ktoś taki nie widzi problemu. Wydaje mu się, że wszystko działa dobrze. Jest zdrowie, piękno, pieniądze, inteligencja, dostatek dóbr, miłość i powodzenie, używanie i nadużywanie ciała, ale nie ma troski o wieczność, o życie upodobnione do tego, który był „błogosławionym owocem żywota” Maryi.

Dla podkreślenia niebezpieczeństwa takiej sytuacji musi wystąpić coś, co jest sygnałem ostrzegawczym: NAWÓZ I SKOPANIE! Intensyfikacja cierpienia jest sygnałem, że najwyższy czas pomyśleć nie o tym świecie. Dopóki nie zauważymy, w jakie gnojowisko zabrnęliśmy z naszymi ideałami i planami, nie mamy wcale ochoty na nawrócenie, czyli na oddanie siebie Bogu. Gdy pojawia się dramat, gdy zawaleniu ulegają nasze projekty, gdy zostajemy obrzuceni nawozem naszych grzechów albo gdy czujemy się skopani przez kolejne doświadczenia losu, najwyższy czas pomyśleć w inny sposób o sensie życia. Wtedy zwykle trochę poważniej zaczynamy myśleć o Bogu. Przestaje On być „kulą u nogi”, a staje się jedynym, który bierze pod ramię i nas podtrzymuje. Kwitnie refleksja, nasze modlitwy pachną miłością i owocujemy gruntowną spowiedzią.

Bóg oczekuje od nas wiary w przyszłe życie po zmartwychwstaniu, bardziej niż my lękamy się rozpaczy z powodu porażki na tym świecie. Jeśli tej wiary w nas nie odnajdzie, w końcu zostaniemy wycięci. Bo po co żyć, skoro nie chce się żyć wiecznie?

Wspomnijmy Pompeje. To miasto było przesycone erotyzmem i oznaki nadużywania ciała są widoczne do dziś. Wyżycie było łatwe i tanie, najtańsze prostytutki brały po dwa asy, tyle, ile kosztował ewangeliczny wróbel. Przyjemnie i rozkosznie żyło się w Pompejach. Ale nie uratowało to miasta przed nagłą zagładą, a może ją nawet wywołało, tak jak w przypadku Sodomy? W jednym z zachowanych domów publicznych mozaika przedstawia ciała kochanków w lubieżnym uścisku, nieopodal, w szklanej gablocie, spalone w popiele wulkanicznym ciała ofiar, splecione w łudząco identyczny sposób. W jednej chwili całe miasto, jak bezowocne drzewo, żyjące dla własnej przyjemności, zostało wycięte. Rolę biblijnej siekiery odegrał ognisty Wezuwiusz, 24 sierpnia 79 roku. Jest jeszcze tyle miast, które mają ambicje stać się nowymi Pompejami! Dlaczego tak łatwo nam uwierzyć, że Bóg jest miłosierny, a tak trudno, że jest sprawiedliwy?

A Lenten Reflection on Sin and Mercy - by Christopher West

I thought it would be fitting during this Lenten season to reflect on a really bad three-letter word that rarely gets mentioned anymore: sin. We needn’t fear this word so long as we never talk about it, think about it, or otherwise acknowledge it outside the context of its five-letter antidote: mercy. In a world that has lost a sense of sin, one sin remains: Thou shalt not make people feel guilty (except, of course, about making people feel guilty). In other words, the only sin today is to remind people about sin, or to call something a sin. Those who call sin sin aren’t “tolerant.” They fail in the “respect for ‘diversity’ department.” As an aside, have you ever noticed that those who preach “tolerance” are often quite intolerant of anyone who doesn’t think like they do? Have you ever noticed that those who insist on an uncritical respect for “diversity” are often quite critical and disrespectful of those who diverge from their point of view? The Christian remedy for guilt is not to wish sin away in the name of “tolerance” and “diversity.” The Christian remedy for guilt is to abandon oneself with total confidence to God’s mercy. But I’m not convinced that the majority of Catholics today really believe in God’s mercy. We say we do, but do we? If we really believed in God’s mercy, why are we so quick to rationalize sin rather than admit it, confess it, and be forgiven? In my experience speaking to Catholic audiences around the country, it seems many of us still believe that our eternal destiny will be determined by a scale weighing our good works against our sins. If this is the case, we simply can’t afford to admit the amount of sin in our lives. The implications are too devastating. So we rationalize our sin and continue to comfort ourselves by recalling that we’re not nearly as bad as “those really nasty sinners down the street.” Where is the death and resurrection of Jesus in this view of salvation? If we are convinced we’re going to heaven because, well, “I’m a good person,” what do we need a savior for? To counter this notion of the tipping scales, a wise retreat-master once explained judgment to me as follows. Each of us will be “on trial” before God the Father, the eternal judge. The prosecuting attorney, the devil, will be listing all our sins one by one. All those things the deceiver convinced us were good in this life he will now throw in our face as evidence against us, snarling with certainty as he does, “Guilty… guilty …guilty.” Knowing we are indeed guilty, we will have no defense, unless… unless we have paid the proper fee to the only defense attorney who can save us from our fate. The defense attorney, of course, is Jesus. The fee: our very lives. If in this life we have abandoned ourselves entirely to Christ, on judgment day, he will wrap us in his blood stained cloak, and every time the devil snarls, “Guilty… guilty… guilty,” Christ will look to his Father and proclaim, “Forgiven… forgiven… forgiven.” There is only one unforgivable sin. Christ called it blaspheming the Holy Spirit, which is none other than the refusal to admit we need God’s mercy. In other words, the only unforgivable sin is the obstinate rationalization of sin. “If we say we have no sin we deceive ourselves…. If we confess our sins, he …will forgive our sins and cleanse us from all unrighteousness” (1 Jn 1:8-9). One final thought: God loves us not in spite of the misery of our sin. It is our misery, in fact, as Father d’Elbee observes in his marvelous book I Believe in Love, that attracts God’s mercy. Mercy in Latin – misericordia – actually means “a heart which gives itself to those in misery.” Now there’s some meat to chew on this Lent – especially on Fridays.

The Meeting of Eros and Agape in Benedict XVI’s First Encyclical - by Christopher West

In his much-awaited first Encyclical entitled God is Love (promulgated Christmas day, but officially released January 25th), it seems Pope Benedict wants to proclaim to the world that the Church – despite all the supposed anti-sex sentiment – has a vision of erotic love far more glorious than anything Sigmund Freud, Hugh Hefner, Dr. Ruth, or Howard Stern could dream or imagine.

