Augustyn Pelanowski OSPPE
Ogród Oliwny, a właściwie tłocznia oliwek, nasuwa wiele skojarzeń z wizją miażdżenia owoców, aby mogły dać namaszczającą oliwę.
Gdy przed nami jawi się nieuchronność przyjęcia czegoś nie do zniesienia, czegoś przytłaczającego, uciekamy. Uczniowie ze smutku uciekli w sen. Smutkiem, przed którym uciekali Apostołowie, była nieznośna świadomość przegranej, odtrącenie przez ludzi, utrata Jezusa, wizja krzyża.
Podobnie czynimy, gdy dopada nas smutek, cierpienie, zmartwienie, lęk, udręka, nieznośna sytuacja, strata, niezadowolenie z siebie i życia, samotność, nuda istnienia, bezsens, wreszcie nieuchronność choroby czy nawet śmierci.
Jezus nie chce, żebyśmy przed tym wszystkim uciekali, tylko z mocą modlitwy przeczekali, przecierpieli, albo przetrwali. Jeśli uciekamy przed smutkiem, magazynujemy go i w końcu on wybuchnie rozpaczą. Chcemy otrzymywać jedynie pocieszenie i triumfalnie iść przez życie, ale to jest nierealna wizja losu ludzkiego. Po palmowych wiwatach, przychodzi smutek oliwny i nie jest dobrze przestać go doznawać. I tu jest podstawa konfliktu każdego chrześcijanina, jaki dramatycznie każdego dnia rozgrywa się w naszym sercu. Chcemy być z Jezusem, ale nie chcemy przyjąć tego, co jest ceną tej drogi. Chcemy mieć szczęście łaski uświęcającej i przyjemność grzechu, modlić się i używać życia, składać hołdy Bogu i nie doznawać żadnej przykrości. Nawet w naszych modlitwach nie prosimy o wytrwałość w przykrościach, tylko o to, by Bóg je zabrał jak najszybciej. W imię Jezusa chcemy zawsze i koniecznie odnosić jedynie sukcesy, w imię Jezusa żądamy, aby inni zawsze nas rozumieli i byli dla nas dobrzy, w imię Jezusa żądamy, aby życie było komfortowe i pełne wygód, w imię Jezusa czynimy wszystko, aby inni z nas byli we wszystkim zadowoleni. To nie jest jednak chrześcijaństwo, tylko co najwyżej utajona forma nerwicy. Krzyż Chrystusa szepcze do nas cicho, że nie zawsze musimy odnosić zwycięstwa, nie możemy oczekiwać, by każda droga była palmowa, bo są i oliwne.
Saturday, March 31, 2007
Saturday, March 24, 2007
Lustro dla potworow - Wielki Post 5C
Augustyn Pelanowski OSPPE
Jezus nie pochwalał ani uczynków syna marnotrawnego, ani czynów kobiety, która cudzołożyła. Po raz drugi podkreśla, że o wiele niebezpieczniejsze jest osądzanie grzesznika niż jego grzech. O wiele niebezpieczniejsze było zgorszenie brata syna marnotrawnego, bo pozostawiało go poza domem ojca. Równie niebezpieczne było oskarżanie cudzołożnej kobiety dla tych ludzi, którzy ją w tym potępieńczym orszaku przywiedli do Jezusa, zamierzając ukamienować.
Rzucanie kamieniami świetnie przekłada się na obraz przerzucania na kogoś własnych, ukrytych oskarżeń sumienia. Nazwalibyśmy to po łacinie proiectio. Większość mężczyzn dość łatwo posądza kobiety o to, co w nich jest ukrytym i wstydliwym problemem. Kiedy na ulicy wulgarnie określają kobietę albo w ich spojrzeniu można wyczytać słowo „dziwka”, to nie jest to niczym innym, jak tylko źle tłumionym pożądaniem. Jeśli człowiek nie chce przyznać się sam przed sobą do pewnych schorzeń sumienia, staje się to wszystko albo obsesją, albo zacznie wyciekać na powierzchnię świadomości w postaci rzutowania na inne osoby swoich stłumionych wynaturzeń, w postaci projekcji. Przypisuje się wtedy in- nym dokładnie to, czego w sobie samym nie chce się uznać. Inni stają się lustrami lub ekranami naszych wewnętrznych potworów.
Tak więc, najczęściej ci, którzy skrywają wstydliwie nawet przed samym sobą nieuporządkowanie seksualne, są najbardziej skłonni w każdej kobiecie dopatrywać się zwyczajów wprost spod latarni, czemu zwykle w zawoalowany sposób dają wyraz, maskując to ironicznym lub złośliwym uśmiechem. Pewien psychiatra powiedział mi, że mężczyźni, którzy w stosunku do kobiet nadużywają wulgarnych określeń odnoszących się do seksualności, są upokorzeni przez własną pożądliwość i zwykle poważne grzechy ukrywają w swym sumieniu. Ich sumienie jest krzywdzone, bo nie dopuszczają do siebie wyrzutów sumienia, co prowadzi do obwiniania zewnętrznych obiektów. Kiedy człowiek nie dopuszcza do siebie wyrzutów sumienia, ma już tylko jedną drogę, by dać upust wewnętrznemu napięciu: obwiniać innych. Nasza cywilizacja jest wyjątkowo wulgarna i chociaż ciągle różne grupy społeczne domagają się poszanowania kobiet, najczęściej skutek jest odwrotny, i właśnie one są ekranem zbiorowych projekcji. Coraz częściej słyszy się nawet z ust najmłodszych najstarsze przekleństwa.
Historia z kobietą, którą pochwycono na cudzołóstwie, każe nam się zastanowić, w jaki sposób owi mężczyźni przyłapali tę grzeszną kobietę? Dlaczego tak wiele trudu włożyli w przyłapanie jej in flagranti? Szczególnie nam, mężczyznom, powiedziałaby ta Ewangelia wprost w oczy: „To, o co głośno oskarżasz kobietę, zdradza to, czego skrycie od niej pragniesz!”.
Jezus nie pochwalał ani uczynków syna marnotrawnego, ani czynów kobiety, która cudzołożyła. Po raz drugi podkreśla, że o wiele niebezpieczniejsze jest osądzanie grzesznika niż jego grzech. O wiele niebezpieczniejsze było zgorszenie brata syna marnotrawnego, bo pozostawiało go poza domem ojca. Równie niebezpieczne było oskarżanie cudzołożnej kobiety dla tych ludzi, którzy ją w tym potępieńczym orszaku przywiedli do Jezusa, zamierzając ukamienować.
Rzucanie kamieniami świetnie przekłada się na obraz przerzucania na kogoś własnych, ukrytych oskarżeń sumienia. Nazwalibyśmy to po łacinie proiectio. Większość mężczyzn dość łatwo posądza kobiety o to, co w nich jest ukrytym i wstydliwym problemem. Kiedy na ulicy wulgarnie określają kobietę albo w ich spojrzeniu można wyczytać słowo „dziwka”, to nie jest to niczym innym, jak tylko źle tłumionym pożądaniem. Jeśli człowiek nie chce przyznać się sam przed sobą do pewnych schorzeń sumienia, staje się to wszystko albo obsesją, albo zacznie wyciekać na powierzchnię świadomości w postaci rzutowania na inne osoby swoich stłumionych wynaturzeń, w postaci projekcji. Przypisuje się wtedy in- nym dokładnie to, czego w sobie samym nie chce się uznać. Inni stają się lustrami lub ekranami naszych wewnętrznych potworów.
Tak więc, najczęściej ci, którzy skrywają wstydliwie nawet przed samym sobą nieuporządkowanie seksualne, są najbardziej skłonni w każdej kobiecie dopatrywać się zwyczajów wprost spod latarni, czemu zwykle w zawoalowany sposób dają wyraz, maskując to ironicznym lub złośliwym uśmiechem. Pewien psychiatra powiedział mi, że mężczyźni, którzy w stosunku do kobiet nadużywają wulgarnych określeń odnoszących się do seksualności, są upokorzeni przez własną pożądliwość i zwykle poważne grzechy ukrywają w swym sumieniu. Ich sumienie jest krzywdzone, bo nie dopuszczają do siebie wyrzutów sumienia, co prowadzi do obwiniania zewnętrznych obiektów. Kiedy człowiek nie dopuszcza do siebie wyrzutów sumienia, ma już tylko jedną drogę, by dać upust wewnętrznemu napięciu: obwiniać innych. Nasza cywilizacja jest wyjątkowo wulgarna i chociaż ciągle różne grupy społeczne domagają się poszanowania kobiet, najczęściej skutek jest odwrotny, i właśnie one są ekranem zbiorowych projekcji. Coraz częściej słyszy się nawet z ust najmłodszych najstarsze przekleństwa.
Historia z kobietą, którą pochwycono na cudzołóstwie, każe nam się zastanowić, w jaki sposób owi mężczyźni przyłapali tę grzeszną kobietę? Dlaczego tak wiele trudu włożyli w przyłapanie jej in flagranti? Szczególnie nam, mężczyznom, powiedziałaby ta Ewangelia wprost w oczy: „To, o co głośno oskarżasz kobietę, zdradza to, czego skrycie od niej pragniesz!”.
Sunday, March 18, 2007
Smutek obserwatora - Wielki Post 4C
Augustyn Pelanowski OSPPE
Przypowieść urywa się w połowie rozmowy ojca ze zbuntowanym na miłosierdzie synem. Dlaczego? Dlatego, że ona na tym świecie nie ma zakończenia, lecz ciągle się powtarza. Możemy przejrzeć się w obydwu synach i odnaleźć się w jednym albo w obydwu.
Obydwaj byli na polu. Jeden z nich tak odszedł, że wrócił. Drugi tak oddalił się od domu, że nie wyglądało to na odejście. Jeden z nich żałował, że zgrzeszył. Drugi natomiast, choć nie wyraził tego wprost, żałował, że nie zgrzeszył. Był tak blisko Ojca i jednocześnie nie wszedł do wnętrza Jego domu! Przypowieść nie pochwala uczynków pierwszego syna, ale ostrzega też przed postawą drugiego: pozornej poprawności moralnej. Syn służył od lat ojcu, ale tylko służył, czyli wykonywał obowiązki, zakazy i nakazy, nie szukał miłości i czułości w jego ramionach. Ani zmysłowość, ani mistyka nie pociągnęły go i nie ciekawiły. Nie miał odwagi pogrążyć się w grzechu, choć naprawdę za nim tęsknił, co widać w jego pretensjonalnych wyrzutach: „Nigdy mi nie dałeś koziołka, abym ucieszył się ze swymi przyjaciółmi”. Tęskni za uciechami życia, ale ich sobie sam zakazał, choć niezrozumiale do ojca ma żal. Ojciec przecież mu mówi: „Dziecko, wszystko moje jest twoje!”. Co jest Ojca? Ojca jest uczta, czyli Eucharystia. Najdelikatniej jak mógł, dał synowi do zrozumienia, że w każdej chwili może sobie sprawić ucztę, ale tajemnicą pozostanie, dlaczego starszy syn ani w grzechu nie szukał radości, ani w domu ojca.
Tajemnicą są ludzie, którzy nie odważyli się szukać szczęścia w grzechu, ani w Bogu, ani na ulicy, ani na Eucharystii. Ludzie, którzy nie żyją, tylko obserwują życie innych, jak te panie z okien w blokowiskach, które całymi godzinami przyglądają się sąsiadom. Całe życie tkwią w jakimś żalu do życia, że im się nie udało odnaleźć szczęścia. Przyglądają się innym, ale nigdy sobie!
Stał więc smutny starszy syn, obserwując domostwo rozbrzmiewające muzyką i śpiewami. Polskie tłumaczenie tekstu nie oddało pewnego niuansu. Radość, którą chciał przeżyć syn, konsumując owego koziołka z przyjaciółmi, została nazwana tym samym słowem, które było radością z powrotu marnotrawcy, o której nieśmiało powiedział ojciec. Ta sama radość? Kiedy nie chcemy się cieszyć z czyjegoś szczęścia, nic już nie jest w stanie nas ucieszyć. Jeśli chodzi o mnie, to radzę wszystkim raczej ucztę w domu Ojca, bez potrzeby odwiedzania chlewnych agencji towarzyskich, ale odradzam też postawę obserwatora, który ze wszystkiego jest niezadowolony.
Przypowieść urywa się w połowie rozmowy ojca ze zbuntowanym na miłosierdzie synem. Dlaczego? Dlatego, że ona na tym świecie nie ma zakończenia, lecz ciągle się powtarza. Możemy przejrzeć się w obydwu synach i odnaleźć się w jednym albo w obydwu.
Obydwaj byli na polu. Jeden z nich tak odszedł, że wrócił. Drugi tak oddalił się od domu, że nie wyglądało to na odejście. Jeden z nich żałował, że zgrzeszył. Drugi natomiast, choć nie wyraził tego wprost, żałował, że nie zgrzeszył. Był tak blisko Ojca i jednocześnie nie wszedł do wnętrza Jego domu! Przypowieść nie pochwala uczynków pierwszego syna, ale ostrzega też przed postawą drugiego: pozornej poprawności moralnej. Syn służył od lat ojcu, ale tylko służył, czyli wykonywał obowiązki, zakazy i nakazy, nie szukał miłości i czułości w jego ramionach. Ani zmysłowość, ani mistyka nie pociągnęły go i nie ciekawiły. Nie miał odwagi pogrążyć się w grzechu, choć naprawdę za nim tęsknił, co widać w jego pretensjonalnych wyrzutach: „Nigdy mi nie dałeś koziołka, abym ucieszył się ze swymi przyjaciółmi”. Tęskni za uciechami życia, ale ich sobie sam zakazał, choć niezrozumiale do ojca ma żal. Ojciec przecież mu mówi: „Dziecko, wszystko moje jest twoje!”. Co jest Ojca? Ojca jest uczta, czyli Eucharystia. Najdelikatniej jak mógł, dał synowi do zrozumienia, że w każdej chwili może sobie sprawić ucztę, ale tajemnicą pozostanie, dlaczego starszy syn ani w grzechu nie szukał radości, ani w domu ojca.
Tajemnicą są ludzie, którzy nie odważyli się szukać szczęścia w grzechu, ani w Bogu, ani na ulicy, ani na Eucharystii. Ludzie, którzy nie żyją, tylko obserwują życie innych, jak te panie z okien w blokowiskach, które całymi godzinami przyglądają się sąsiadom. Całe życie tkwią w jakimś żalu do życia, że im się nie udało odnaleźć szczęścia. Przyglądają się innym, ale nigdy sobie!
Stał więc smutny starszy syn, obserwując domostwo rozbrzmiewające muzyką i śpiewami. Polskie tłumaczenie tekstu nie oddało pewnego niuansu. Radość, którą chciał przeżyć syn, konsumując owego koziołka z przyjaciółmi, została nazwana tym samym słowem, które było radością z powrotu marnotrawcy, o której nieśmiało powiedział ojciec. Ta sama radość? Kiedy nie chcemy się cieszyć z czyjegoś szczęścia, nic już nie jest w stanie nas ucieszyć. Jeśli chodzi o mnie, to radzę wszystkim raczej ucztę w domu Ojca, bez potrzeby odwiedzania chlewnych agencji towarzyskich, ale odradzam też postawę obserwatora, który ze wszystkiego jest niezadowolony.