His words are tender, firm, clear, compassionate, and poetic. The text reads like the letter of a loving father to his children, presenting an invitation to men and women everywhere to open their hearts to the love that truly satisfies. So many of us have searched in vain for love in this pornified world. We’ve eaten out of a dumpster in attempts to satisfy our hunger. Without wagging a finger at anyone, Pope Benedict’s encyclical presents the banquet of love we’re made for.

He divides the letter into two main parts. The first part, in which he explores the relationship between erotic and divine love – eros and agape in Greek – is more “speculative,” he says (in the sense that he is offering a prayerful meditation, not that he’s giving us half-baked theories). Based on these meditations, the second part of the letter offers a “more concrete” treatment of how the Church is called to exercise the commandment of love of neighbor and work for a just social order.

As Benedict insists, these two main parts are “profoundly interconnected.” There’s no place here for a false division between Church teaching on sexual ethics and social justice. If we want to work for social justice, we must first do justice to the fundamental social unit – the relationship of man and woman and the family that springs from their love.

Does the Catholic Church do justice to the love of man and woman? Benedict observes that Christianity is often criticized for being opposed to the body and sex. While he admits such tendencies have always existed, the Pope demonstrates that negativity toward the body and sex is, in all truth, foreign to authentic Christian belief and practice.

Christianity does not “blow the whistle” on erotic love. It seeks to rescue it from degradation, to “heal it and restore its true grandeur,” says Benedict. The “contemporary way of exalting the body is deceptive. Eros, reduced to pure ‘sex’, has become a commodity, a mere ‘thing’ to be bought and sold, or rather, man himself becomes a commodity. This is hardly man’s great ‘yes’ to the body.”

In order to restore erotic love’s true grandeur, we must experience the purification of eros by agape. As this happens – that is, as we allow erotic love to be informed and transformed by divine love – eros is able “to provide not just fleeting pleasure, but a certain foretaste of the pinnacle of our existence, of that beatitude for which our whole being yearns,” Benedict states.

What joy! Sexual love in God’s plan is so glorious that it is meant to provide a small foretaste of the eternal joys that await us in heaven. But beware the counterfeits.
“An intoxicated and undisciplined eros,” as the Holy Father observes, “is not an ascent in ‘ecstasy’ towards the Divine, but a fall, a degradation of man.”

Love is indeed “ecstasy,” the Pope tells us. But not in a hedonistic sense. If ecstasy means “to go out of oneself,” then love is ecstasy as “an ongoing exodus out of the closed inward-looking self towards its liberation through self-giving, and thus towards authentic self-discovery and indeed the discovery of God.”

Pope Benedict’s encyclical makes a person proud to be Catholic. Does any other religion on the planet have such an ennobling view of the human person and of sexual love? If we have any right to boast, we boast only in Christ, in his love for us and in what he has revealed to us about the meaning of being human.

Benedict XVI didn’t come up with this. He’s just passing along in love what the Church has received from her Bridegroom. As Benedict himself states, “eros... seeks God and agape... passes on the gift received.”

Thanks, your Holiness, for passing on the gift.

The Children of Men: A New Movie Looks at the Consequences of Sterile Sex - by Christopher West

Movies, like all forms of art, reveal something of the human soul. They can be a kind of confession. Our sins, our fears, our inner contradictions, our worst nightmares – all the kinds of things that people don’t talk about in “polite” conversation – often find an outlet, consciously or unconsciously, on the big screen.

A new movie called The Children of Men seems to offer just such a “confession.” It taps into the inevitable psychological disturbance that stems from our culture’s widespread disregard for new life and the seemingly omnipresent preference for sterilized sex. Having sex: nothing better – having babies: nothing worse. Doesn’t this pretty much sum up the way the world thinks? The schizophrenia inherent in such a blatant bucking of reality is bound to cause major brain spasms. And these major brains spasms can turn into a major motion picture like this one.

“In twenty years, women are infertile. No children. No future. No hope. But all that can change in a heartbeat.” That’s the caption that appears above a small human life pictured in-utero on the promotional poster for The Children of Men. The poster alone is an amazingly powerful pro-life message from the mainstream entertainment industry.

In a recent interview, Clive Owen, who plays the movie’s reluctant hero Theo, observed: “The film is looking at the way we’re heading and saying, ‘We should be careful.’” We should be careful to examine what children give the world and why so many people prefer to avoid them. We should be careful to examine what we value. We should be careful to consider what is at stake when we prefer sterilized sex to the God-given, family oriented, baby-making kind. Could it be the future of civilization?

In one of the more chilling scenes of the film, Theo and another woman find themselves in a long-abandoned elementary school. The building is in shambles. The playground is overgrown. Only slowly does it dawn on the viewer – the school is falling apart because there are no children in school, and there are no children in school because there are no children! In the midst of this bleakness, the woman laments to Theo, “It’s very odd what happens in the world without children’s voices.”

Odd – and horrific. The entire world has gone berserk. Governments have collapsed. Anarchy reigns. Terrorists rule. Humanity’s only hope is revealed when a young African woman named Kee is discovered to be pregnant. Having never seen a pregnant woman before, she had no reference for what was happening within her. But, as she says, she “just knew” there was new life inside.

When Michael Caine’s character meets Kee he proclaims, “Your baby is the miracle the whole world has been waiting for.” The messianic tones are unmistakable. (By the way, Children of Men was released in the big city markets on Christmas day. Coincidence?) In the midst of a dark and despairing picture, the birth of Kee’s child seemed to fill the theater with hope. One could almost sense a collective sigh of relief.

Still, one leaves the movie with a lot of unanswered questions. As director Alfonso Cuaron said, “I didn’t want to give any answers. I wanted to force the audience to explore what they think is really happening [in our world] right now, bringing out not only the social responsibility but the individual’s responsibility.... I wanted to explore the fading sense of hope in humanity today,” Cuaron said. “The child serves as a message of hope and infertility shows the little respect we have for human life right now.” Cuaron then concluded, “I believe that children are the only hope for humanity, their sense of innocence, their sense of faith....”

This message comes through beautifully when Kee’s crying newborn stops the fighting in the streets. Hardened soldiers, many of whom would never have seen or heard a crying baby, fall to their knees in adoration and amazement. One of them blesses himself with the sign of the cross. History has changed “in a heartbeat.” And Hollywood has given us something critically important to think about.

Apocalypto: Violence and Hope - by Christopher West

Mel Gibson’s graphically violent movie Apocalypto is generating a lot of criticism in the media. USA Today asks, “How can Gibson disgust us? Let us count the ways: There’s a face chewed off by a panther, a spear impaling a man’s skull, a chest ripped open by a blunt arrowhead and a head spurting blood as if a spigot has been turned on.”

Having seen the movie for myself, I can tell you that’s not the half of it. What could Mel possibly be trying to say? Is he merely a blood-crazed maniac as the media would have us believe? Before I share my thoughts, I need to put my immediate reaction to the film in context.

For the last month or so, with my wife caring for our newborn son, I’ve been managing both our busy home and my busy office. I’ve been dividing lots of 18 hour days between helping our older kids with their school work, laundry, grocery shopping, preparing meals, getting ready for a course I’ll soon be teaching, and trying to meet my publisher’s deadline for a new book I’m writing.

I try sincerely to practice what I preach about embracing the sacrifices that come with living a Catholic marriage. But I’m a fallen man. I entertain the same questions that everyone else does – especially at 4 a.m. when little Isaac can’t seem to understand how desperate I am for sleep. That’s when I wonder, Are all these sacrifices really worth it? And I’ll pray, Dear God, can this pleeeeeease be the last time we go through this new baby craziness?

It was in this state of mind that I went with some friends to see what one reviewer dubbed “Mesoamerican Rambo.” To be honest, I was hoping a night out with the guys would offer a little “escape” from the pressures of life with a newborn. I came out of that theater not only renewed in confidence that every sacrifice I make for my wife and children is well worth it. I came out of that theater wanting to have another baby right away. Bring it on!

Fertility, I think, is the interpretive key of the film. That’s what this small tribal village valued most. The sexual boast among the men was not how many women they’d bedded, but how many children they’d fathered. Of the numerous reviews I read, not a single one grasped this basic point. The common sentiment is bafflement and the common accusation, even from movie critics within the Church, is that if Gibson is trying to offer a message of hope in the midst of cultural decline, “that’s not at all clear.”

Maybe I was smokin’ something, but it was crystal clear to me. Mel, himself, says the movie is about “the spark of life that exists even in a culture of death.” That’s precisely what I took away from it. This movie – not despite its graphic violence, but in and through it – offers us a gripping visual allegory for understanding what spouses are up against if they are going to take God’s plan for marriage seriously.

I’m not gung-ho about seeing hearts ripped from people’s chests, heads cut off, or people eaten by jaguars. However, if Gibson, as an artist, was trying to depict what the spiritual battle might actually look like, one could argue that he may not have gone far enough. The devil is no red cartoon character with a pitchfork. He’s a hideous demon who prowls around like a ravenous lion (or, shall we say jaguar?) looking for people to devour (see 1 Pt 5:8). He wants our heads, our hearts, and – perhaps most of all – our fertility. He’s after our children (see Rev 12).

From the beginning, the devil’s enmity has been aimed directly at matri-mony, which means, “the call to motherhood” (see Gen 3:15). This was the raging battle that Jaguar Paw, the main character of Apocalypto, found himself at the center of. With unflagging determination, he overcame insurmountable challenges in order to save his wife, his son, and their – by the end of the film – newborn baby from certain doom.

That baby was the life asserting itself in the face of so much death. That baby was the light shining in the darkness and, thanks to Jaguar Paw’s valor, the darkness did not overcome it (see Jn 1:5). That’s what I want to fight for in life. And that’s why I came out of the theater recharged to embrace the challenge of being a husband and father. Thanks, Mel. I needed that.

JP 2 call for the youth of Cuba to be virtuous

Dear young people, whether you are believers or not, accept the call to be virtuous. This means being strong within, having a big heart, being rich in the highest sentiments, bold in the truth, courageous in freedom, constant in responsibility, generous in love, invincible in hope. Happiness is achieved through sacrifice. Do not look outside for what is to be found inside. Do not expect from others what you yourselves can and are called to be or to do. Do not leave for tomorrow the building of a new society in which the noblest dreams are not frustrated and in which you can be the principal agents of your own history.

Pope John Paul II
To youth of Cuba Jan 1998

Fr. Stan Fortuna on the mark that love leaves on us all

Greetings peace and blessings to you and your families and friends as we make our way through the second week of lent. Here on the northern East Coast the days are steadily getting longer – the light is increasing with rapid yet slow and steady brilliance making its mark on the character of “day” more and more each day. To me this is a marvelous reminder of Love, and how this Love enters into communion with us and makes its mark on our common human life. My girl Evelyn Underhil in speaking about the mark Love imprints on our communion provides us with a glimpse into the how and why. Referring to this marvelous mark made by Love, she says its made “with all the energy of His creative love, to transform it, to exhibit to us its richness, its unguessed significance; speaking our language, and showing us His secrete beauty on our own scale.

The manifestation of Beauty itself through the beauty of this increasing light is a window providing us the opportunity to see the essence of the Source of such wondrous Beauty, which is self-giving Love. How awesome to behold and participate in this wondrous communion of love. In speaking of this self-giving Love Evelyn makes some amazing remarks about this amazing Love: “it is wholly present when it loves, so loved this world as to desire to reveal within it the deepest secrete of His thought; appearing within and through His small fugitive, imperfect creatures, in closest union with humanity…The extremes of the transcendent and the homely are suddenly brought together in the disconcerting revelation of reality…All this is the chosen vehicle for the unmeasured inpouring of the Divine Life and Love.

All of this is an expression of ”the love of God made known to us in Christ Jesus” (Romans 8:39), which makes us “more than conquerors” (Romans 8:37). In a written letter to the youth of Cuba the great JPII said, “This love alone can lighten up the night of human loneliness.” So as the days become longer and the light gets brighter I pray for a transformation of the darkness of human loneliness by a paralleled increase of our love in conjunction with the increasing light each day as we tend towards that Day that will not be measured by the sun but rather by the Light of Love that never ends.

Peace and Blessings to you and all your families and friends and Lord willing, I’ll talk to ya’ll next week 4 ever in Jesus and Mary...

Benedict XVI on the Transfiguration

"To Pray Is Not to Evade Reality"

Dear Brothers and Sisters:

On this Second Sunday of Lent, the Evangelist Luke underlines that Jesus went up the mountain "to pray" (9:28) together with the apostles Peter, James and John and, "as he was praying" (9:29) the luminous mystery of his transfiguration took place.

For the three apostles, to go up on the mountain meant to be involved in Jesus' prayer, who often withdrew to pray, especially at dawn or after sundown, and sometimes during the whole night. However, on that occasion alone, on the mountain, he wished to manifest to his friends the interior light that invaded him when he prayed: His face -- we read in the Gospel -- his countenance was altered and his raiment became dazzling, reflecting the splendor of the divine person of the Incarnate Word (cf. Luke 9:29).

There is another detail in St. Luke's narrative which is worth underlining: It indicates the object of Jesus' conversation with Moses and Elijah, who appeared next to him when transfigured. The Evangelist narrates that they "spoke of his departure (in Greek, 'exodos'), which he was to accomplish at Jerusalem" (9:31).