Friday, March 16, 2007
Fr. Stan Fortuna's message on Holy Week
Dear Friends of Francisco,
Greetings peace and Blessings to you and your families and friends. I hope and pray all is well as we move quickly towards Holy Week. Lent is a favorable time as B16 says regarding Lent 2007, “to learn to stay close” to Jesus. Learning to stay close to Jesus will inevitably engage us in the battle of love, which will require the overcoming of betrayal. To experience betrayal, as Brother Webster informs us, means to experience being led astray, to experience the failure and departure of someone in time of need, to experience someone or something proving to be false.
Greetings peace and Blessings to you and your families and friends. I hope and pray all is well as we move quickly towards Holy Week. Lent is a favorable time as B16 says regarding Lent 2007, “to learn to stay close” to Jesus. Learning to stay close to Jesus will inevitably engage us in the battle of love, which will require the overcoming of betrayal. To experience betrayal, as Brother Webster informs us, means to experience being led astray, to experience the failure and departure of someone in time of need, to experience someone or something proving to be false.
The betrayal of Jesus by Judas is emblematic of humanity’s sin, meaning that it is a sign of the failure of love on the part of all of us at one time or another - in one way or another. These moments when we encounter failures of love, regardless of who it comes from or the shape or expression – or lack there of - it takes, or however hidden and unexpected or unsuspected they may be are connected to the battle of love. The great JPII details this great battle of love and qualifies this battle in the following way: “the hours of the great battle between the love which gives itself without reserve and the mysterium iniquitatis which is imprisoned in hostility (Letter to Priests 200).
The victory of Love, which makes us “more than conquerors” (Romans 8:37) provides space within the confining and restricting encounters with betrayal. This space is a manifestation of the power and freedom of true love rendering us capable to love, to pass through the devastating experience of betrayal – the imprisoned hostility from others which finds a way to escape and attack - regardless of how painful, unexplainable or unsuspected. This is especially true when one has no indication that betrayal is about to strike. Nonetheless, the flames of love are a burning fire, and even the deep waters of betrayal “cannot quench love”. “For stern as death is love, relentless as the nether world is devotion, its flames are a blazing fire” (cf Song of Songs 8:6-7).
May the power of this Blazing Love carry us along and through the remaining time of Lent to Holy Week so that our communion with Love will be forged ever more inseparably with the Love that renders us capable for more love - with Jesus who “having loved his own who were in the world, loved them to the end” (Jn 13:1). Lord willing, talk to ya’ll next week….peace and Blessings 4 ever in Jesus and Mary….
Tuesday, March 13, 2007
Benedict XVI on conversion
"The Most Effective Response to Evil"
Dear Brothers and Sisters,The passage of Luke's Gospel proclaimed on this Third Sunday of Lent refers to Jesus' comments on two current events of that time. The first was the uprising of some Galileans, which was suppressed by Pilate with the shedding of blood; the second was the collapse of a tower in Jerusalem, which caused the death of 18 victims. They were two tragic, yet very different, events. The first was caused by man, the other was accidental.
According to the mentality of the time, the people tended to think that the misfortune fell on the victims because of their grave fault. Jesus, on the contrary, says: "Do you think that these Galileans were worse sinners than all the other Galileans, because they suffered thus? ... Or those 18 upon whom the tower in Siloam fell and killed them, do you think that they were worse offenders than all the others who dwelt in Jerusalem?" (Luke 13:2,4). In both cases, he ends saying: "I tell you, no; but unless you repent you will likewise perish" (13:3,5).
This is, therefore, the point to which Jesus wished to lead those who were listening to him: the need for conversion. He does not present it in moralistic, but rather in realistic terms, as the only appropriate response to events that put human certainties in crisis.
In the face of certain misfortunes, he advises, it is no good to blame the victims. What is truly wise, rather, consists in allowing oneself to be questioned by the precariousness of existence and to adopt an attitude of responsibility: to do penance and improve our lives.
This is wisdom, this is the most effective response to evil, at all levels, interpersonal, social and international. Christ invites us to respond to evil first of all through a serious examination of conscience and with the commitment to purify our lives. Otherwise, we will perish, he says, we will perish in the same way. In fact, people and societies that live without questioning themselves have ruin as their only final end. Conversion, on the contrary, despite the fact it does not preserve us from problems and adversities, enables us to address them in a different "way."
Above all it helps to prevent evil, and to neutralize some of its threats. And, in any case, it enables us to overcome evil with good, though not always at the level of events, which at times are independent of our will, certainly always at the spiritual level.
In short, conversion overcomes evil at its root, which is sin, though it cannot always avoid its consequences.
Let us pray to Mary, who accompanies and supports us in our Lenten journey, to help every Christians to rediscover the grandeur, I would even say the beauty, of conversion. May she help us understand that to do penance and correct our conduct is not simply moralism, but the most effective way to improve both ourselves as well as society. An apt maxim explains it very well: It is better to light a match than to curse the darkness.
Saturday, March 10, 2007
Obrzuceni nawozem grzechow - Wielki Post 3C
Augustyn Pelanowski OSPPE
Drzewo inwestuje wszystkie siły w urodzenie owocu: wysysa z ziemi soki, dostarcza je przez pień do gałęzi, wypuszcza liście i poświęca piękno kwiatów, byleby tylko zaowocować. Drzewo bez owocu to po prostu drzewo bez możliwości odrodzenia się w nowym drzewie. Ten obraz drzewa figowego streszcza w sobie sens ludzkiego wysiłku, bowiem wszystko, co w życiu czynimy, jest po to, by się odrodzić w innym świecie, oddając siebie samych – jak owoc – Bogu.
Większość ludzi żyje jednak dla siebie samych i są oni jak drzewa, które nie rodzą owocu, żyją tylko tym światem, a nie światem, który ma przyjść. Ktoś taki nie widzi problemu. Wydaje mu się, że wszystko działa dobrze. Jest zdrowie, piękno, pieniądze, inteligencja, dostatek dóbr, miłość i powodzenie, używanie i nadużywanie ciała, ale nie ma troski o wieczność, o życie upodobnione do tego, który był „błogosławionym owocem żywota” Maryi.
Dla podkreślenia niebezpieczeństwa takiej sytuacji musi wystąpić coś, co jest sygnałem ostrzegawczym: NAWÓZ I SKOPANIE! Intensyfikacja cierpienia jest sygnałem, że najwyższy czas pomyśleć nie o tym świecie. Dopóki nie zauważymy, w jakie gnojowisko zabrnęliśmy z naszymi ideałami i planami, nie mamy wcale ochoty na nawrócenie, czyli na oddanie siebie Bogu. Gdy pojawia się dramat, gdy zawaleniu ulegają nasze projekty, gdy zostajemy obrzuceni nawozem naszych grzechów albo gdy czujemy się skopani przez kolejne doświadczenia losu, najwyższy czas pomyśleć w inny sposób o sensie życia. Wtedy zwykle trochę poważniej zaczynamy myśleć o Bogu. Przestaje On być „kulą u nogi”, a staje się jedynym, który bierze pod ramię i nas podtrzymuje. Kwitnie refleksja, nasze modlitwy pachną miłością i owocujemy gruntowną spowiedzią.
Bóg oczekuje od nas wiary w przyszłe życie po zmartwychwstaniu, bardziej niż my lękamy się rozpaczy z powodu porażki na tym świecie. Jeśli tej wiary w nas nie odnajdzie, w końcu zostaniemy wycięci. Bo po co żyć, skoro nie chce się żyć wiecznie?
Wspomnijmy Pompeje. To miasto było przesycone erotyzmem i oznaki nadużywania ciała są widoczne do dziś. Wyżycie było łatwe i tanie, najtańsze prostytutki brały po dwa asy, tyle, ile kosztował ewangeliczny wróbel. Przyjemnie i rozkosznie żyło się w Pompejach. Ale nie uratowało to miasta przed nagłą zagładą, a może ją nawet wywołało, tak jak w przypadku Sodomy? W jednym z zachowanych domów publicznych mozaika przedstawia ciała kochanków w lubieżnym uścisku, nieopodal, w szklanej gablocie, spalone w popiele wulkanicznym ciała ofiar, splecione w łudząco identyczny sposób. W jednej chwili całe miasto, jak bezowocne drzewo, żyjące dla własnej przyjemności, zostało wycięte. Rolę biblijnej siekiery odegrał ognisty Wezuwiusz, 24 sierpnia 79 roku. Jest jeszcze tyle miast, które mają ambicje stać się nowymi Pompejami! Dlaczego tak łatwo nam uwierzyć, że Bóg jest miłosierny, a tak trudno, że jest sprawiedliwy?
Drzewo inwestuje wszystkie siły w urodzenie owocu: wysysa z ziemi soki, dostarcza je przez pień do gałęzi, wypuszcza liście i poświęca piękno kwiatów, byleby tylko zaowocować. Drzewo bez owocu to po prostu drzewo bez możliwości odrodzenia się w nowym drzewie. Ten obraz drzewa figowego streszcza w sobie sens ludzkiego wysiłku, bowiem wszystko, co w życiu czynimy, jest po to, by się odrodzić w innym świecie, oddając siebie samych – jak owoc – Bogu.
Większość ludzi żyje jednak dla siebie samych i są oni jak drzewa, które nie rodzą owocu, żyją tylko tym światem, a nie światem, który ma przyjść. Ktoś taki nie widzi problemu. Wydaje mu się, że wszystko działa dobrze. Jest zdrowie, piękno, pieniądze, inteligencja, dostatek dóbr, miłość i powodzenie, używanie i nadużywanie ciała, ale nie ma troski o wieczność, o życie upodobnione do tego, który był „błogosławionym owocem żywota” Maryi.
Dla podkreślenia niebezpieczeństwa takiej sytuacji musi wystąpić coś, co jest sygnałem ostrzegawczym: NAWÓZ I SKOPANIE! Intensyfikacja cierpienia jest sygnałem, że najwyższy czas pomyśleć nie o tym świecie. Dopóki nie zauważymy, w jakie gnojowisko zabrnęliśmy z naszymi ideałami i planami, nie mamy wcale ochoty na nawrócenie, czyli na oddanie siebie Bogu. Gdy pojawia się dramat, gdy zawaleniu ulegają nasze projekty, gdy zostajemy obrzuceni nawozem naszych grzechów albo gdy czujemy się skopani przez kolejne doświadczenia losu, najwyższy czas pomyśleć w inny sposób o sensie życia. Wtedy zwykle trochę poważniej zaczynamy myśleć o Bogu. Przestaje On być „kulą u nogi”, a staje się jedynym, który bierze pod ramię i nas podtrzymuje. Kwitnie refleksja, nasze modlitwy pachną miłością i owocujemy gruntowną spowiedzią.
Bóg oczekuje od nas wiary w przyszłe życie po zmartwychwstaniu, bardziej niż my lękamy się rozpaczy z powodu porażki na tym świecie. Jeśli tej wiary w nas nie odnajdzie, w końcu zostaniemy wycięci. Bo po co żyć, skoro nie chce się żyć wiecznie?
Wspomnijmy Pompeje. To miasto było przesycone erotyzmem i oznaki nadużywania ciała są widoczne do dziś. Wyżycie było łatwe i tanie, najtańsze prostytutki brały po dwa asy, tyle, ile kosztował ewangeliczny wróbel. Przyjemnie i rozkosznie żyło się w Pompejach. Ale nie uratowało to miasta przed nagłą zagładą, a może ją nawet wywołało, tak jak w przypadku Sodomy? W jednym z zachowanych domów publicznych mozaika przedstawia ciała kochanków w lubieżnym uścisku, nieopodal, w szklanej gablocie, spalone w popiele wulkanicznym ciała ofiar, splecione w łudząco identyczny sposób. W jednej chwili całe miasto, jak bezowocne drzewo, żyjące dla własnej przyjemności, zostało wycięte. Rolę biblijnej siekiery odegrał ognisty Wezuwiusz, 24 sierpnia 79 roku. Jest jeszcze tyle miast, które mają ambicje stać się nowymi Pompejami! Dlaczego tak łatwo nam uwierzyć, że Bóg jest miłosierny, a tak trudno, że jest sprawiedliwy?
Thursday, March 08, 2007
A Lenten Reflection on Sin and Mercy - by Christopher West
I thought it would be fitting during this Lenten season to reflect on a really bad three-letter word that rarely gets mentioned anymore: sin. We needn’t fear this word so long as we never talk about it, think about it, or otherwise acknowledge it outside the context of its five-letter antidote: mercy. | ||
The Meeting of Eros and Agape in Benedict XVI’s First Encyclical - by Christopher West
In his much-awaited first Encyclical entitled God is Love (promulgated Christmas day, but officially released January 25th), it seems Pope Benedict wants to proclaim to the world that the Church – despite all the supposed anti-sex sentiment – has a vision of erotic love far more glorious than anything Sigmund Freud, Hugh Hefner, Dr. Ruth, or Howard Stern could dream or imagine.
His words are tender, firm, clear, compassionate, and poetic. The text reads like the letter of a loving father to his children, presenting an invitation to men and women everywhere to open their hearts to the love that truly satisfies. So many of us have searched in vain for love in this pornified world. We’ve eaten out of a dumpster in attempts to satisfy our hunger. Without wagging a finger at anyone, Pope Benedict’s encyclical presents the banquet of love we’re made for.
He divides the letter into two main parts. The first part, in which he explores the relationship between erotic and divine love – eros and agape in Greek – is more “speculative,” he says (in the sense that he is offering a prayerful meditation, not that he’s giving us half-baked theories). Based on these meditations, the second part of the letter offers a “more concrete” treatment of how the Church is called to exercise the commandment of love of neighbor and work for a just social order.
As Benedict insists, these two main parts are “profoundly interconnected.” There’s no place here for a false division between Church teaching on sexual ethics and social justice. If we want to work for social justice, we must first do justice to the fundamental social unit – the relationship of man and woman and the family that springs from their love.
Does the Catholic Church do justice to the love of man and woman? Benedict observes that Christianity is often criticized for being opposed to the body and sex. While he admits such tendencies have always existed, the Pope demonstrates that negativity toward the body and sex is, in all truth, foreign to authentic Christian belief and practice.
Christianity does not “blow the whistle” on erotic love. It seeks to rescue it from degradation, to “heal it and restore its true grandeur,” says Benedict. The “contemporary way of exalting the body is deceptive. Eros, reduced to pure ‘sex’, has become a commodity, a mere ‘thing’ to be bought and sold, or rather, man himself becomes a commodity. This is hardly man’s great ‘yes’ to the body.”
In order to restore erotic love’s true grandeur, we must experience the purification of eros by agape. As this happens – that is, as we allow erotic love to be informed and transformed by divine love – eros is able “to provide not just fleeting pleasure, but a certain foretaste of the pinnacle of our existence, of that beatitude for which our whole being yearns,” Benedict states.
What joy! Sexual love in God’s plan is so glorious that it is meant to provide a small foretaste of the eternal joys that await us in heaven. But beware the counterfeits.
“An intoxicated and undisciplined eros,” as the Holy Father observes, “is not an ascent in ‘ecstasy’ towards the Divine, but a fall, a degradation of man.”
Love is indeed “ecstasy,” the Pope tells us. But not in a hedonistic sense. If ecstasy means “to go out of oneself,” then love is ecstasy as “an ongoing exodus out of the closed inward-looking self towards its liberation through self-giving, and thus towards authentic self-discovery and indeed the discovery of God.”
Pope Benedict’s encyclical makes a person proud to be Catholic. Does any other religion on the planet have such an ennobling view of the human person and of sexual love? If we have any right to boast, we boast only in Christ, in his love for us and in what he has revealed to us about the meaning of being human.
Benedict XVI didn’t come up with this. He’s just passing along in love what the Church has received from her Bridegroom. As Benedict himself states, “eros... seeks God and agape... passes on the gift received.”
Thanks, your Holiness, for passing on the gift.
The Children of Men: A New Movie Looks at the Consequences of Sterile Sex - by Christopher West
Movies, like all forms of art, reveal something of the human soul. They can be a kind of confession. Our sins, our fears, our inner contradictions, our worst nightmares – all the kinds of things that people don’t talk about in “polite” conversation – often find an outlet, consciously or unconsciously, on the big screen.
A new movie called The Children of Men seems to offer just such a “confession.” It taps into the inevitable psychological disturbance that stems from our culture’s widespread disregard for new life and the seemingly omnipresent preference for sterilized sex. Having sex: nothing better – having babies: nothing worse. Doesn’t this pretty much sum up the way the world thinks? The schizophrenia inherent in such a blatant bucking of reality is bound to cause major brain spasms. And these major brains spasms can turn into a major motion picture like this one.
“In twenty years, women are infertile. No children. No future. No hope. But all that can change in a heartbeat.” That’s the caption that appears above a small human life pictured in-utero on the promotional poster for The Children of Men. The poster alone is an amazingly powerful pro-life message from the mainstream entertainment industry.
In a recent interview, Clive Owen, who plays the movie’s reluctant hero Theo, observed: “The film is looking at the way we’re heading and saying, ‘We should be careful.’” We should be careful to examine what children give the world and why so many people prefer to avoid them. We should be careful to examine what we value. We should be careful to consider what is at stake when we prefer sterilized sex to the God-given, family oriented, baby-making kind. Could it be the future of civilization?
In one of the more chilling scenes of the film, Theo and another woman find themselves in a long-abandoned elementary school. The building is in shambles. The playground is overgrown. Only slowly does it dawn on the viewer – the school is falling apart because there are no children in school, and there are no children in school because there are no children! In the midst of this bleakness, the woman laments to Theo, “It’s very odd what happens in the world without children’s voices.”
Odd – and horrific. The entire world has gone berserk. Governments have collapsed. Anarchy reigns. Terrorists rule. Humanity’s only hope is revealed when a young African woman named Kee is discovered to be pregnant. Having never seen a pregnant woman before, she had no reference for what was happening within her. But, as she says, she “just knew” there was new life inside.
When Michael Caine’s character meets Kee he proclaims, “Your baby is the miracle the whole world has been waiting for.” The messianic tones are unmistakable. (By the way, Children of Men was released in the big city markets on Christmas day. Coincidence?) In the midst of a dark and despairing picture, the birth of Kee’s child seemed to fill the theater with hope. One could almost sense a collective sigh of relief.
Still, one leaves the movie with a lot of unanswered questions. As director Alfonso Cuaron said, “I didn’t want to give any answers. I wanted to force the audience to explore what they think is really happening [in our world] right now, bringing out not only the social responsibility but the individual’s responsibility.... I wanted to explore the fading sense of hope in humanity today,” Cuaron said. “The child serves as a message of hope and infertility shows the little respect we have for human life right now.” Cuaron then concluded, “I believe that children are the only hope for humanity, their sense of innocence, their sense of faith....”
This message comes through beautifully when Kee’s crying newborn stops the fighting in the streets. Hardened soldiers, many of whom would never have seen or heard a crying baby, fall to their knees in adoration and amazement. One of them blesses himself with the sign of the cross. History has changed “in a heartbeat.” And Hollywood has given us something critically important to think about.
Apocalypto: Violence and Hope - by Christopher West
Mel Gibson’s graphically violent movie Apocalypto is generating a lot of criticism in the media. USA Today asks, “How can Gibson disgust us? Let us count the ways: There’s a face chewed off by a panther, a spear impaling a man’s skull, a chest ripped open by a blunt arrowhead and a head spurting blood as if a spigot has been turned on.”
Having seen the movie for myself, I can tell you that’s not the half of it. What could Mel possibly be trying to say? Is he merely a blood-crazed maniac as the media would have us believe? Before I share my thoughts, I need to put my immediate reaction to the film in context.
For the last month or so, with my wife caring for our newborn son, I’ve been managing both our busy home and my busy office. I’ve been dividing lots of 18 hour days between helping our older kids with their school work, laundry, grocery shopping, preparing meals, getting ready for a course I’ll soon be teaching, and trying to meet my publisher’s deadline for a new book I’m writing.
I try sincerely to practice what I preach about embracing the sacrifices that come with living a Catholic marriage. But I’m a fallen man. I entertain the same questions that everyone else does – especially at 4 a.m. when little Isaac can’t seem to understand how desperate I am for sleep. That’s when I wonder, Are all these sacrifices really worth it? And I’ll pray, Dear God, can this pleeeeeease be the last time we go through this new baby craziness?
It was in this state of mind that I went with some friends to see what one reviewer dubbed “Mesoamerican Rambo.” To be honest, I was hoping a night out with the guys would offer a little “escape” from the pressures of life with a newborn. I came out of that theater not only renewed in confidence that every sacrifice I make for my wife and children is well worth it. I came out of that theater wanting to have another baby right away. Bring it on!
Fertility, I think, is the interpretive key of the film. That’s what this small tribal village valued most. The sexual boast among the men was not how many women they’d bedded, but how many children they’d fathered. Of the numerous reviews I read, not a single one grasped this basic point. The common sentiment is bafflement and the common accusation, even from movie critics within the Church, is that if Gibson is trying to offer a message of hope in the midst of cultural decline, “that’s not at all clear.”
Maybe I was smokin’ something, but it was crystal clear to me. Mel, himself, says the movie is about “the spark of life that exists even in a culture of death.” That’s precisely what I took away from it. This movie – not despite its graphic violence, but in and through it – offers us a gripping visual allegory for understanding what spouses are up against if they are going to take God’s plan for marriage seriously.
I’m not gung-ho about seeing hearts ripped from people’s chests, heads cut off, or people eaten by jaguars. However, if Gibson, as an artist, was trying to depict what the spiritual battle might actually look like, one could argue that he may not have gone far enough. The devil is no red cartoon character with a pitchfork. He’s a hideous demon who prowls around like a ravenous lion (or, shall we say jaguar?) looking for people to devour (see 1 Pt 5:8). He wants our heads, our hearts, and – perhaps most of all – our fertility. He’s after our children (see Rev 12).
From the beginning, the devil’s enmity has been aimed directly at matri-mony, which means, “the call to motherhood” (see Gen 3:15). This was the raging battle that Jaguar Paw, the main character of Apocalypto, found himself at the center of. With unflagging determination, he overcame insurmountable challenges in order to save his wife, his son, and their – by the end of the film – newborn baby from certain doom.
That baby was the life asserting itself in the face of so much death. That baby was the light shining in the darkness and, thanks to Jaguar Paw’s valor, the darkness did not overcome it (see Jn 1:5). That’s what I want to fight for in life. And that’s why I came out of the theater recharged to embrace the challenge of being a husband and father. Thanks, Mel. I needed that.
Having seen the movie for myself, I can tell you that’s not the half of it. What could Mel possibly be trying to say? Is he merely a blood-crazed maniac as the media would have us believe? Before I share my thoughts, I need to put my immediate reaction to the film in context.
For the last month or so, with my wife caring for our newborn son, I’ve been managing both our busy home and my busy office. I’ve been dividing lots of 18 hour days between helping our older kids with their school work, laundry, grocery shopping, preparing meals, getting ready for a course I’ll soon be teaching, and trying to meet my publisher’s deadline for a new book I’m writing.
I try sincerely to practice what I preach about embracing the sacrifices that come with living a Catholic marriage. But I’m a fallen man. I entertain the same questions that everyone else does – especially at 4 a.m. when little Isaac can’t seem to understand how desperate I am for sleep. That’s when I wonder, Are all these sacrifices really worth it? And I’ll pray, Dear God, can this pleeeeeease be the last time we go through this new baby craziness?
It was in this state of mind that I went with some friends to see what one reviewer dubbed “Mesoamerican Rambo.” To be honest, I was hoping a night out with the guys would offer a little “escape” from the pressures of life with a newborn. I came out of that theater not only renewed in confidence that every sacrifice I make for my wife and children is well worth it. I came out of that theater wanting to have another baby right away. Bring it on!
Fertility, I think, is the interpretive key of the film. That’s what this small tribal village valued most. The sexual boast among the men was not how many women they’d bedded, but how many children they’d fathered. Of the numerous reviews I read, not a single one grasped this basic point. The common sentiment is bafflement and the common accusation, even from movie critics within the Church, is that if Gibson is trying to offer a message of hope in the midst of cultural decline, “that’s not at all clear.”
Maybe I was smokin’ something, but it was crystal clear to me. Mel, himself, says the movie is about “the spark of life that exists even in a culture of death.” That’s precisely what I took away from it. This movie – not despite its graphic violence, but in and through it – offers us a gripping visual allegory for understanding what spouses are up against if they are going to take God’s plan for marriage seriously.
I’m not gung-ho about seeing hearts ripped from people’s chests, heads cut off, or people eaten by jaguars. However, if Gibson, as an artist, was trying to depict what the spiritual battle might actually look like, one could argue that he may not have gone far enough. The devil is no red cartoon character with a pitchfork. He’s a hideous demon who prowls around like a ravenous lion (or, shall we say jaguar?) looking for people to devour (see 1 Pt 5:8). He wants our heads, our hearts, and – perhaps most of all – our fertility. He’s after our children (see Rev 12).
From the beginning, the devil’s enmity has been aimed directly at matri-mony, which means, “the call to motherhood” (see Gen 3:15). This was the raging battle that Jaguar Paw, the main character of Apocalypto, found himself at the center of. With unflagging determination, he overcame insurmountable challenges in order to save his wife, his son, and their – by the end of the film – newborn baby from certain doom.
That baby was the life asserting itself in the face of so much death. That baby was the light shining in the darkness and, thanks to Jaguar Paw’s valor, the darkness did not overcome it (see Jn 1:5). That’s what I want to fight for in life. And that’s why I came out of the theater recharged to embrace the challenge of being a husband and father. Thanks, Mel. I needed that.
JP 2 call for the youth of Cuba to be virtuous
Dear young people, whether you are believers or not, accept the call to be virtuous. This means being strong within, having a big heart, being rich in the highest sentiments, bold in the truth, courageous in freedom, constant in responsibility, generous in love, invincible in hope. Happiness is achieved through sacrifice. Do not look outside for what is to be found inside. Do not expect from others what you yourselves can and are called to be or to do. Do not leave for tomorrow the building of a new society in which the noblest dreams are not frustrated and in which you can be the principal agents of your own history.
Pope John Paul II
To youth of Cuba Jan 1998
Pope John Paul II
To youth of Cuba Jan 1998
Fr. Stan Fortuna on the mark that love leaves on us all
Greetings peace and blessings to you and your families and friends as we make our way through the second week of lent. Here on the northern East Coast the days are steadily getting longer – the light is increasing with rapid yet slow and steady brilliance making its mark on the character of “day” more and more each day. To me this is a marvelous reminder of Love, and how this Love enters into communion with us and makes its mark on our common human life. My girl Evelyn Underhil in speaking about the mark Love imprints on our communion provides us with a glimpse into the how and why. Referring to this marvelous mark made by Love, she says its made “with all the energy of His creative love, to transform it, to exhibit to us its richness, its unguessed significance; speaking our language, and showing us His secrete beauty on our own scale.
The manifestation of Beauty itself through the beauty of this increasing light is a window providing us the opportunity to see the essence of the Source of such wondrous Beauty, which is self-giving Love. How awesome to behold and participate in this wondrous communion of love. In speaking of this self-giving Love Evelyn makes some amazing remarks about this amazing Love: “it is wholly present when it loves, so loved this world as to desire to reveal within it the deepest secrete of His thought; appearing within and through His small fugitive, imperfect creatures, in closest union with humanity…The extremes of the transcendent and the homely are suddenly brought together in the disconcerting revelation of reality…All this is the chosen vehicle for the unmeasured inpouring of the Divine Life and Love.
All of this is an expression of ”the love of God made known to us in Christ Jesus” (Romans 8:39), which makes us “more than conquerors” (Romans 8:37). In a written letter to the youth of Cuba the great JPII said, “This love alone can lighten up the night of human loneliness.” So as the days become longer and the light gets brighter I pray for a transformation of the darkness of human loneliness by a paralleled increase of our love in conjunction with the increasing light each day as we tend towards that Day that will not be measured by the sun but rather by the Light of Love that never ends.
Peace and Blessings to you and all your families and friends and Lord willing, I’ll talk to ya’ll next week 4 ever in Jesus and Mary...
The manifestation of Beauty itself through the beauty of this increasing light is a window providing us the opportunity to see the essence of the Source of such wondrous Beauty, which is self-giving Love. How awesome to behold and participate in this wondrous communion of love. In speaking of this self-giving Love Evelyn makes some amazing remarks about this amazing Love: “it is wholly present when it loves, so loved this world as to desire to reveal within it the deepest secrete of His thought; appearing within and through His small fugitive, imperfect creatures, in closest union with humanity…The extremes of the transcendent and the homely are suddenly brought together in the disconcerting revelation of reality…All this is the chosen vehicle for the unmeasured inpouring of the Divine Life and Love.
All of this is an expression of ”the love of God made known to us in Christ Jesus” (Romans 8:39), which makes us “more than conquerors” (Romans 8:37). In a written letter to the youth of Cuba the great JPII said, “This love alone can lighten up the night of human loneliness.” So as the days become longer and the light gets brighter I pray for a transformation of the darkness of human loneliness by a paralleled increase of our love in conjunction with the increasing light each day as we tend towards that Day that will not be measured by the sun but rather by the Light of Love that never ends.
Peace and Blessings to you and all your families and friends and Lord willing, I’ll talk to ya’ll next week 4 ever in Jesus and Mary...
Monday, March 05, 2007
Benedict XVI on the Transfiguration
"To Pray Is Not to Evade Reality"
Dear Brothers and Sisters:
On this Second Sunday of Lent, the Evangelist Luke underlines that Jesus went up the mountain "to pray" (9:28) together with the apostles Peter, James and John and, "as he was praying" (9:29) the luminous mystery of his transfiguration took place.
For the three apostles, to go up on the mountain meant to be involved in Jesus' prayer, who often withdrew to pray, especially at dawn or after sundown, and sometimes during the whole night. However, on that occasion alone, on the mountain, he wished to manifest to his friends the interior light that invaded him when he prayed: His face -- we read in the Gospel -- his countenance was altered and his raiment became dazzling, reflecting the splendor of the divine person of the Incarnate Word (cf. Luke 9:29).