Therefore, Jesus listens to the Law and the prophets that speak to him of his death and resurrection. In his intimate dialogue with his Father, he does not leave history, he does not flee from the mission for which he came into the world, though he knows that to attain glory he will have to go through the cross. What is more, Christ enters this mission more profoundly, adhering with all his being to the will of the Father, and he shows us that true prayer consists precisely in uniting our will to the Father's.

Therefore, for a Christian to pray is not to evade reality and the responsibilities it entails, but to assume them to the end, trusting in the faithful and inexhaustible love of the Lord. For this reason, the proof of the Transfiguration is, paradoxically, the agony in Gethsemane (cf. Luke 22:39-46). Given the imminence of the passion, Jesus experiences mortal anguish and entrusts himself to the divine will; at that moment his prayer is a pledge of salvation for us all. Christ, in fact, would implore the heavenly Father to "save him from death" and, as the author of the Letter to the Hebrews writes, "he was heard for his godly fear" (5:7). The Resurrection is proof that he was heard.

Dear Brothers and Sisters: Prayer is not something accessory, it is not "optional," but rather a question of life or death. Only one who prays, that is, who entrusts himself to God with filial love, can enter into eternal life, which is God himself. During this season of Lent, let us pray to Mary, mother of the Incarnate Word and teacher of the spiritual life, to teach us to pray as her Son did so that our life is transformed by the light of his presence.

Posluchaj! - Wielki Post 2 C

Augustyn Pelanowski OSPPE

Głos z obłoku wskazał na Jezusa jako na kogoś, kogo trzeba słuchać. Nie chodzi o to, by po prostu kogoś wysłuchać jak wokalistę, ale o posłuszeństwo wierze. Paweł mówi na samym początku Listu do Rzymian, że od Chrystusa otrzymał nie tylko łaskę, ale i urząd apostolski, aby ku chwale Jego imienia pozyskiwać wszystkich pogan dla posłuszeństwa wierze! Dość niejasne określenie dla współczesnego człowieka, ale ono tłumaczy sens powołania chrześcijańskiego.

Człowiek religijny może być bowiem nieposłuszny Bogu, nawet sobie nie uświadamiając, że Bóg nade wszystko oczekuje posłuszeństwa. To właśnie posłuszeństwo wierze przeistacza się w autentyczny kult. Mamy więc do czynienia z wersją „piracką” chrześcijaństwa oraz z oryginalną! Słowa z Taboru wyjaśniają się w posłuszeństwie woli Boga wyrażonej w objawieniu Chrystusa. Zakłada to jak najbardziej zażyłą relację z Jezusem, po prostu przyjaźń, w której masz czas dla wysłuchania Przyjaciela, aby rozeznawać, co jest wolą Boga i to wypełniać. Czyją wolę chcesz pełnić w swoim życiu? Czy twoje modlitwy są mówieniem Bogu, co On ma dla ciebie uczynić, czy też słuchaniem Go, by wypełnić to, co On ci mówi? Wiara i posłuszeństwo są ściśle ze sobą powiązane, i to do tego stopnia, że nie ma prawa nikt o sobie mówić, że jest wierzącym, kto nie poświęca codziennie czasu na pytanie Jezusa przez Jego objawione słowa: „Co chcesz, abym uczynił?”.

Wiara to nie pewność, że Bóg istnieje: złe duchy też wiedzą, że Bóg jest, ale nie są Mu posłuszne! Przypomnijmy sobie opętanego w Kafarnaum: on wiedział, kim jest Jezus, ale opierał się Mu! Nieposłuszeństwo i niewiara są ze sobą ściśle złączone. Media nieustannie prowokują człowieka do postawy tolerancji wobec perwersji i odrzucenia praw Boga, do buntu przeciw Kościołowi, do nieufności do pasterzy. Ale czy wyobrażamy sobie jakiekolwiek państwo bez posłuszeństwa? Czy jest możliwe funkcjonowanie jakiejkolwiek firmy bez posłuszeństwa? Czy choćby przedszkole może istnieć bez posłuszeństwa? Gdybyśmy wszyscy słuchali Boga, życie byłoby szczęśliwsze. Nieposłuszeństwo nie musi się wyrażać przez ewidentne dążenie do zła, o wiele częściej przez dążenie do dobra, którego Bóg nie zamierzał na tym etapie, albo do dobra poza Bogiem, do dobra, o którym Bóg nie mówi, że jest dobrem. Takie straszne zjawiska jak klonowanie czy eutanazja są przedstawiane jako dobro.
Pierwsza przestroga przeciw szatanowi św. Jana od Krzyża dotyczy posłuszeństwa, czyli zaufania Bogu. Gdy Mojżesz uczynił wszystko według tego, co mu Bóg nakazywał, na świecie pojawiła się pierwsza prawdziwa świątynia (Wj 23,40). Owocem nieszczęścia grzechu pierworodnego nie jest to, że człowiek chciał źle, ale to, że człowiek postanowił działać niezależnie od Boga, bez posłuszeństwa, a nawet w buncie. Człowiek wzgardził wolą Boga. Świat jest zbuntowany przeciw Bogu, przeciw rodzicom, systemom, nauczycielom, kapłanom, przełożonym… Katastrofa grzechu pierworodnego przypomina trafienie w punkt krytyczny struktury kryształu – jedno dotknięcie, które rozsypało całą hierarchię szczęścia.

JP II on relationship with Christ

We who have received the grace of believing in Christ, the revealer of the Father and the Saviour of the world, have a duty to show to what depths the relationship with Christ can lead.

The great mystical tradition of the Church of both East and West has much to say in this regard. It shows how prayer can progress, as a genuine dialogue of love, to the point of rendering the person wholly possessed by the divine Beloved, vibrating at the Spirit's touch, resting filially within the Father's heart. This is the lived experience of Christ's promise: "He who loves me will be loved by my Father, and I will love him and manifest myself to him" (Jn 14:21). It is a journey totally sustained by grace, which nonetheless demands an intense spiritual commitment and is no stranger to painful purifications (the "dark night"). But it leads, in various possible ways, to the ineffable joy experienced by the mystics as "nuptial union". How can we forget here, among the many shining examples, the teachings of Saint John of the Cross and Saint Teresa of Avila?

Pope John Paul II
NOVO MILLENNIO INEUNTE #33

Fr. Stan Fortuna on Lent continues...

Dear Friends of Francisco,
Greetings peace and Blessings to you and your families and friends from Toronto. I hope and pray ya’ll are deeply engaged in this favorable time for learnin how to get and stay close to Jesus. As I mentioned from B16 in last weeks message, Lent is a favorable time to learn to stay close to him who on the cross consummated for all mankind the sacrifice of his life. St Augustine, a great “perseverer” in the ever expanding blessings and all consuming demands of the way of love confesses with great passion the awesomeness of learning and striving to cling and “stay close”. He prays in book 10 chapter 28 of his confessions, “When I shall cleave to you with all my being, no more will there be pain and toil for me. My life will be life indeed, filled wholly with you.”