There is another detail in St. Luke's narrative which is worth underlining: It indicates the object of Jesus' conversation with Moses and Elijah, who appeared next to him when transfigured. The Evangelist narrates that they "spoke of his departure (in Greek, 'exodos'), which he was to accomplish at Jerusalem" (9:31).
Therefore, Jesus listens to the Law and the prophets that speak to him of his death and resurrection. In his intimate dialogue with his Father, he does not leave history, he does not flee from the mission for which he came into the world, though he knows that to attain glory he will have to go through the cross. What is more, Christ enters this mission more profoundly, adhering with all his being to the will of the Father, and he shows us that true prayer consists precisely in uniting our will to the Father's.
Therefore, for a Christian to pray is not to evade reality and the responsibilities it entails, but to assume them to the end, trusting in the faithful and inexhaustible love of the Lord. For this reason, the proof of the Transfiguration is, paradoxically, the agony in Gethsemane (cf. Luke 22:39-46). Given the imminence of the passion, Jesus experiences mortal anguish and entrusts himself to the divine will; at that moment his prayer is a pledge of salvation for us all. Christ, in fact, would implore the heavenly Father to "save him from death" and, as the author of the Letter to the Hebrews writes, "he was heard for his godly fear" (5:7). The Resurrection is proof that he was heard.
Dear Brothers and Sisters: Prayer is not something accessory, it is not "optional," but rather a question of life or death. Only one who prays, that is, who entrusts himself to God with filial love, can enter into eternal life, which is God himself. During this season of Lent, let us pray to Mary, mother of the Incarnate Word and teacher of the spiritual life, to teach us to pray as her Son did so that our life is transformed by the light of his presence.
Dear Brothers and Sisters:
On this Second Sunday of Lent, the Evangelist Luke underlines that Jesus went up the mountain "to pray" (9:28) together with the apostles Peter, James and John and, "as he was praying" (9:29) the luminous mystery of his transfiguration took place.
For the three apostles, to go up on the mountain meant to be involved in Jesus' prayer, who often withdrew to pray, especially at dawn or after sundown, and sometimes during the whole night. However, on that occasion alone, on the mountain, he wished to manifest to his friends the interior light that invaded him when he prayed: His face -- we read in the Gospel -- his countenance was altered and his raiment became dazzling, reflecting the splendor of the divine person of the Incarnate Word (cf. Luke 9:29).
There is another detail in St. Luke's narrative which is worth underlining: It indicates the object of Jesus' conversation with Moses and Elijah, who appeared next to him when transfigured. The Evangelist narrates that they "spoke of his departure (in Greek, 'exodos'), which he was to accomplish at Jerusalem" (9:31).
Therefore, Jesus listens to the Law and the prophets that speak to him of his death and resurrection. In his intimate dialogue with his Father, he does not leave history, he does not flee from the mission for which he came into the world, though he knows that to attain glory he will have to go through the cross. What is more, Christ enters this mission more profoundly, adhering with all his being to the will of the Father, and he shows us that true prayer consists precisely in uniting our will to the Father's.
Therefore, for a Christian to pray is not to evade reality and the responsibilities it entails, but to assume them to the end, trusting in the faithful and inexhaustible love of the Lord. For this reason, the proof of the Transfiguration is, paradoxically, the agony in Gethsemane (cf. Luke 22:39-46). Given the imminence of the passion, Jesus experiences mortal anguish and entrusts himself to the divine will; at that moment his prayer is a pledge of salvation for us all. Christ, in fact, would implore the heavenly Father to "save him from death" and, as the author of the Letter to the Hebrews writes, "he was heard for his godly fear" (5:7). The Resurrection is proof that he was heard.
Dear Brothers and Sisters: Prayer is not something accessory, it is not "optional," but rather a question of life or death. Only one who prays, that is, who entrusts himself to God with filial love, can enter into eternal life, which is God himself. During this season of Lent, let us pray to Mary, mother of the Incarnate Word and teacher of the spiritual life, to teach us to pray as her Son did so that our life is transformed by the light of his presence.
Saturday, March 03, 2007
Posluchaj! - Wielki Post 2 C
Augustyn Pelanowski OSPPE
Głos z obłoku wskazał na Jezusa jako na kogoś, kogo trzeba słuchać. Nie chodzi o to, by po prostu kogoś wysłuchać jak wokalistę, ale o posłuszeństwo wierze. Paweł mówi na samym początku Listu do Rzymian, że od Chrystusa otrzymał nie tylko łaskę, ale i urząd apostolski, aby ku chwale Jego imienia pozyskiwać wszystkich pogan dla posłuszeństwa wierze! Dość niejasne określenie dla współczesnego człowieka, ale ono tłumaczy sens powołania chrześcijańskiego.
Człowiek religijny może być bowiem nieposłuszny Bogu, nawet sobie nie uświadamiając, że Bóg nade wszystko oczekuje posłuszeństwa. To właśnie posłuszeństwo wierze przeistacza się w autentyczny kult. Mamy więc do czynienia z wersją „piracką” chrześcijaństwa oraz z oryginalną! Słowa z Taboru wyjaśniają się w posłuszeństwie woli Boga wyrażonej w objawieniu Chrystusa. Zakłada to jak najbardziej zażyłą relację z Jezusem, po prostu przyjaźń, w której masz czas dla wysłuchania Przyjaciela, aby rozeznawać, co jest wolą Boga i to wypełniać. Czyją wolę chcesz pełnić w swoim życiu? Czy twoje modlitwy są mówieniem Bogu, co On ma dla ciebie uczynić, czy też słuchaniem Go, by wypełnić to, co On ci mówi? Wiara i posłuszeństwo są ściśle ze sobą powiązane, i to do tego stopnia, że nie ma prawa nikt o sobie mówić, że jest wierzącym, kto nie poświęca codziennie czasu na pytanie Jezusa przez Jego objawione słowa: „Co chcesz, abym uczynił?”.
Wiara to nie pewność, że Bóg istnieje: złe duchy też wiedzą, że Bóg jest, ale nie są Mu posłuszne! Przypomnijmy sobie opętanego w Kafarnaum: on wiedział, kim jest Jezus, ale opierał się Mu! Nieposłuszeństwo i niewiara są ze sobą ściśle złączone. Media nieustannie prowokują człowieka do postawy tolerancji wobec perwersji i odrzucenia praw Boga, do buntu przeciw Kościołowi, do nieufności do pasterzy. Ale czy wyobrażamy sobie jakiekolwiek państwo bez posłuszeństwa? Czy jest możliwe funkcjonowanie jakiejkolwiek firmy bez posłuszeństwa? Czy choćby przedszkole może istnieć bez posłuszeństwa? Gdybyśmy wszyscy słuchali Boga, życie byłoby szczęśliwsze. Nieposłuszeństwo nie musi się wyrażać przez ewidentne dążenie do zła, o wiele częściej przez dążenie do dobra, którego Bóg nie zamierzał na tym etapie, albo do dobra poza Bogiem, do dobra, o którym Bóg nie mówi, że jest dobrem. Takie straszne zjawiska jak klonowanie czy eutanazja są przedstawiane jako dobro.
Pierwsza przestroga przeciw szatanowi św. Jana od Krzyża dotyczy posłuszeństwa, czyli zaufania Bogu. Gdy Mojżesz uczynił wszystko według tego, co mu Bóg nakazywał, na świecie pojawiła się pierwsza prawdziwa świątynia (Wj 23,40). Owocem nieszczęścia grzechu pierworodnego nie jest to, że człowiek chciał źle, ale to, że człowiek postanowił działać niezależnie od Boga, bez posłuszeństwa, a nawet w buncie. Człowiek wzgardził wolą Boga. Świat jest zbuntowany przeciw Bogu, przeciw rodzicom, systemom, nauczycielom, kapłanom, przełożonym… Katastrofa grzechu pierworodnego przypomina trafienie w punkt krytyczny struktury kryształu – jedno dotknięcie, które rozsypało całą hierarchię szczęścia.
Głos z obłoku wskazał na Jezusa jako na kogoś, kogo trzeba słuchać. Nie chodzi o to, by po prostu kogoś wysłuchać jak wokalistę, ale o posłuszeństwo wierze. Paweł mówi na samym początku Listu do Rzymian, że od Chrystusa otrzymał nie tylko łaskę, ale i urząd apostolski, aby ku chwale Jego imienia pozyskiwać wszystkich pogan dla posłuszeństwa wierze! Dość niejasne określenie dla współczesnego człowieka, ale ono tłumaczy sens powołania chrześcijańskiego.
Człowiek religijny może być bowiem nieposłuszny Bogu, nawet sobie nie uświadamiając, że Bóg nade wszystko oczekuje posłuszeństwa. To właśnie posłuszeństwo wierze przeistacza się w autentyczny kult. Mamy więc do czynienia z wersją „piracką” chrześcijaństwa oraz z oryginalną! Słowa z Taboru wyjaśniają się w posłuszeństwie woli Boga wyrażonej w objawieniu Chrystusa. Zakłada to jak najbardziej zażyłą relację z Jezusem, po prostu przyjaźń, w której masz czas dla wysłuchania Przyjaciela, aby rozeznawać, co jest wolą Boga i to wypełniać. Czyją wolę chcesz pełnić w swoim życiu? Czy twoje modlitwy są mówieniem Bogu, co On ma dla ciebie uczynić, czy też słuchaniem Go, by wypełnić to, co On ci mówi? Wiara i posłuszeństwo są ściśle ze sobą powiązane, i to do tego stopnia, że nie ma prawa nikt o sobie mówić, że jest wierzącym, kto nie poświęca codziennie czasu na pytanie Jezusa przez Jego objawione słowa: „Co chcesz, abym uczynił?”.
Wiara to nie pewność, że Bóg istnieje: złe duchy też wiedzą, że Bóg jest, ale nie są Mu posłuszne! Przypomnijmy sobie opętanego w Kafarnaum: on wiedział, kim jest Jezus, ale opierał się Mu! Nieposłuszeństwo i niewiara są ze sobą ściśle złączone. Media nieustannie prowokują człowieka do postawy tolerancji wobec perwersji i odrzucenia praw Boga, do buntu przeciw Kościołowi, do nieufności do pasterzy. Ale czy wyobrażamy sobie jakiekolwiek państwo bez posłuszeństwa? Czy jest możliwe funkcjonowanie jakiejkolwiek firmy bez posłuszeństwa? Czy choćby przedszkole może istnieć bez posłuszeństwa? Gdybyśmy wszyscy słuchali Boga, życie byłoby szczęśliwsze. Nieposłuszeństwo nie musi się wyrażać przez ewidentne dążenie do zła, o wiele częściej przez dążenie do dobra, którego Bóg nie zamierzał na tym etapie, albo do dobra poza Bogiem, do dobra, o którym Bóg nie mówi, że jest dobrem. Takie straszne zjawiska jak klonowanie czy eutanazja są przedstawiane jako dobro.
Pierwsza przestroga przeciw szatanowi św. Jana od Krzyża dotyczy posłuszeństwa, czyli zaufania Bogu. Gdy Mojżesz uczynił wszystko według tego, co mu Bóg nakazywał, na świecie pojawiła się pierwsza prawdziwa świątynia (Wj 23,40). Owocem nieszczęścia grzechu pierworodnego nie jest to, że człowiek chciał źle, ale to, że człowiek postanowił działać niezależnie od Boga, bez posłuszeństwa, a nawet w buncie. Człowiek wzgardził wolą Boga. Świat jest zbuntowany przeciw Bogu, przeciw rodzicom, systemom, nauczycielom, kapłanom, przełożonym… Katastrofa grzechu pierworodnego przypomina trafienie w punkt krytyczny struktury kryształu – jedno dotknięcie, które rozsypało całą hierarchię szczęścia.
Thursday, March 01, 2007
JP II on relationship with Christ
We who have received the grace of believing in Christ, the revealer of the Father and the Saviour of the world, have a duty to show to what depths the relationship with Christ can lead.
The great mystical tradition of the Church of both East and West has much to say in this regard. It shows how prayer can progress, as a genuine dialogue of love, to the point of rendering the person wholly possessed by the divine Beloved, vibrating at the Spirit's touch, resting filially within the Father's heart. This is the lived experience of Christ's promise: "He who loves me will be loved by my Father, and I will love him and manifest myself to him" (Jn 14:21). It is a journey totally sustained by grace, which nonetheless demands an intense spiritual commitment and is no stranger to painful purifications (the "dark night"). But it leads, in various possible ways, to the ineffable joy experienced by the mystics as "nuptial union". How can we forget here, among the many shining examples, the teachings of Saint John of the Cross and Saint Teresa of Avila?
Pope John Paul II
NOVO MILLENNIO INEUNTE #33
The great mystical tradition of the Church of both East and West has much to say in this regard. It shows how prayer can progress, as a genuine dialogue of love, to the point of rendering the person wholly possessed by the divine Beloved, vibrating at the Spirit's touch, resting filially within the Father's heart. This is the lived experience of Christ's promise: "He who loves me will be loved by my Father, and I will love him and manifest myself to him" (Jn 14:21). It is a journey totally sustained by grace, which nonetheless demands an intense spiritual commitment and is no stranger to painful purifications (the "dark night"). But it leads, in various possible ways, to the ineffable joy experienced by the mystics as "nuptial union". How can we forget here, among the many shining examples, the teachings of Saint John of the Cross and Saint Teresa of Avila?
Pope John Paul II
NOVO MILLENNIO INEUNTE #33
Fr. Stan Fortuna on Lent continues...
Dear Friends of Francisco,
Greetings peace and Blessings to you and your families and friends from Toronto. I hope and pray ya’ll are deeply engaged in this favorable time for learnin how to get and stay close to Jesus. As I mentioned from B16 in last weeks message, Lent is a favorable time to learn to stay close to him who on the cross consummated for all mankind the sacrifice of his life. St Augustine, a great “perseverer” in the ever expanding blessings and all consuming demands of the way of love confesses with great passion the awesomeness of learning and striving to cling and “stay close”. He prays in book 10 chapter 28 of his confessions, “When I shall cleave to you with all my being, no more will there be pain and toil for me. My life will be life indeed, filled wholly with you.”
This cleaving – the learning to stay close – that Augustine experienced and is talkin about arises out of and is sustained by the communion of love overflowing from the abyss of the Father’s Love for humanity. It’s like what Jesus makes available for us in John 14:21 when he challenges us to peruse love proposing the prospect of communion with the promise of a passionate manifestation of his presence: “He who loves me will be loved by my Father, and I will love him and manifest myself to him.” As the great JP pointed out (and I believe experienced himself), It is a journey totally sustained by grace, which nonetheless demands an intense spiritual commitment and is no stranger to painful purifications (the "dark night"). But it leads, in various possible ways, to the ineffable joy experienced by the mystics as "nuptial union".
I pray that JP pray for us to learn how to get and stay close to love with an ever greater passionate pursuit of love each day; that we will be energized by greater encounters of receiving and giving love that will sustain us in intensifying our spiritual commitment to learning to get and stay close so that the perfect Love that casts out fear will shelter us overcome fear of the painful purification necessary for the fulfillment of perfect love in our lives a little more each day. Peace and Blessings to you and all your families and friends and Lord willing talk to ya’ll next week…4 ever in Jesus and Mary…
Greetings peace and Blessings to you and your families and friends from Toronto. I hope and pray ya’ll are deeply engaged in this favorable time for learnin how to get and stay close to Jesus. As I mentioned from B16 in last weeks message, Lent is a favorable time to learn to stay close to him who on the cross consummated for all mankind the sacrifice of his life. St Augustine, a great “perseverer” in the ever expanding blessings and all consuming demands of the way of love confesses with great passion the awesomeness of learning and striving to cling and “stay close”. He prays in book 10 chapter 28 of his confessions, “When I shall cleave to you with all my being, no more will there be pain and toil for me. My life will be life indeed, filled wholly with you.”
This cleaving – the learning to stay close – that Augustine experienced and is talkin about arises out of and is sustained by the communion of love overflowing from the abyss of the Father’s Love for humanity. It’s like what Jesus makes available for us in John 14:21 when he challenges us to peruse love proposing the prospect of communion with the promise of a passionate manifestation of his presence: “He who loves me will be loved by my Father, and I will love him and manifest myself to him.” As the great JP pointed out (and I believe experienced himself), It is a journey totally sustained by grace, which nonetheless demands an intense spiritual commitment and is no stranger to painful purifications (the "dark night"). But it leads, in various possible ways, to the ineffable joy experienced by the mystics as "nuptial union".
I pray that JP pray for us to learn how to get and stay close to love with an ever greater passionate pursuit of love each day; that we will be energized by greater encounters of receiving and giving love that will sustain us in intensifying our spiritual commitment to learning to get and stay close so that the perfect Love that casts out fear will shelter us overcome fear of the painful purification necessary for the fulfillment of perfect love in our lives a little more each day. Peace and Blessings to you and all your families and friends and Lord willing talk to ya’ll next week…4 ever in Jesus and Mary…
Address of Benedict XVI to the participants of the International Congress on Natural Law
Venerable Brothers in the Episcopate and in the Priesthood,
Esteemed Professors,
Ladies and Gentlemen,
It is with particular pleasure that I welcome you at the beginning of the Congress' work in which you will be engaged in the following days on a theme of considerable importance for the present historical moment, namely, the natural moral law.
I thank Bishop Rino Fisichella, Rector Magnificent of the Pontifical Lateran University, for the sentiments expressed in the address with which he has introduced this meeting.
There is no doubt that we are living in a moment of extraordinary development in the human capacity to decipher the rules and structures of matter, and in the consequent dominion of man over nature.
We all see the great advantages of this progress and we see more and more clearly the threat of destruction of nature by what we do.
There is another less visible danger, but no less disturbing: the method that permits us to know ever more deeply the rational structures of matter makes us ever less capable of perceiving the source of this rationality, creative Reason. The capacity to see the laws of material being makes us incapable of seeing the ethical message contained in being, a message that tradition calls lex naturalis, natural moral law.
This word for many today is almost incomprehensible due to a concept of nature that is no longer metaphysical, but only empirical. The fact that nature, being itself, is no longer a transparent moral message creates a sense of disorientation that renders the choices of daily life precarious and uncertain.
Naturally, the disorientation strikes the younger generations in a particular way, who must in this context find the fundamental choices for their life.
It is precisely in the light of this contestation that all the urgency of the necessity to reflect upon the theme of natural law and to rediscover its truth common to all men appears. The said law, to which the Apostle Paul refers (cf. Rom 2:14-15), is written on the heart of man and is consequently, even today, accessible.
This law has as its first and general principle, "to do good and to avoid evil." This is a truth which by its very evidence immediately imposes itself on everyone. From it flows the other more particular principles that regulate ethical justice on the rights and duties of everyone.
So does the principle of respect for human life from its conception to its natural end, because this good of life is not man's property but the free gift of God. Besides this is the duty to seek the truth as the necessary presupposition of every authentic personal maturation.
Another fundamental application of the subject is freedom. Yet taking into account the fact that human freedom is always a freedom shared with others, it is clear that the harmony of freedom can be found only in what is common to all: the truth of the human being, the fundamental message of being itself, exactly the lex naturalis.
And how can we not mention, on one hand, the demand of justice that manifests itself in giving unicuique suum and, on the other, the expectation of solidarity that nourishes in everyone, especially if they are poor, the hope of the help of the more fortunate?
In these values are expressed unbreakable and contingent norms that do not depend on the will of the legislator and not even on the consensus that the State can and must give. They are, in fact, norms that precede any human law: as such, they are not subject to modification by anyone. The natural law, together with fundamental rights, is the source from which ethical imperatives also flow, which it is only right to honor.
In today's ethics and philosophy of Law, petitions of juridical positivism are widespread. As a result, legislation often becomes only a compromise between different interests: seeking to transform private interests or wishes into law that conflict with the duties deriving from social responsibility.
In this situation it is opportune to recall that every juridical methodology, be it on the local or international level, ultimately draws its legitimacy from its rooting in the natural law, in the ethical message inscribed in the actual human being.
Natural law is, definitively, the only valid bulwark against the arbitrary power or the deception of ideological manipulation. The knowledge of this law inscribed on the heart of man increases with the progress of the moral conscience.
The first duty for all, and particularly for those with public responsibility, must therefore be to promote the maturation of the moral conscience. This is the fundamental progress without which all other progress proves non-authentic.
The law inscribed in our nature is the true guarantee offered to everyone in order to be able to live in freedom and to be respected in their own dignity.
What has been said up to this point has very concrete applications if one refers to the family, that is, to "the intimate partnership of life and the love which constitutes the married state... established by the Creator and endowed by him with its own proper laws" (Gaudium et Spes, n. 48).
Concerning this, the Second Vatican Council has opportunely recalled that the institution of marriage has been "confirmed by the divine law", and therefore "this sacred bond ... for the good of the partner, of the children and of society no longer depends on human decision alone" (ibid.).
Therefore, no law made by man can override the norm written by the Creator without society becoming dramatically wounded in what constitutes its basic foundation. To forget this would mean to weaken the family, penalizing the children and rendering the future of society precarious.
Lastly, I feel the duty to affirm yet again that not all that is scientifically possible is also ethically licit. Technology, when it reduces the human being to an object of experimentation, results in abandoning the weak subject to the arbitration of the stronger. To blindly entrust oneself to technology as the only guarantee of progress, without offering at the same time an ethical code that penetrates its roots in that same reality under study and development, would be equal to doing violence to human nature with devastating consequences for all.
The contribution of scientists is of primary importance. Together with the progress of our capacity to dominate nature, scientists must also contribute to help understand the depth of our responsibility for man and for nature entrusted to him.
On this basis it is possible to develop a fruitful dialogue between believers and non-believers; between theologians, philosophers, jurists and scientists, which can offer to legislation as well precious material for personal and social life.
Therefore, I hope these days of study will bring not only a greater sensitivity of the learned with regard to the natural moral law, but will also serve to create conditions so that this theme may reach an ever fuller awareness of the inalienable value that the lex naturalis possesses for a real and coherent progress of private life and the social order.
With this wish, I assure you of my remembrance in prayer for you and for your academic commitment to research and reflection, while I impart to all with affection the Apostolic Blessing.
Esteemed Professors,
Ladies and Gentlemen,
It is with particular pleasure that I welcome you at the beginning of the Congress' work in which you will be engaged in the following days on a theme of considerable importance for the present historical moment, namely, the natural moral law.
I thank Bishop Rino Fisichella, Rector Magnificent of the Pontifical Lateran University, for the sentiments expressed in the address with which he has introduced this meeting.
There is no doubt that we are living in a moment of extraordinary development in the human capacity to decipher the rules and structures of matter, and in the consequent dominion of man over nature.
We all see the great advantages of this progress and we see more and more clearly the threat of destruction of nature by what we do.
There is another less visible danger, but no less disturbing: the method that permits us to know ever more deeply the rational structures of matter makes us ever less capable of perceiving the source of this rationality, creative Reason. The capacity to see the laws of material being makes us incapable of seeing the ethical message contained in being, a message that tradition calls lex naturalis, natural moral law.
This word for many today is almost incomprehensible due to a concept of nature that is no longer metaphysical, but only empirical. The fact that nature, being itself, is no longer a transparent moral message creates a sense of disorientation that renders the choices of daily life precarious and uncertain.
Naturally, the disorientation strikes the younger generations in a particular way, who must in this context find the fundamental choices for their life.
It is precisely in the light of this contestation that all the urgency of the necessity to reflect upon the theme of natural law and to rediscover its truth common to all men appears. The said law, to which the Apostle Paul refers (cf. Rom 2:14-15), is written on the heart of man and is consequently, even today, accessible.
This law has as its first and general principle, "to do good and to avoid evil." This is a truth which by its very evidence immediately imposes itself on everyone. From it flows the other more particular principles that regulate ethical justice on the rights and duties of everyone.
So does the principle of respect for human life from its conception to its natural end, because this good of life is not man's property but the free gift of God. Besides this is the duty to seek the truth as the necessary presupposition of every authentic personal maturation.
Another fundamental application of the subject is freedom. Yet taking into account the fact that human freedom is always a freedom shared with others, it is clear that the harmony of freedom can be found only in what is common to all: the truth of the human being, the fundamental message of being itself, exactly the lex naturalis.
And how can we not mention, on one hand, the demand of justice that manifests itself in giving unicuique suum and, on the other, the expectation of solidarity that nourishes in everyone, especially if they are poor, the hope of the help of the more fortunate?
In these values are expressed unbreakable and contingent norms that do not depend on the will of the legislator and not even on the consensus that the State can and must give. They are, in fact, norms that precede any human law: as such, they are not subject to modification by anyone. The natural law, together with fundamental rights, is the source from which ethical imperatives also flow, which it is only right to honor.
In today's ethics and philosophy of Law, petitions of juridical positivism are widespread. As a result, legislation often becomes only a compromise between different interests: seeking to transform private interests or wishes into law that conflict with the duties deriving from social responsibility.
In this situation it is opportune to recall that every juridical methodology, be it on the local or international level, ultimately draws its legitimacy from its rooting in the natural law, in the ethical message inscribed in the actual human being.
Natural law is, definitively, the only valid bulwark against the arbitrary power or the deception of ideological manipulation. The knowledge of this law inscribed on the heart of man increases with the progress of the moral conscience.
The first duty for all, and particularly for those with public responsibility, must therefore be to promote the maturation of the moral conscience. This is the fundamental progress without which all other progress proves non-authentic.
The law inscribed in our nature is the true guarantee offered to everyone in order to be able to live in freedom and to be respected in their own dignity.
What has been said up to this point has very concrete applications if one refers to the family, that is, to "the intimate partnership of life and the love which constitutes the married state... established by the Creator and endowed by him with its own proper laws" (Gaudium et Spes, n. 48).
Concerning this, the Second Vatican Council has opportunely recalled that the institution of marriage has been "confirmed by the divine law", and therefore "this sacred bond ... for the good of the partner, of the children and of society no longer depends on human decision alone" (ibid.).
Therefore, no law made by man can override the norm written by the Creator without society becoming dramatically wounded in what constitutes its basic foundation. To forget this would mean to weaken the family, penalizing the children and rendering the future of society precarious.
Lastly, I feel the duty to affirm yet again that not all that is scientifically possible is also ethically licit. Technology, when it reduces the human being to an object of experimentation, results in abandoning the weak subject to the arbitration of the stronger. To blindly entrust oneself to technology as the only guarantee of progress, without offering at the same time an ethical code that penetrates its roots in that same reality under study and development, would be equal to doing violence to human nature with devastating consequences for all.
The contribution of scientists is of primary importance. Together with the progress of our capacity to dominate nature, scientists must also contribute to help understand the depth of our responsibility for man and for nature entrusted to him.
On this basis it is possible to develop a fruitful dialogue between believers and non-believers; between theologians, philosophers, jurists and scientists, which can offer to legislation as well precious material for personal and social life.
Therefore, I hope these days of study will bring not only a greater sensitivity of the learned with regard to the natural moral law, but will also serve to create conditions so that this theme may reach an ever fuller awareness of the inalienable value that the lex naturalis possesses for a real and coherent progress of private life and the social order.
With this wish, I assure you of my remembrance in prayer for you and for your academic commitment to research and reflection, while I impart to all with affection the Apostolic Blessing.
Saturday, February 24, 2007
Diabelski hot dog - Wielki Post 1 C
Augustyn Pelanowski OSPPE
Diabeł przystąpił do Jezusa na pustyni dopiero wtedy, gdy Jezus poczuł głód. Diabeł chce oszukać nasz głód miłości i tęsknotę za bliskością Boga. Kuszenie przypomina propozycję sprzedawcy fast foodu, który proponuje nam przeterminowane hot dogi po niższej cenie, podczas gdy jesteśmy w drodze do najwspanialszej restauracji w mieście zaproszeni przez burmistrza. Głód może sprawić, że skorzystamy z taniej oferty, zapychając swój żołądek ociekającym musztardą kawałkiem zieleniejącego mięsa, wepchniętego w czerstwą bułkę. Coś takiego właśnie czyni szatan. Stoi na naszej drodze i wie, że jesteśmy spragnieni boskiego pokarmu, ale wykorzystując swoją inteligencję i piekielne techniki socjotechniczne, proponuje nam konsumpcję własnych dań. Wpycha nam hot doga, żądając, byśmy zatrzymali się na zawsze przy nim i nigdy nie dotarli do życia w Bogu!
Jesteśmy głodni uczuć, wiedzy, władzy, efektów, namiętności, pieniędzy, miłości, komfortu, kłamstwa i prawdy. Człowiek w ogóle jest głodem. Ty i ja jesteśmy głodni, tylko za czym tak naprawdę tęsknimy? Do czego dążymy? Najbardziej atakowany jest w nas głód chwały, czułości, miłości oraz komfortu, wygody i zabezpieczenia. To widzimy w pokusach diabła. Dzięki temu, że kusił Jezusa, wiemy, co oferuje i co w nas samych jest najbardziej „wygłodniałe”. Pokusa jest szansą na poznanie swych najgłębszych tęsknot. Kiedy już wiesz, czego pragniesz, musisz się zastanowić, kto ci to może dać: DIABEŁ CZY JEZUS? Sprzedawca hot dogów czy BURMISTRZ MIASTA? Wybór należy do ciebie. Problem w tym, że sprzedawca fast foodów jest na wyciągnięcie dłoni i proponuje natychmiastowe zaspokojenie pustki, natomiast RESTAURACJA BURMISTRZA jest oddalona o kilka przecznic i nie widać jej gołym okiem. Przy obskurnym stoisku diabła stoją ludzie poplamieni musztardą i widać już u nich oznaki zatrucia. Niektórzy leżą na ulicy i wiją się z bólu. Ale ty masz w sobie tak potężny głód, że zastanawiasz się, czy iść dalej i szukać RESTAURACJI, czy też zapłacić za hot doga.
Przy stoisku diabła stoją ludzie, którzy ulegają cielesnej żądzy i wzajemnie się konsumują. Niekiedy jesteśmy świadkami namiętnych pocałunków osób, które na ulicy demonstrują swoje głody seksualne. Kiedy obserwuje się ludzi, którzy w uniformach elegancji sięgają po najwyższe stołki, mamy wrażenie, że nasycają się podziwem tysięcy popleczników, rozrzucając kiełbasę wyborczą. Ludzie gromadzą ogromne sumy pieniędzy w bankach, jak pierwotni neandertalczycy gromadzili góry mięsa po zabitym mamucie.