This cleaving – the learning to stay close – that Augustine experienced and is talkin about arises out of and is sustained by the communion of love overflowing from the abyss of the Father’s Love for humanity. It’s like what Jesus makes available for us in John 14:21 when he challenges us to peruse love proposing the prospect of communion with the promise of a passionate manifestation of his presence: “He who loves me will be loved by my Father, and I will love him and manifest myself to him.” As the great JP pointed out (and I believe experienced himself), It is a journey totally sustained by grace, which nonetheless demands an intense spiritual commitment and is no stranger to painful purifications (the "dark night"). But it leads, in various possible ways, to the ineffable joy experienced by the mystics as "nuptial union".

I pray that JP pray for us to learn how to get and stay close to love with an ever greater passionate pursuit of love each day; that we will be energized by greater encounters of receiving and giving love that will sustain us in intensifying our spiritual commitment to learning to get and stay close so that the perfect Love that casts out fear will shelter us overcome fear of the painful purification necessary for the fulfillment of perfect love in our lives a little more each day. Peace and Blessings to you and all your families and friends and Lord willing talk to ya’ll next week…4 ever in Jesus and Mary…

Address of Benedict XVI to the participants of the International Congress on Natural Law

Venerable Brothers in the Episcopate and in the Priesthood,
Esteemed Professors,
Ladies and Gentlemen,

It is with particular pleasure that I welcome you at the beginning of the Congress' work in which you will be engaged in the following days on a theme of considerable importance for the present historical moment, namely, the natural moral law.

I thank Bishop Rino Fisichella, Rector Magnificent of the Pontifical Lateran University, for the sentiments expressed in the address with which he has introduced this meeting.

There is no doubt that we are living in a moment of extraordinary development in the human capacity to decipher the rules and structures of matter, and in the consequent dominion of man over nature.

We all see the great advantages of this progress and we see more and more clearly the threat of destruction of nature by what we do.

There is another less visible danger, but no less disturbing: the method that permits us to know ever more deeply the rational structures of matter makes us ever less capable of perceiving the source of this rationality, creative Reason. The capacity to see the laws of material being makes us incapable of seeing the ethical message contained in being, a message that tradition calls lex naturalis, natural moral law.

This word for many today is almost incomprehensible due to a concept of nature that is no longer metaphysical, but only empirical. The fact that nature, being itself, is no longer a transparent moral message creates a sense of disorientation that renders the choices of daily life precarious and uncertain.

Naturally, the disorientation strikes the younger generations in a particular way, who must in this context find the fundamental choices for their life.

It is precisely in the light of this contestation that all the urgency of the necessity to reflect upon the theme of natural law and to rediscover its truth common to all men appears. The said law, to which the Apostle Paul refers (cf. Rom 2:14-15), is written on the heart of man and is consequently, even today, accessible.

This law has as its first and general principle, "to do good and to avoid evil." This is a truth which by its very evidence immediately imposes itself on everyone. From it flows the other more particular principles that regulate ethical justice on the rights and duties of everyone.

So does the principle of respect for human life from its conception to its natural end, because this good of life is not man's property but the free gift of God. Besides this is the duty to seek the truth as the necessary presupposition of every authentic personal maturation.

Another fundamental application of the subject is freedom. Yet taking into account the fact that human freedom is always a freedom shared with others, it is clear that the harmony of freedom can be found only in what is common to all: the truth of the human being, the fundamental message of being itself, exactly the lex naturalis.

And how can we not mention, on one hand, the demand of justice that manifests itself in giving unicuique suum and, on the other, the expectation of solidarity that nourishes in everyone, especially if they are poor, the hope of the help of the more fortunate?

In these values are expressed unbreakable and contingent norms that do not depend on the will of the legislator and not even on the consensus that the State can and must give. They are, in fact, norms that precede any human law: as such, they are not subject to modification by anyone. The natural law, together with fundamental rights, is the source from which ethical imperatives also flow, which it is only right to honor.

In today's ethics and philosophy of Law, petitions of juridical positivism are widespread. As a result, legislation often becomes only a compromise between different interests: seeking to transform private interests or wishes into law that conflict with the duties deriving from social responsibility.

In this situation it is opportune to recall that every juridical methodology, be it on the local or international level, ultimately draws its legitimacy from its rooting in the natural law, in the ethical message inscribed in the actual human being.

Natural law is, definitively, the only valid bulwark against the arbitrary power or the deception of ideological manipulation. The knowledge of this law inscribed on the heart of man increases with the progress of the moral conscience.

The first duty for all, and particularly for those with public responsibility, must therefore be to promote the maturation of the moral conscience. This is the fundamental progress without which all other progress proves non-authentic.

The law inscribed in our nature is the true guarantee offered to everyone in order to be able to live in freedom and to be respected in their own dignity.

What has been said up to this point has very concrete applications if one refers to the family, that is, to "the intimate partnership of life and the love which constitutes the married state... established by the Creator and endowed by him with its own proper laws" (Gaudium et Spes, n. 48).

Concerning this, the Second Vatican Council has opportunely recalled that the institution of marriage has been "confirmed by the divine law", and therefore "this sacred bond ... for the good of the partner, of the children and of society no longer depends on human decision alone" (ibid.).

Therefore, no law made by man can override the norm written by the Creator without society becoming dramatically wounded in what constitutes its basic foundation. To forget this would mean to weaken the family, penalizing the children and rendering the future of society precarious.

Lastly, I feel the duty to affirm yet again that not all that is scientifically possible is also ethically licit. Technology, when it reduces the human being to an object of experimentation, results in abandoning the weak subject to the arbitration of the stronger. To blindly entrust oneself to technology as the only guarantee of progress, without offering at the same time an ethical code that penetrates its roots in that same reality under study and development, would be equal to doing violence to human nature with devastating consequences for all.

The contribution of scientists is of primary importance. Together with the progress of our capacity to dominate nature, scientists must also contribute to help understand the depth of our responsibility for man and for nature entrusted to him.

On this basis it is possible to develop a fruitful dialogue between believers and non-believers; between theologians, philosophers, jurists and scientists, which can offer to legislation as well precious material for personal and social life.

Therefore, I hope these days of study will bring not only a greater sensitivity of the learned with regard to the natural moral law, but will also serve to create conditions so that this theme may reach an ever fuller awareness of the inalienable value that the lex naturalis possesses for a real and coherent progress of private life and the social order.

With this wish, I assure you of my remembrance in prayer for you and for your academic commitment to research and reflection, while I impart to all with affection the Apostolic Blessing.