Przede wszystkim jednak jesteśmy głodni miłości. Jesteśmy gotowi nawet udawać miłość, by kogoś rozkochać w sobie! Są ludzie, którzy karmią się słowami „kocham cię” jak komunią. Tylko w Synu Bożym takie słowa okazują się jednak prawdą nieprzemijalną, wieczną, niezmienną. Niekiedy wydaje mi się, że tylko Bóg potrafi kochać, a wszyscy inni potrafią tylko tak mówić. Oczywiście możesz zatrzymać się przy innych słowach, ale możesz też dążyć do tego, by od Niego samego te słowa usłyszeć, a słowa w ustach Jezusa są Nim samym! Dlatego w Kościele pojawiła się taka rzeczywistość jak Eucharystia!dl
Diabeł przystąpił do Jezusa na pustyni dopiero wtedy, gdy Jezus poczuł głód. Diabeł chce oszukać nasz głód miłości i tęsknotę za bliskością Boga. Kuszenie przypomina propozycję sprzedawcy fast foodu, który proponuje nam przeterminowane hot dogi po niższej cenie, podczas gdy jesteśmy w drodze do najwspanialszej restauracji w mieście zaproszeni przez burmistrza. Głód może sprawić, że skorzystamy z taniej oferty, zapychając swój żołądek ociekającym musztardą kawałkiem zieleniejącego mięsa, wepchniętego w czerstwą bułkę. Coś takiego właśnie czyni szatan. Stoi na naszej drodze i wie, że jesteśmy spragnieni boskiego pokarmu, ale wykorzystując swoją inteligencję i piekielne techniki socjotechniczne, proponuje nam konsumpcję własnych dań. Wpycha nam hot doga, żądając, byśmy zatrzymali się na zawsze przy nim i nigdy nie dotarli do życia w Bogu!
Jesteśmy głodni uczuć, wiedzy, władzy, efektów, namiętności, pieniędzy, miłości, komfortu, kłamstwa i prawdy. Człowiek w ogóle jest głodem. Ty i ja jesteśmy głodni, tylko za czym tak naprawdę tęsknimy? Do czego dążymy? Najbardziej atakowany jest w nas głód chwały, czułości, miłości oraz komfortu, wygody i zabezpieczenia. To widzimy w pokusach diabła. Dzięki temu, że kusił Jezusa, wiemy, co oferuje i co w nas samych jest najbardziej „wygłodniałe”. Pokusa jest szansą na poznanie swych najgłębszych tęsknot. Kiedy już wiesz, czego pragniesz, musisz się zastanowić, kto ci to może dać: DIABEŁ CZY JEZUS? Sprzedawca hot dogów czy BURMISTRZ MIASTA? Wybór należy do ciebie. Problem w tym, że sprzedawca fast foodów jest na wyciągnięcie dłoni i proponuje natychmiastowe zaspokojenie pustki, natomiast RESTAURACJA BURMISTRZA jest oddalona o kilka przecznic i nie widać jej gołym okiem. Przy obskurnym stoisku diabła stoją ludzie poplamieni musztardą i widać już u nich oznaki zatrucia. Niektórzy leżą na ulicy i wiją się z bólu. Ale ty masz w sobie tak potężny głód, że zastanawiasz się, czy iść dalej i szukać RESTAURACJI, czy też zapłacić za hot doga.
Przy stoisku diabła stoją ludzie, którzy ulegają cielesnej żądzy i wzajemnie się konsumują. Niekiedy jesteśmy świadkami namiętnych pocałunków osób, które na ulicy demonstrują swoje głody seksualne. Kiedy obserwuje się ludzi, którzy w uniformach elegancji sięgają po najwyższe stołki, mamy wrażenie, że nasycają się podziwem tysięcy popleczników, rozrzucając kiełbasę wyborczą. Ludzie gromadzą ogromne sumy pieniędzy w bankach, jak pierwotni neandertalczycy gromadzili góry mięsa po zabitym mamucie.
Przede wszystkim jednak jesteśmy głodni miłości. Jesteśmy gotowi nawet udawać miłość, by kogoś rozkochać w sobie! Są ludzie, którzy karmią się słowami „kocham cię” jak komunią. Tylko w Synu Bożym takie słowa okazują się jednak prawdą nieprzemijalną, wieczną, niezmienną. Niekiedy wydaje mi się, że tylko Bóg potrafi kochać, a wszyscy inni potrafią tylko tak mówić. Oczywiście możesz zatrzymać się przy innych słowach, ale możesz też dążyć do tego, by od Niego samego te słowa usłyszeć, a słowa w ustach Jezusa są Nim samym! Dlatego w Kościele pojawiła się taka rzeczywistość jak Eucharystia!dl
Thursday, February 22, 2007
Benedict XVI on the 40 days of Lent
Dear Brothers and Sisters:
Ash Wednesday, which we celebrate today, is for us Christians a particular day, characterized by an intense spirit of recollection and reflection. We begin, in fact, the Lenten journey, time of listening to the word of God, of prayer and of penance. They are 40 days in which the liturgy will help us to relive the important phases of the mystery of salvation.
As we know, man was created to be a friend of God, but the sin of our first parents broke this relationship of trust and love and, as a consequence, humanity is incapable of fulfilling its original vocation.
Thanks, however, to the redeeming sacrifice of Christ, we have been rescued from the power of evil: Christ, in fact, writes the apostle John, has been the victim of expiation of our sins (cf. 1 John 2:2); and St. Peter adds: "Christ also died for sins once for all" (cf. 1 Peter 3:18).
On dying with Christ to sin, the baptized person is also reborn to a new life and is freely re-established in his dignity as son of God. For this reason, in the early Christian community, baptism was considered as the "first resurrection" (cf. Revelation 20:5; Romans 6:1-11; John 5:25-28).
From the beginning, therefore, Lent was lived as the time of immediate preparation for baptism, which is administered solemnly during the paschal vigil. The whole of Lent was a journey toward this great encounter with Christ, toward immersion in Christ and the renewal of life.
We are already baptized, but often baptism is not very effective in our daily life. Therefore, Lent is also for us a renewed "catechumenate" in which we again go out to encounter our baptism and rediscover and relive it in depth, to again be really Christians.
Therefore, Lent is an opportunity to "be" Christians "again," through a constant process of interior change and of progress in knowledge and love of Christ. Conversion never takes place once and for all, but is a process, an interior journey of our whole life. Certainly this journey of evangelical conversion cannot be limited to a particular period of the year: It is a journey of every day which must embrace our whole existence, every day of our lives.
From this point of view, for every Christian and for all ecclesial communities, Lent is the appropriate spiritual season to train with greater tenacity in the search for God, opening the heart to Christ.
St. Augustine said on one occasion that our life is the sole exercise of the desire to come close to God, of being able to let God enter into our being. "The whole life of the fervent Christian," he says, "is a holy desire." If this is so, in Lent we are invited even more to uproot "from our desires the roots of vanity" to educate the heart in the desire, that is, in the love of God. "God," says St. Augustine, "is all that we desire" (cf. "Tract. in Iohn," 4). And we hope that we really begin to desire God, and in this way desire true life, love itself and truth.
Particularly appropriate is Jesus' exhortation, recorded by the Evangelist Mark: "Repent and believe in the Gospel" (Mark 1:15). The sincere desire for God leads us to reject evil and to do good. This conversion of the heart is above all a free gift of God, who created us for himself and has redeemed us in Jesus Christ: Our happiness consists in remaining in him (cf. John 15:3). For this reason, he himself anticipates our desire with his grace and supports our efforts of conversion.
But what does conversion really mean? Conversion means to seek God, to walk with God, to follow docilely the teachings of his Son, Jesus Christ; to be converted is not an effort to fulfill oneself, because the human being is not the architect of his own destiny. We have not made ourselves. Therefore, self-fulfillment is a contradiction and is too little for us. We have a higher destiny.
We could say that conversion consists precisely in not considering ourselves "creators" of ourselves, thus discovering the truth, because we are not authors of ourselves. Conversion consists in accepting freely and with love that we depend totally on God, our true Creator, that we depend on love. This is not dependence but liberty.
To be converted means, therefore, not to pursue personal success, which is something that passes but that, abandoning all human security, we follow the Lord with simplicity and trust, so that Jesus will become for each one, as Teresa of Calcutta liked to say, "my all in all." Whoever lets himself be conquered by him is not afraid of losing his own life, because on the cross he loved us and gave himself for us. And, in fact, by losing our life out of love, we find it again.
I wished to underline the immense love God has for us in the message on the occasion of Lent, published a few days ago, so that Christians of the whole community can pause spiritually during the time of Lent, together with Mary and John, the beloved disciple, before him who on the cross consummated for humanity the sacrifice of his life (cf. John 19:25).
Yes, dear brothers and sisters, the cross is also for us, men and women of our time -- who all too often are distracted by earthly and momentary concerns and interests -- the definitive revelation of divine love and mercy. God is love and his love is the secret of our happiness. However, to enter into this mystery of love there is no other way than that of losing ourselves, of giving ourselves to the way of the cross.
"If any man would come after me, let him deny himself and take up his cross and follow me" (Mark 8:34). For this reason, the Lenten liturgy, on inviting us to reflect and pray, stimulates us to value penance and sacrifice more, to reject sin and evil and to conquer egoism and indifference. Prayer, fasting and penance, works of charity toward brothers, become in this way spiritual paths that we must undertake to return to God in response to the repeated calls to conversion that the liturgy makes today (cf. Galatians 2:12-13; Matthew 6:16-18).
Dear brothers and sisters, may the Lenten period that we undertake today, with the austere and significant rite of the imposition of ashes, be for all a renewed experience of the merciful love of Christ, who on the cross shed his blood for us.
Let us listen to him with docility to learn "to regive" his love to our neighbor, especially those who are suffering and experiencing difficulties. This is the mission of every disciple of Christ, but to carry it out it is necessary to listen to his word and to nourish oneself assiduously on his body and blood. May the Lenten journey, which in the early Church was the journey to Christian initiation, to baptism and the Eucharist, be for us, the baptized, a "Eucharistic" time in which we take part with greater fervor in the sacrifice of the Eucharist.
May the Virgin Mary -- who, after having shared the sorrowful passion of her divine Son, experienced the joy of resurrection -- accompany us during this Lent to the mystery of Easter, supreme revelation of the love of God.
A good Lent to all!
Ash Wednesday, which we celebrate today, is for us Christians a particular day, characterized by an intense spirit of recollection and reflection. We begin, in fact, the Lenten journey, time of listening to the word of God, of prayer and of penance. They are 40 days in which the liturgy will help us to relive the important phases of the mystery of salvation.
As we know, man was created to be a friend of God, but the sin of our first parents broke this relationship of trust and love and, as a consequence, humanity is incapable of fulfilling its original vocation.
Thanks, however, to the redeeming sacrifice of Christ, we have been rescued from the power of evil: Christ, in fact, writes the apostle John, has been the victim of expiation of our sins (cf. 1 John 2:2); and St. Peter adds: "Christ also died for sins once for all" (cf. 1 Peter 3:18).
On dying with Christ to sin, the baptized person is also reborn to a new life and is freely re-established in his dignity as son of God. For this reason, in the early Christian community, baptism was considered as the "first resurrection" (cf. Revelation 20:5; Romans 6:1-11; John 5:25-28).
From the beginning, therefore, Lent was lived as the time of immediate preparation for baptism, which is administered solemnly during the paschal vigil. The whole of Lent was a journey toward this great encounter with Christ, toward immersion in Christ and the renewal of life.
We are already baptized, but often baptism is not very effective in our daily life. Therefore, Lent is also for us a renewed "catechumenate" in which we again go out to encounter our baptism and rediscover and relive it in depth, to again be really Christians.
Therefore, Lent is an opportunity to "be" Christians "again," through a constant process of interior change and of progress in knowledge and love of Christ. Conversion never takes place once and for all, but is a process, an interior journey of our whole life. Certainly this journey of evangelical conversion cannot be limited to a particular period of the year: It is a journey of every day which must embrace our whole existence, every day of our lives.
From this point of view, for every Christian and for all ecclesial communities, Lent is the appropriate spiritual season to train with greater tenacity in the search for God, opening the heart to Christ.
St. Augustine said on one occasion that our life is the sole exercise of the desire to come close to God, of being able to let God enter into our being. "The whole life of the fervent Christian," he says, "is a holy desire." If this is so, in Lent we are invited even more to uproot "from our desires the roots of vanity" to educate the heart in the desire, that is, in the love of God. "God," says St. Augustine, "is all that we desire" (cf. "Tract. in Iohn," 4). And we hope that we really begin to desire God, and in this way desire true life, love itself and truth.
Particularly appropriate is Jesus' exhortation, recorded by the Evangelist Mark: "Repent and believe in the Gospel" (Mark 1:15). The sincere desire for God leads us to reject evil and to do good. This conversion of the heart is above all a free gift of God, who created us for himself and has redeemed us in Jesus Christ: Our happiness consists in remaining in him (cf. John 15:3). For this reason, he himself anticipates our desire with his grace and supports our efforts of conversion.
But what does conversion really mean? Conversion means to seek God, to walk with God, to follow docilely the teachings of his Son, Jesus Christ; to be converted is not an effort to fulfill oneself, because the human being is not the architect of his own destiny. We have not made ourselves. Therefore, self-fulfillment is a contradiction and is too little for us. We have a higher destiny.
We could say that conversion consists precisely in not considering ourselves "creators" of ourselves, thus discovering the truth, because we are not authors of ourselves. Conversion consists in accepting freely and with love that we depend totally on God, our true Creator, that we depend on love. This is not dependence but liberty.
To be converted means, therefore, not to pursue personal success, which is something that passes but that, abandoning all human security, we follow the Lord with simplicity and trust, so that Jesus will become for each one, as Teresa of Calcutta liked to say, "my all in all." Whoever lets himself be conquered by him is not afraid of losing his own life, because on the cross he loved us and gave himself for us. And, in fact, by losing our life out of love, we find it again.
I wished to underline the immense love God has for us in the message on the occasion of Lent, published a few days ago, so that Christians of the whole community can pause spiritually during the time of Lent, together with Mary and John, the beloved disciple, before him who on the cross consummated for humanity the sacrifice of his life (cf. John 19:25).
Yes, dear brothers and sisters, the cross is also for us, men and women of our time -- who all too often are distracted by earthly and momentary concerns and interests -- the definitive revelation of divine love and mercy. God is love and his love is the secret of our happiness. However, to enter into this mystery of love there is no other way than that of losing ourselves, of giving ourselves to the way of the cross.
"If any man would come after me, let him deny himself and take up his cross and follow me" (Mark 8:34). For this reason, the Lenten liturgy, on inviting us to reflect and pray, stimulates us to value penance and sacrifice more, to reject sin and evil and to conquer egoism and indifference. Prayer, fasting and penance, works of charity toward brothers, become in this way spiritual paths that we must undertake to return to God in response to the repeated calls to conversion that the liturgy makes today (cf. Galatians 2:12-13; Matthew 6:16-18).