Diabelski hot dog - Wielki Post 1 C

Augustyn Pelanowski OSPPE

Diabeł przystąpił do Jezusa na pustyni dopiero wtedy, gdy Jezus poczuł głód. Diabeł chce oszukać nasz głód miłości i tęsknotę za bliskością Boga. Kuszenie przypomina propozycję sprzedawcy fast foodu, który proponuje nam przeterminowane hot dogi po niższej cenie, podczas gdy jesteśmy w drodze do najwspanialszej restauracji w mieście zaproszeni przez burmistrza. Głód może sprawić, że skorzystamy z taniej oferty, zapychając swój żołądek ociekającym musztardą kawałkiem zieleniejącego mięsa, wepchniętego w czerstwą bułkę. Coś takiego właśnie czyni szatan. Stoi na naszej drodze i wie, że jesteśmy spragnieni boskiego pokarmu, ale wykorzystując swoją inteligencję i piekielne techniki socjotechniczne, proponuje nam konsumpcję własnych dań. Wpycha nam hot doga, żądając, byśmy zatrzymali się na zawsze przy nim i nigdy nie dotarli do życia w Bogu!

Jesteśmy głodni uczuć, wiedzy, władzy, efektów, namiętności, pieniędzy, miłości, komfortu, kłamstwa i prawdy. Człowiek w ogóle jest głodem. Ty i ja jesteśmy głodni, tylko za czym tak naprawdę tęsknimy? Do czego dążymy? Najbardziej atakowany jest w nas głód chwały, czułości, miłości oraz komfortu, wygody i zabezpieczenia. To widzimy w pokusach diabła. Dzięki temu, że kusił Jezusa, wiemy, co oferuje i co w nas samych jest najbardziej „wygłodniałe”. Pokusa jest szansą na poznanie swych najgłębszych tęsknot. Kiedy już wiesz, czego pragniesz, musisz się zastanowić, kto ci to może dać: DIABEŁ CZY JEZUS? Sprzedawca hot dogów czy BURMISTRZ MIASTA? Wybór należy do ciebie. Problem w tym, że sprzedawca fast foodów jest na wyciągnięcie dłoni i proponuje natychmiastowe zaspokojenie pustki, natomiast RESTAURACJA BURMISTRZA jest oddalona o kilka przecznic i nie widać jej gołym okiem. Przy obskurnym stoisku diabła stoją ludzie poplamieni musztardą i widać już u nich oznaki zatrucia. Niektórzy leżą na ulicy i wiją się z bólu. Ale ty masz w sobie tak potężny głód, że zastanawiasz się, czy iść dalej i szukać RESTAURACJI, czy też zapłacić za hot doga.

Przy stoisku diabła stoją ludzie, którzy ulegają cielesnej żądzy i wzajemnie się konsumują. Niekiedy jesteśmy świadkami namiętnych pocałunków osób, które na ulicy demonstrują swoje głody seksualne. Kiedy obserwuje się ludzi, którzy w uniformach elegancji sięgają po najwyższe stołki, mamy wrażenie, że nasycają się podziwem tysięcy popleczników, rozrzucając kiełbasę wyborczą. Ludzie gromadzą ogromne sumy pieniędzy w bankach, jak pierwotni neandertalczycy gromadzili góry mięsa po zabitym mamucie.

Przede wszystkim jednak jesteśmy głodni miłości. Jesteśmy gotowi nawet udawać miłość, by kogoś rozkochać w sobie! Są ludzie, którzy karmią się słowami „kocham cię” jak komunią. Tylko w Synu Bożym takie słowa okazują się jednak prawdą nieprzemijalną, wieczną, niezmienną. Niekiedy wydaje mi się, że tylko Bóg potrafi kochać, a wszyscy inni potrafią tylko tak mówić. Oczywiście możesz zatrzymać się przy innych słowach, ale możesz też dążyć do tego, by od Niego samego te słowa usłyszeć, a słowa w ustach Jezusa są Nim samym! Dlatego w Kościele pojawiła się taka rzeczywistość jak Eucharystia!dl

Benedict XVI on the 40 days of Lent

Dear Brothers and Sisters:

Ash Wednesday, which we celebrate today, is for us Christians a particular day, characterized by an intense spirit of recollection and reflection. We begin, in fact, the Lenten journey, time of listening to the word of God, of prayer and of penance. They are 40 days in which the liturgy will help us to relive the important phases of the mystery of salvation.

As we know, man was created to be a friend of God, but the sin of our first parents broke this relationship of trust and love and, as a consequence, humanity is incapable of fulfilling its original vocation.

Thanks, however, to the redeeming sacrifice of Christ, we have been rescued from the power of evil: Christ, in fact, writes the apostle John, has been the victim of expiation of our sins (cf. 1 John 2:2); and St. Peter adds: "Christ also died for sins once for all" (cf. 1 Peter 3:18).

On dying with Christ to sin, the baptized person is also reborn to a new life and is freely re-established in his dignity as son of God. For this reason, in the early Christian community, baptism was considered as the "first resurrection" (cf. Revelation 20:5; Romans 6:1-11; John 5:25-28).

From the beginning, therefore, Lent was lived as the time of immediate preparation for baptism, which is administered solemnly during the paschal vigil. The whole of Lent was a journey toward this great encounter with Christ, toward immersion in Christ and the renewal of life.

We are already baptized, but often baptism is not very effective in our daily life. Therefore, Lent is also for us a renewed "catechumenate" in which we again go out to encounter our baptism and rediscover and relive it in depth, to again be really Christians.

Therefore, Lent is an opportunity to "be" Christians "again," through a constant process of interior change and of progress in knowledge and love of Christ. Conversion never takes place once and for all, but is a process, an interior journey of our whole life. Certainly this journey of evangelical conversion cannot be limited to a particular period of the year: It is a journey of every day which must embrace our whole existence, every day of our lives.

From this point of view, for every Christian and for all ecclesial communities, Lent is the appropriate spiritual season to train with greater tenacity in the search for God, opening the heart to Christ.

St. Augustine said on one occasion that our life is the sole exercise of the desire to come close to God, of being able to let God enter into our being. "The whole life of the fervent Christian," he says, "is a holy desire." If this is so, in Lent we are invited even more to uproot "from our desires the roots of vanity" to educate the heart in the desire, that is, in the love of God. "God," says St. Augustine, "is all that we desire" (cf. "Tract. in Iohn," 4). And we hope that we really begin to desire God, and in this way desire true life, love itself and truth.

Particularly appropriate is Jesus' exhortation, recorded by the Evangelist Mark: "Repent and believe in the Gospel" (Mark 1:15). The sincere desire for God leads us to reject evil and to do good. This conversion of the heart is above all a free gift of God, who created us for himself and has redeemed us in Jesus Christ: Our happiness consists in remaining in him (cf. John 15:3). For this reason, he himself anticipates our desire with his grace and supports our efforts of conversion.

But what does conversion really mean? Conversion means to seek God, to walk with God, to follow docilely the teachings of his Son, Jesus Christ; to be converted is not an effort to fulfill oneself, because the human being is not the architect of his own destiny. We have not made ourselves. Therefore, self-fulfillment is a contradiction and is too little for us. We have a higher destiny.

We could say that conversion consists precisely in not considering ourselves "creators" of ourselves, thus discovering the truth, because we are not authors of ourselves. Conversion consists in accepting freely and with love that we depend totally on God, our true Creator, that we depend on love. This is not dependence but liberty.

To be converted means, therefore, not to pursue personal success, which is something that passes but that, abandoning all human security, we follow the Lord with simplicity and trust, so that Jesus will become for each one, as Teresa of Calcutta liked to say, "my all in all." Whoever lets himself be conquered by him is not afraid of losing his own life, because on the cross he loved us and gave himself for us. And, in fact, by losing our life out of love, we find it again.

I wished to underline the immense love God has for us in the message on the occasion of Lent, published a few days ago, so that Christians of the whole community can pause spiritually during the time of Lent, together with Mary and John, the beloved disciple, before him who on the cross consummated for humanity the sacrifice of his life (cf. John 19:25).

Yes, dear brothers and sisters, the cross is also for us, men and women of our time -- who all too often are distracted by earthly and momentary concerns and interests -- the definitive revelation of divine love and mercy. God is love and his love is the secret of our happiness. However, to enter into this mystery of love there is no other way than that of losing ourselves, of giving ourselves to the way of the cross.

"If any man would come after me, let him deny himself and take up his cross and follow me" (Mark 8:34). For this reason, the Lenten liturgy, on inviting us to reflect and pray, stimulates us to value penance and sacrifice more, to reject sin and evil and to conquer egoism and indifference. Prayer, fasting and penance, works of charity toward brothers, become in this way spiritual paths that we must undertake to return to God in response to the repeated calls to conversion that the liturgy makes today (cf. Galatians 2:12-13; Matthew 6:16-18).

Dear brothers and sisters, may the Lenten period that we undertake today, with the austere and significant rite of the imposition of ashes, be for all a renewed experience of the merciful love of Christ, who on the cross shed his blood for us.

Let us listen to him with docility to learn "to regive" his love to our neighbor, especially those who are suffering and experiencing difficulties. This is the mission of every disciple of Christ, but to carry it out it is necessary to listen to his word and to nourish oneself assiduously on his body and blood. May the Lenten journey, which in the early Church was the journey to Christian initiation, to baptism and the Eucharist, be for us, the baptized, a "Eucharistic" time in which we take part with greater fervor in the sacrifice of the Eucharist.

May the Virgin Mary -- who, after having shared the sorrowful passion of her divine Son, experienced the joy of resurrection -- accompany us during this Lent to the mystery of Easter, supreme revelation of the love of God.

A good Lent to all!

JP II - "Do not be afraid"

To all people of today I once again repeat the impassioned cry with which I began my pastoral ministry: "Do not be afraid! Open, in deed, open wide the doors to Christ!

Open to his saving power the confines of states, and systems political and economic, as well as the vast fields of culture, civilization, and development. Do not be afraid! Christ knows 'what is inside a person'. Only he knows! Today too often people do not know what they carry inside, in the deepest recesses of their soul, in their heart. Too often people are uncertain about a sense of life on earth. Invaded by doubts they are led into despair. Therefore-with humility and trust I beg and implore you-allow Christ to speak to the person in you. Only he has the words of life, yes, eternal life"(124).

Opening wide the doors to Christ, accepting him into humanity itself poses absolutely no threat to persons, indeed it is the only road to take to arrive at the total truth and the exalted value of the human individual.

This vital synthesis will be achieved when the lay faithful know how to put the gospel and their daily duties of life into a most shining and convincing testimony, where, not fear but the loving pursuit of Christ and adherence to him will be the factors determining how a person is to live and grow, and these will lead to new ways of living more in conformity with human dignity.

Humanity is loved by God! This very simple yet profound proclamation is owed to humanity by the Church. Each Christian's words and life must make this proclamation resound: God loves you, Christ came for you, Christ is for you "the Way, the Truth and the Life!" (Jn 14:6).
Pope John Paul II
CHRISTIFIDELES LAICI #34
Dec 30 1988 11th year of the pontificate

Fr. Stan's Fortuna Message for Lent

Dear Friends of Francesco,
Greetings peace and Blessings to you and all your families and friends as we begin Lent in 2007. Sirach 2 verses 2-3 reveal wisdom to help us with life and Lent: “Set your heart right and be steadfast…cleave to Him and do not depart.” This business of “cleaving” is as awesome as it is important. To cleave means to adhere, to cling or stick fast, to be faithful; to cling means “TO REMAIN CLOSE”, to resist separation, to remain emotionally attached, to hold on.

The beauty of striving to “cling - stay close” is a perfect way to prepare for the beginning of Lent and the rest of our lives in light of the awesome 2007 Lenten preparation letter from our Holy Father Benedict XVI (respectfully and affectionately B16). This Lent he wants us to “learn to stay close”. He tells us “Lent is a favorable time to learn to stay close to him who on the cross consummated for all mankind the sacrifice of his life.”

As Jesus prepared His disciples who were close to Him to stay close to him as he drew closer to the Cross, he revealed to them that “The Son of Man will be delivered into the hands of men, and they will kill him, and when he is killed, after three days he will rise” (Mark 9:31). The passionate love with which Jesus both moves towards the Cross - The Paschal Mystery - and reveals the necessity of this movement to his disciples is amazingly and dramatically referred to by B16 in his 07 Lenten Letter as “mad eros”: “Is there a more ‘mad eros’ than that which led the Son of God to make himself one with us even to the point of suffering as his own the consequences of our offenses?”

Many people have been and tragically are still caught in the panic generated by fear regarding love – more specifically fear of the potential opposition between agape and eros. The panic generated by this fear has the potential to be cast out with the luminous presentation of the perfect love which cast out all fear in the wonderful encyclical on love by B16 Deus Caritas Est http://francescoproductions.com/benedict/benedict.html).