Dear brothers and sisters, may the Lenten period that we undertake today, with the austere and significant rite of the imposition of ashes, be for all a renewed experience of the merciful love of Christ, who on the cross shed his blood for us.
Let us listen to him with docility to learn "to regive" his love to our neighbor, especially those who are suffering and experiencing difficulties. This is the mission of every disciple of Christ, but to carry it out it is necessary to listen to his word and to nourish oneself assiduously on his body and blood. May the Lenten journey, which in the early Church was the journey to Christian initiation, to baptism and the Eucharist, be for us, the baptized, a "Eucharistic" time in which we take part with greater fervor in the sacrifice of the Eucharist.
May the Virgin Mary -- who, after having shared the sorrowful passion of her divine Son, experienced the joy of resurrection -- accompany us during this Lent to the mystery of Easter, supreme revelation of the love of God.
A good Lent to all!
JP II - "Do not be afraid"
To all people of today I once again repeat the impassioned cry with which I began my pastoral ministry: "Do not be afraid! Open, in deed, open wide the doors to Christ!
Open to his saving power the confines of states, and systems political and economic, as well as the vast fields of culture, civilization, and development. Do not be afraid! Christ knows 'what is inside a person'. Only he knows! Today too often people do not know what they carry inside, in the deepest recesses of their soul, in their heart. Too often people are uncertain about a sense of life on earth. Invaded by doubts they are led into despair. Therefore-with humility and trust I beg and implore you-allow Christ to speak to the person in you. Only he has the words of life, yes, eternal life"(124).
Opening wide the doors to Christ, accepting him into humanity itself poses absolutely no threat to persons, indeed it is the only road to take to arrive at the total truth and the exalted value of the human individual.
This vital synthesis will be achieved when the lay faithful know how to put the gospel and their daily duties of life into a most shining and convincing testimony, where, not fear but the loving pursuit of Christ and adherence to him will be the factors determining how a person is to live and grow, and these will lead to new ways of living more in conformity with human dignity.
Humanity is loved by God! This very simple yet profound proclamation is owed to humanity by the Church. Each Christian's words and life must make this proclamation resound: God loves you, Christ came for you, Christ is for you "the Way, the Truth and the Life!" (Jn 14:6).
Pope John Paul II
CHRISTIFIDELES LAICI #34
Dec 30 1988 11th year of the pontificate
Open to his saving power the confines of states, and systems political and economic, as well as the vast fields of culture, civilization, and development. Do not be afraid! Christ knows 'what is inside a person'. Only he knows! Today too often people do not know what they carry inside, in the deepest recesses of their soul, in their heart. Too often people are uncertain about a sense of life on earth. Invaded by doubts they are led into despair. Therefore-with humility and trust I beg and implore you-allow Christ to speak to the person in you. Only he has the words of life, yes, eternal life"(124).
Opening wide the doors to Christ, accepting him into humanity itself poses absolutely no threat to persons, indeed it is the only road to take to arrive at the total truth and the exalted value of the human individual.
This vital synthesis will be achieved when the lay faithful know how to put the gospel and their daily duties of life into a most shining and convincing testimony, where, not fear but the loving pursuit of Christ and adherence to him will be the factors determining how a person is to live and grow, and these will lead to new ways of living more in conformity with human dignity.
Humanity is loved by God! This very simple yet profound proclamation is owed to humanity by the Church. Each Christian's words and life must make this proclamation resound: God loves you, Christ came for you, Christ is for you "the Way, the Truth and the Life!" (Jn 14:6).
Pope John Paul II
CHRISTIFIDELES LAICI #34
Dec 30 1988 11th year of the pontificate
Fr. Stan's Fortuna Message for Lent
Dear Friends of Francesco,
Greetings peace and Blessings to you and all your families and friends as we begin Lent in 2007. Sirach 2 verses 2-3 reveal wisdom to help us with life and Lent: “Set your heart right and be steadfast…cleave to Him and do not depart.” This business of “cleaving” is as awesome as it is important. To cleave means to adhere, to cling or stick fast, to be faithful; to cling means “TO REMAIN CLOSE”, to resist separation, to remain emotionally attached, to hold on.
The beauty of striving to “cling - stay close” is a perfect way to prepare for the beginning of Lent and the rest of our lives in light of the awesome 2007 Lenten preparation letter from our Holy Father Benedict XVI (respectfully and affectionately B16). This Lent he wants us to “learn to stay close”. He tells us “Lent is a favorable time to learn to stay close to him who on the cross consummated for all mankind the sacrifice of his life.”
As Jesus prepared His disciples who were close to Him to stay close to him as he drew closer to the Cross, he revealed to them that “The Son of Man will be delivered into the hands of men, and they will kill him, and when he is killed, after three days he will rise” (Mark 9:31). The passionate love with which Jesus both moves towards the Cross - The Paschal Mystery - and reveals the necessity of this movement to his disciples is amazingly and dramatically referred to by B16 in his 07 Lenten Letter as “mad eros”: “Is there a more ‘mad eros’ than that which led the Son of God to make himself one with us even to the point of suffering as his own the consequences of our offenses?”
Many people have been and tragically are still caught in the panic generated by fear regarding love – more specifically fear of the potential opposition between agape and eros. The panic generated by this fear has the potential to be cast out with the luminous presentation of the perfect love which cast out all fear in the wonderful encyclical on love by B16 Deus Caritas Est http://francescoproductions.com/benedict/benedict.html).
I leave you with what I think may very well be one of the most amazing lines in the pontificate of our beloved B16 regarding love – love as both agape and eros:
One could rightly say that the revelation of God’s eros towards man, is in reality, the supreme expression of his agape. In all truth, only the love that unites the free gift of oneself with the impassioned desire for reciprocity instills a joy, which eases the heaviest burdens. Jesus said, “When I am lifted up from the earth I will draw all men to myself” (Jn. 12:32). The response the Lord ardently desires of us is above all that we welcome his love and allow ourselves to be drawn to him. Accepting this love, however, is not enough. We need to respond to such love and devote ourselves to communicating it to others. Christ “draws me to himself” in order to unite himself to me, so that I learn to love the brothers with his own love.
To learn to stay close to Jesus, and to learn to love with his own love. There it is. Towards this end please be sure of my prayers for you and please pray for me. With the Great JPII “I call on everyone to cling to hope in the victory of the Cross, even as they are living once again the sorrowful experience of the passion.” With the intercession of the Great JPII, entrusted to Mary Mother of Beautiful Love peace and Blessings to you and all your family and friends 4 ever through Christ our Lord…Amen…Lord willing talk to ya’ll next week…
Greetings peace and Blessings to you and all your families and friends as we begin Lent in 2007. Sirach 2 verses 2-3 reveal wisdom to help us with life and Lent: “Set your heart right and be steadfast…cleave to Him and do not depart.” This business of “cleaving” is as awesome as it is important. To cleave means to adhere, to cling or stick fast, to be faithful; to cling means “TO REMAIN CLOSE”, to resist separation, to remain emotionally attached, to hold on.
The beauty of striving to “cling - stay close” is a perfect way to prepare for the beginning of Lent and the rest of our lives in light of the awesome 2007 Lenten preparation letter from our Holy Father Benedict XVI (respectfully and affectionately B16). This Lent he wants us to “learn to stay close”. He tells us “Lent is a favorable time to learn to stay close to him who on the cross consummated for all mankind the sacrifice of his life.”
As Jesus prepared His disciples who were close to Him to stay close to him as he drew closer to the Cross, he revealed to them that “The Son of Man will be delivered into the hands of men, and they will kill him, and when he is killed, after three days he will rise” (Mark 9:31). The passionate love with which Jesus both moves towards the Cross - The Paschal Mystery - and reveals the necessity of this movement to his disciples is amazingly and dramatically referred to by B16 in his 07 Lenten Letter as “mad eros”: “Is there a more ‘mad eros’ than that which led the Son of God to make himself one with us even to the point of suffering as his own the consequences of our offenses?”
Many people have been and tragically are still caught in the panic generated by fear regarding love – more specifically fear of the potential opposition between agape and eros. The panic generated by this fear has the potential to be cast out with the luminous presentation of the perfect love which cast out all fear in the wonderful encyclical on love by B16 Deus Caritas Est http://francescoproductions.com/benedict/benedict.html).
I leave you with what I think may very well be one of the most amazing lines in the pontificate of our beloved B16 regarding love – love as both agape and eros:
One could rightly say that the revelation of God’s eros towards man, is in reality, the supreme expression of his agape. In all truth, only the love that unites the free gift of oneself with the impassioned desire for reciprocity instills a joy, which eases the heaviest burdens. Jesus said, “When I am lifted up from the earth I will draw all men to myself” (Jn. 12:32). The response the Lord ardently desires of us is above all that we welcome his love and allow ourselves to be drawn to him. Accepting this love, however, is not enough. We need to respond to such love and devote ourselves to communicating it to others. Christ “draws me to himself” in order to unite himself to me, so that I learn to love the brothers with his own love.
To learn to stay close to Jesus, and to learn to love with his own love. There it is. Towards this end please be sure of my prayers for you and please pray for me. With the Great JPII “I call on everyone to cling to hope in the victory of the Cross, even as they are living once again the sorrowful experience of the passion.” With the intercession of the Great JPII, entrusted to Mary Mother of Beautiful Love peace and Blessings to you and all your family and friends 4 ever through Christ our Lord…Amen…Lord willing talk to ya’ll next week…
Monday, February 19, 2007
Papal Message for Lent 2007
"They Shall Look on Him Whom They Have Pierced"
Dear Brothers and Sisters!
"They shall look on Him whom they have pierced" (Jn 19:37). This is the biblical theme that this year guides our Lenten reflection. Lent is a favourable time to learn to stay with Mary and John, the beloved disciple, close to Him who on the Cross, consummated for all mankind the sacrifice of His life (cf. Jn 19:25). With a more fervent participation let us direct our gaze, therefore, in this time of penance and prayer, at Christ crucified who, dying on Calvary, revealed fully for us the love of God. In the Encyclical Deus caritas est, I dwelt upon this theme of love, highlighting its two fundamental forms: agape and eros.
God's love: agape and eros
The term agape, which appears many times in the New Testament, indicates the self-giving love of one who looks exclusively for the good of the other. The word eros, on the other hand, denotes the love of one who desires to possess what he or she lacks and yearns for union with the beloved. The love with which God surrounds us is undoubtedly agape. Indeed, can man give to God some good that He does not already possess? All that the human creature is and has is divine gift. It is the creature then, who is in need of God in everything. But God's love is also eros. In the Old Testament, the Creator of the universe manifests toward the people whom He has chosen as His own a predilection that transcends every human motivation. The prophet Hosea expresses this divine passion with daring images such as the love of a man for an adulterous woman (cf. 3:1-3). For his part, Ezekiel, speaking of God's relationship with the people of Israel, is not afraid to use strong and passionate language (cf. 16:1-22). These biblical texts indicate that eros is part of God's very heart: the Almighty awaits the "yes" of His creatures as a young bridegroom that of his bride. Unfortunately, from its very origins, mankind, seduced by the lies of the Evil One, rejected God's love in the illusion of a self-sufficiency that is impossible (cf. Gn 3:1-7). Turning in on himself, Adam withdrew from that source of life who is God Himself, and became the first of "those who through fear of death were subject to lifelong bondage" (Heb 2:15). God, however, did not give up. On the contrary, man's "no" was the decisive impulse that moved Him to manifest His love in all of its redeeming strength.
The Cross reveals the fullness of God's love
It is in the mystery of the Cross that the overwhelming power of the heavenly Father's mercy is revealed in all of its fullness. In order to win back the love of His creature, He accepted to pay a very high price: the blood of His only begotten Son. Death, which for the first Adam was an extreme sign of loneliness and powerlessness, was thus transformed in the supreme act of love and freedom of the new Adam. One could very well assert, therefore, together with Saint Maximus the Confessor, that Christ "died, if one could say so, divinely, because He died freely" (Ambigua, 91, 1956). On the Cross, God's eros for us is made manifest. Eros is indeed -- as Pseudo-Dionysius expresses it -- that force "that does not allow the lover to remain in himself but moves him to become one with the beloved" (De divinis nominibus, IV, 13: PG 3, 712). Is there more "mad eros" (N. Cabasilas, Vita in Cristo, 648) than that which led the Son of God to make Himself one with us even to the point of suffering as His own the consequences of our offences?
"Him whom they have pierced"
Dear brothers and sisters, let us look at Christ pierced in the Cross! He is the unsurpassing revelation of God's love, a love in which eros and agape, far from being opposed, enlighten each other. On the Cross, it is God Himself who begs the love of His creature: He is thirsty for the love of every one of us. The Apostle Thomas recognized Jesus as "Lord and God" when he put his hand into the wound of His side. Not surprisingly, many of the saints found in the Heart of Jesus the deepest expression of this mystery of love. One could rightly say that the revelation of God's eros toward man is, in reality, the supreme expression of His agape. In all truth, only the love that unites the free gift of oneself with the impassioned desire for reciprocity instills a joy, which eases the heaviest of burdens. Jesus said: "When I am lifted up from the earth, I will draw all men to myself" (Jn 12:32). The response the Lord ardently desires of us is above all that we welcome His love and allow ourselves to be drawn to Him. Accepting His love, however, is not enough. We need to respond to such love and devote ourselves to communicating it to others. Christ "draws me to Himself" in order to unite Himself to me, so that I learn to love the brothers with His own love.
Blood and water
"They shall look on Him whom they have pierced." Let us look with trust at the pierced side of Jesus from which flow "blood and water" (Jn 19:34)! The Fathers of the Church considered these elements as symbols of the sacraments of Baptism and the Eucharist. Through the water of Baptism, thanks to the action of the Holy Spirit, we are given access to the intimacy of Trinitarian love. In the Lenten journey, memorial of our Baptism, we are exhorted to come out of ourselves in order to open ourselves, in trustful abandonment, to the merciful embrace of the Father (cf. Saint John Chrysostom, Catecheses, 3,14ff). Blood, symbol of the love of the Good Shepherd, flows into us especially in the Eucharistic mystery: "The Eucharist draws us into Jesus' act of self-oblation … we enter into the very dynamic of His self-giving" (Encyclical Deus caritas est, 13). Let us live Lent then, as a "Eucharistic" time in which, welcoming the love of Jesus, we learn to spread it around us with every word and deed. Contemplating "Him whom they have pierced" moves us in this way to open our hearts to others, recognizing the wounds inflicted upon the dignity of the human person; it moves us, in particular, to fight every form of contempt for life and human exploitation and to alleviate the tragedies of loneliness and abandonment of so many people. May Lent be for every Christian a renewed experience of God's love given to us in Christ, a love that each day we, in turn, must "regive" to our neighbour, especially to the one who suffers most and is in need. Only in this way will we be able to participate fully in the joy of Easter. May Mary, Mother of Beautiful Love, guide us in this Lenten journey, a journey of authentic conversion to the love of Christ. I wish you, dear brothers and sisters, a fruitful Lenten journey, imparting with affection to all of you, a special Apostolic Blessing.
From the Vatican, 21 November 2006.