I leave you with what I think may very well be one of the most amazing lines in the pontificate of our beloved B16 regarding love – love as both agape and eros:

One could rightly say that the revelation of God’s eros towards man, is in reality, the supreme expression of his agape. In all truth, only the love that unites the free gift of oneself with the impassioned desire for reciprocity instills a joy, which eases the heaviest burdens. Jesus said, “When I am lifted up from the earth I will draw all men to myself” (Jn. 12:32). The response the Lord ardently desires of us is above all that we welcome his love and allow ourselves to be drawn to him. Accepting this love, however, is not enough. We need to respond to such love and devote ourselves to communicating it to others. Christ “draws me to himself” in order to unite himself to me, so that I learn to love the brothers with his own love.

To learn to stay close to Jesus, and to learn to love with his own love. There it is. Towards this end please be sure of my prayers for you and please pray for me. With the Great JPII “I call on everyone to cling to hope in the victory of the Cross, even as they are living once again the sorrowful experience of the passion.” With the intercession of the Great JPII, entrusted to Mary Mother of Beautiful Love peace and Blessings to you and all your family and friends 4 ever through Christ our Lord…Amen…Lord willing talk to ya’ll next week…

Papal Message for Lent 2007

"They Shall Look on Him Whom They Have Pierced"

Dear Brothers and Sisters!

"They shall look on Him whom they have pierced" (Jn 19:37). This is the biblical theme that this year guides our Lenten reflection. Lent is a favourable time to learn to stay with Mary and John, the beloved disciple, close to Him who on the Cross, consummated for all mankind the sacrifice of His life (cf. Jn 19:25). With a more fervent participation let us direct our gaze, therefore, in this time of penance and prayer, at Christ crucified who, dying on Calvary, revealed fully for us the love of God. In the Encyclical Deus caritas est, I dwelt upon this theme of love, highlighting its two fundamental forms: agape and eros.

God's love: agape and eros

The term agape, which appears many times in the New Testament, indicates the self-giving love of one who looks exclusively for the good of the other. The word eros, on the other hand, denotes the love of one who desires to possess what he or she lacks and yearns for union with the beloved. The love with which God surrounds us is undoubtedly agape. Indeed, can man give to God some good that He does not already possess? All that the human creature is and has is divine gift. It is the creature then, who is in need of God in everything. But God's love is also eros. In the Old Testament, the Creator of the universe manifests toward the people whom He has chosen as His own a predilection that transcends every human motivation. The prophet Hosea expresses this divine passion with daring images such as the love of a man for an adulterous woman (cf. 3:1-3). For his part, Ezekiel, speaking of God's relationship with the people of Israel, is not afraid to use strong and passionate language (cf. 16:1-22). These biblical texts indicate that eros is part of God's very heart: the Almighty awaits the "yes" of His creatures as a young bridegroom that of his bride. Unfortunately, from its very origins, mankind, seduced by the lies of the Evil One, rejected God's love in the illusion of a self-sufficiency that is impossible (cf. Gn 3:1-7). Turning in on himself, Adam withdrew from that source of life who is God Himself, and became the first of "those who through fear of death were subject to lifelong bondage" (Heb 2:15). God, however, did not give up. On the contrary, man's "no" was the decisive impulse that moved Him to manifest His love in all of its redeeming strength.

The Cross reveals the fullness of God's love

It is in the mystery of the Cross that the overwhelming power of the heavenly Father's mercy is revealed in all of its fullness. In order to win back the love of His creature, He accepted to pay a very high price: the blood of His only begotten Son. Death, which for the first Adam was an extreme sign of loneliness and powerlessness, was thus transformed in the supreme act of love and freedom of the new Adam. One could very well assert, therefore, together with Saint Maximus the Confessor, that Christ "died, if one could say so, divinely, because He died freely" (Ambigua, 91, 1956). On the Cross, God's eros for us is made manifest. Eros is indeed -- as Pseudo-Dionysius expresses it -- that force "that does not allow the lover to remain in himself but moves him to become one with the beloved" (De divinis nominibus, IV, 13: PG 3, 712). Is there more "mad eros" (N. Cabasilas, Vita in Cristo, 648) than that which led the Son of God to make Himself one with us even to the point of suffering as His own the consequences of our offences?

"Him whom they have pierced"

Dear brothers and sisters, let us look at Christ pierced in the Cross! He is the unsurpassing revelation of God's love, a love in which eros and agape, far from being opposed, enlighten each other. On the Cross, it is God Himself who begs the love of His creature: He is thirsty for the love of every one of us. The Apostle Thomas recognized Jesus as "Lord and God" when he put his hand into the wound of His side. Not surprisingly, many of the saints found in the Heart of Jesus the deepest expression of this mystery of love. One could rightly say that the revelation of God's eros toward man is, in reality, the supreme expression of His agape. In all truth, only the love that unites the free gift of oneself with the impassioned desire for reciprocity instills a joy, which eases the heaviest of burdens. Jesus said: "When I am lifted up from the earth, I will draw all men to myself" (Jn 12:32). The response the Lord ardently desires of us is above all that we welcome His love and allow ourselves to be drawn to Him. Accepting His love, however, is not enough. We need to respond to such love and devote ourselves to communicating it to others. Christ "draws me to Himself" in order to unite Himself to me, so that I learn to love the brothers with His own love.

Blood and water

"They shall look on Him whom they have pierced." Let us look with trust at the pierced side of Jesus from which flow "blood and water" (Jn 19:34)! The Fathers of the Church considered these elements as symbols of the sacraments of Baptism and the Eucharist. Through the water of Baptism, thanks to the action of the Holy Spirit, we are given access to the intimacy of Trinitarian love. In the Lenten journey, memorial of our Baptism, we are exhorted to come out of ourselves in order to open ourselves, in trustful abandonment, to the merciful embrace of the Father (cf. Saint John Chrysostom, Catecheses, 3,14ff). Blood, symbol of the love of the Good Shepherd, flows into us especially in the Eucharistic mystery: "The Eucharist draws us into Jesus' act of self-oblation … we enter into the very dynamic of His self-giving" (Encyclical Deus caritas est, 13). Let us live Lent then, as a "Eucharistic" time in which, welcoming the love of Jesus, we learn to spread it around us with every word and deed. Contemplating "Him whom they have pierced" moves us in this way to open our hearts to others, recognizing the wounds inflicted upon the dignity of the human person; it moves us, in particular, to fight every form of contempt for life and human exploitation and to alleviate the tragedies of loneliness and abandonment of so many people. May Lent be for every Christian a renewed experience of God's love given to us in Christ, a love that each day we, in turn, must "regive" to our neighbour, especially to the one who suffers most and is in need. Only in this way will we be able to participate fully in the joy of Easter. May Mary, Mother of Beautiful Love, guide us in this Lenten journey, a journey of authentic conversion to the love of Christ. I wish you, dear brothers and sisters, a fruitful Lenten journey, imparting with affection to all of you, a special Apostolic Blessing.

From the Vatican, 21 November 2006.

BENEDICTUS PP. XVI