BENEDICTUS PP. XVI
"They Shall Look on Him Whom They Have Pierced"
Dear Brothers and Sisters!
"They shall look on Him whom they have pierced" (Jn 19:37). This is the biblical theme that this year guides our Lenten reflection. Lent is a favourable time to learn to stay with Mary and John, the beloved disciple, close to Him who on the Cross, consummated for all mankind the sacrifice of His life (cf. Jn 19:25). With a more fervent participation let us direct our gaze, therefore, in this time of penance and prayer, at Christ crucified who, dying on Calvary, revealed fully for us the love of God. In the Encyclical Deus caritas est, I dwelt upon this theme of love, highlighting its two fundamental forms: agape and eros.
God's love: agape and eros
The term agape, which appears many times in the New Testament, indicates the self-giving love of one who looks exclusively for the good of the other. The word eros, on the other hand, denotes the love of one who desires to possess what he or she lacks and yearns for union with the beloved. The love with which God surrounds us is undoubtedly agape. Indeed, can man give to God some good that He does not already possess? All that the human creature is and has is divine gift. It is the creature then, who is in need of God in everything. But God's love is also eros. In the Old Testament, the Creator of the universe manifests toward the people whom He has chosen as His own a predilection that transcends every human motivation. The prophet Hosea expresses this divine passion with daring images such as the love of a man for an adulterous woman (cf. 3:1-3). For his part, Ezekiel, speaking of God's relationship with the people of Israel, is not afraid to use strong and passionate language (cf. 16:1-22). These biblical texts indicate that eros is part of God's very heart: the Almighty awaits the "yes" of His creatures as a young bridegroom that of his bride. Unfortunately, from its very origins, mankind, seduced by the lies of the Evil One, rejected God's love in the illusion of a self-sufficiency that is impossible (cf. Gn 3:1-7). Turning in on himself, Adam withdrew from that source of life who is God Himself, and became the first of "those who through fear of death were subject to lifelong bondage" (Heb 2:15). God, however, did not give up. On the contrary, man's "no" was the decisive impulse that moved Him to manifest His love in all of its redeeming strength.
The Cross reveals the fullness of God's love
It is in the mystery of the Cross that the overwhelming power of the heavenly Father's mercy is revealed in all of its fullness. In order to win back the love of His creature, He accepted to pay a very high price: the blood of His only begotten Son. Death, which for the first Adam was an extreme sign of loneliness and powerlessness, was thus transformed in the supreme act of love and freedom of the new Adam. One could very well assert, therefore, together with Saint Maximus the Confessor, that Christ "died, if one could say so, divinely, because He died freely" (Ambigua, 91, 1956). On the Cross, God's eros for us is made manifest. Eros is indeed -- as Pseudo-Dionysius expresses it -- that force "that does not allow the lover to remain in himself but moves him to become one with the beloved" (De divinis nominibus, IV, 13: PG 3, 712). Is there more "mad eros" (N. Cabasilas, Vita in Cristo, 648) than that which led the Son of God to make Himself one with us even to the point of suffering as His own the consequences of our offences?
"Him whom they have pierced"
Dear brothers and sisters, let us look at Christ pierced in the Cross! He is the unsurpassing revelation of God's love, a love in which eros and agape, far from being opposed, enlighten each other. On the Cross, it is God Himself who begs the love of His creature: He is thirsty for the love of every one of us. The Apostle Thomas recognized Jesus as "Lord and God" when he put his hand into the wound of His side. Not surprisingly, many of the saints found in the Heart of Jesus the deepest expression of this mystery of love. One could rightly say that the revelation of God's eros toward man is, in reality, the supreme expression of His agape. In all truth, only the love that unites the free gift of oneself with the impassioned desire for reciprocity instills a joy, which eases the heaviest of burdens. Jesus said: "When I am lifted up from the earth, I will draw all men to myself" (Jn 12:32). The response the Lord ardently desires of us is above all that we welcome His love and allow ourselves to be drawn to Him. Accepting His love, however, is not enough. We need to respond to such love and devote ourselves to communicating it to others. Christ "draws me to Himself" in order to unite Himself to me, so that I learn to love the brothers with His own love.
Blood and water
"They shall look on Him whom they have pierced." Let us look with trust at the pierced side of Jesus from which flow "blood and water" (Jn 19:34)! The Fathers of the Church considered these elements as symbols of the sacraments of Baptism and the Eucharist. Through the water of Baptism, thanks to the action of the Holy Spirit, we are given access to the intimacy of Trinitarian love. In the Lenten journey, memorial of our Baptism, we are exhorted to come out of ourselves in order to open ourselves, in trustful abandonment, to the merciful embrace of the Father (cf. Saint John Chrysostom, Catecheses, 3,14ff). Blood, symbol of the love of the Good Shepherd, flows into us especially in the Eucharistic mystery: "The Eucharist draws us into Jesus' act of self-oblation … we enter into the very dynamic of His self-giving" (Encyclical Deus caritas est, 13). Let us live Lent then, as a "Eucharistic" time in which, welcoming the love of Jesus, we learn to spread it around us with every word and deed. Contemplating "Him whom they have pierced" moves us in this way to open our hearts to others, recognizing the wounds inflicted upon the dignity of the human person; it moves us, in particular, to fight every form of contempt for life and human exploitation and to alleviate the tragedies of loneliness and abandonment of so many people. May Lent be for every Christian a renewed experience of God's love given to us in Christ, a love that each day we, in turn, must "regive" to our neighbour, especially to the one who suffers most and is in need. Only in this way will we be able to participate fully in the joy of Easter. May Mary, Mother of Beautiful Love, guide us in this Lenten journey, a journey of authentic conversion to the love of Christ. I wish you, dear brothers and sisters, a fruitful Lenten journey, imparting with affection to all of you, a special Apostolic Blessing.
From the Vatican, 21 November 2006.
BENEDICTUS PP. XVI
Saturday, December 02, 2006
Rentgen sumień - I Advent C
Augustyn Pelanowski OSPPE
Trudno zapewne uwierzyć w to wszystko, co Jezus zapowiedział o znakach poprzedzających Jego przyjście, tym, którzy ciągle żyją w błogiej nieświadomości prawd objawionych. Nie da się sprowadzić zapowiedzi Jezusa jedynie do metafory. W czasach, w których raz po raz słyszymy o tsunami, wzmianka o trwodze narodów wobec szumu morza nie wydaje się już czymś fantastycznym. Rozumiemy także ostrzeżenie Jezusa o znakach na słońcu czy księżycu lub gwiazdach, gdy coraz częściej słyszymy o możliwości zderzenia się z Ziemią asteroidów średnicy kilkudziesięciu kilometrów.
W czasie ostatniego lata ludzie mdleli nie tylko ze strachu, ale i z upałów. Jeśli działanie promieni słońca doprowadziło do tysięcy zgonów ludzi chorych na serce, to co się stanie, gdy Słońce Sprawiedliwości, czyli Jezus Chrystus, rozbłyśnie nad naszym niebem? Ileż ludzi o duchowo chorym sercu nie wytrzyma tego „upału”? Przyroda wykroczyła ze swych granic podobnie jak człowiek, który przekroczył granice przykazań. Zdaje się, że możemy spodziewać się dalszej eskalacji zjawisk w świecie fizycznym, bo i człowiek posuwa się w swych nienormalnych, a nawet perwersyjnych pomysłach. W tym rozszalałym moralnie i fizycznie świecie mamy zachowywać mimo wszystko wstrzemięźliwość przed złem. Mimo presji społecznej, mimo mody i trendów kulturowych. Obżarstwo, pijaństwo, troski o komfort życia sprawiają, że serce jest ociężałe, pozbawione czujności duchowej sumienia. Można przegapić najważniejsze nawiedzenie ludzkości: powtórne przyjście Chrystusa. Jezus wzywa do modlitwy, bo dzień Jego przyjścia będzie tak niespodziewany i wstrząsający, że dla wielu stanie się potrzaskiem, atakiem serca, tsunami duszy. Objawienie się Syna Bożego będzie też jednoczesnym wydobyciem z naszego wnętrza wszystkiego, co w sobie ukrywamy. Wszystkie sprawy wyjdą na jaw. Gdy Bóg objawi się, my też doznamy objawienia się nas samych i tego, czym naprawdę jesteśmy! Nagłe objawienie się prawdy Boga spowoduje prześwietlenie wszystkich sumień i wielu ludzi nie wytrzyma objawienia się zawartości ich duszy, która okaże się obliczem wykrzywionym w grymasie podłości i wyniosłości, a nie uśmiechniętą maską dobroci.
Opowiadano mi swego czasu tragiczną historię o pewnej artystce, która uległa poparzeniu i musiała być poddana operacji plastycznej. Jej twarz została zeszpecona, ale dopóki leżała w łóżku szpitalnym z obandażowaną twarzą, przyjmowała odwiedzających ją przyjaciół oraz rodzinę i spotkania były pełne radości i coraz lepszego samopoczucia. Pewnego dnia mogła wstać i zdjęto jej opatrunki z twarzy. Stanęła przed lustrem. Widok oblicza był dla niej takim wstrząsem, że z rozpaczy odebrała sobie życie. Myślę o tym wydarzeniu, ponieważ takim właśnie dniem prawdy o obliczu naszej duszy będzie Dzień Pański. Nie wszyscy wytrzymają zderzenie z prawdą o samych sobie. Mogą znaleźć się tacy, którzy samych siebie odrzucą, nie zgodzą się na oblicze swej duszy i zapadną się w otchłań samoodrzucenia. Nie to jest prawdą o nas, co o sobie myślimy, lecz to, co się objawi w świetle Dnia Pańskiego
Trudno zapewne uwierzyć w to wszystko, co Jezus zapowiedział o znakach poprzedzających Jego przyjście, tym, którzy ciągle żyją w błogiej nieświadomości prawd objawionych. Nie da się sprowadzić zapowiedzi Jezusa jedynie do metafory. W czasach, w których raz po raz słyszymy o tsunami, wzmianka o trwodze narodów wobec szumu morza nie wydaje się już czymś fantastycznym. Rozumiemy także ostrzeżenie Jezusa o znakach na słońcu czy księżycu lub gwiazdach, gdy coraz częściej słyszymy o możliwości zderzenia się z Ziemią asteroidów średnicy kilkudziesięciu kilometrów.
W czasie ostatniego lata ludzie mdleli nie tylko ze strachu, ale i z upałów. Jeśli działanie promieni słońca doprowadziło do tysięcy zgonów ludzi chorych na serce, to co się stanie, gdy Słońce Sprawiedliwości, czyli Jezus Chrystus, rozbłyśnie nad naszym niebem? Ileż ludzi o duchowo chorym sercu nie wytrzyma tego „upału”? Przyroda wykroczyła ze swych granic podobnie jak człowiek, który przekroczył granice przykazań. Zdaje się, że możemy spodziewać się dalszej eskalacji zjawisk w świecie fizycznym, bo i człowiek posuwa się w swych nienormalnych, a nawet perwersyjnych pomysłach. W tym rozszalałym moralnie i fizycznie świecie mamy zachowywać mimo wszystko wstrzemięźliwość przed złem. Mimo presji społecznej, mimo mody i trendów kulturowych. Obżarstwo, pijaństwo, troski o komfort życia sprawiają, że serce jest ociężałe, pozbawione czujności duchowej sumienia. Można przegapić najważniejsze nawiedzenie ludzkości: powtórne przyjście Chrystusa. Jezus wzywa do modlitwy, bo dzień Jego przyjścia będzie tak niespodziewany i wstrząsający, że dla wielu stanie się potrzaskiem, atakiem serca, tsunami duszy. Objawienie się Syna Bożego będzie też jednoczesnym wydobyciem z naszego wnętrza wszystkiego, co w sobie ukrywamy. Wszystkie sprawy wyjdą na jaw. Gdy Bóg objawi się, my też doznamy objawienia się nas samych i tego, czym naprawdę jesteśmy! Nagłe objawienie się prawdy Boga spowoduje prześwietlenie wszystkich sumień i wielu ludzi nie wytrzyma objawienia się zawartości ich duszy, która okaże się obliczem wykrzywionym w grymasie podłości i wyniosłości, a nie uśmiechniętą maską dobroci.
Opowiadano mi swego czasu tragiczną historię o pewnej artystce, która uległa poparzeniu i musiała być poddana operacji plastycznej. Jej twarz została zeszpecona, ale dopóki leżała w łóżku szpitalnym z obandażowaną twarzą, przyjmowała odwiedzających ją przyjaciół oraz rodzinę i spotkania były pełne radości i coraz lepszego samopoczucia. Pewnego dnia mogła wstać i zdjęto jej opatrunki z twarzy. Stanęła przed lustrem. Widok oblicza był dla niej takim wstrząsem, że z rozpaczy odebrała sobie życie. Myślę o tym wydarzeniu, ponieważ takim właśnie dniem prawdy o obliczu naszej duszy będzie Dzień Pański. Nie wszyscy wytrzymają zderzenie z prawdą o samych sobie. Mogą znaleźć się tacy, którzy samych siebie odrzucą, nie zgodzą się na oblicze swej duszy i zapadną się w otchłań samoodrzucenia. Nie to jest prawdą o nas, co o sobie myślimy, lecz to, co się objawi w świetle Dnia Pańskiego
Saturday, November 25, 2006
Uroczystosc Chrystusa Krola B
Klęska, czyli triumf
Augustyn Pelanowski OSPPE
To, co wydarzyło się z Głową Kościoła, czyli z samym Chrystusem, zdaje się, że musi spotkać również całe Ciało, czyli Kościół.
Mojżesz, jak mówi Biblia, został porzucony przez matkę w rzecznym sitowiu, w koszu. Wszystko wskazywało na beznadziejność jego położenia i zapewne matka, która go wrzuciła do Nilu, spodziewała się już tylko cudu, bo według wszelkiego prawdopodobieństwa powinien iść na dno. Byłby zapewne tam utonął. Po wielu latach ten sam Mojżesz przeprowadził dnem wiele tysięcy ludzi. Miejsce, w którym tego dokonał, nazywało się JAM SUF, czyli wody sitowia. To, co sam przeżył, stało się przeżyciem całego Izraela. Jeremiasz, zanim powiedział, że Sedecjasz pogrąży się w błocie, sam spędził jakiś czas w cysternie wypełnionej błotem.
Jeśli chwile osądu Chrystusa przez Piłata, a potem Jego śmierci i pogrzebania były chwilami bezpośrednio przygotowującymi zmartwychwstanie i triumf nad śmiercią, grzechem i szatanem, to niewykluczone, że czas głoszenia śmierci Boga, śmierci chrześcijaństwa, pogrzebania wiary, zamknięcia kościołów, wyrzucenia krzyży i usunięcia słowa „Bóg” z wszelkich konstytucji będzie znakiem zapowiadającym zmartwychwstanie i triumf całego chrześcijaństwa, czyli Nowego Izraela. Razem z Piłatem stoją więc w szeregu Wolter, Nietzsche, Freud, Marks, Sartre i wszyscy, którzy osądzili chrześcijaństwo jako przegrane i jako zjawisko zamierające w dziejach. Byli i tacy, którzy nie tylko osądzili, ale też wykonywali totalitarne wyroki, wysadzając w powietrze świątynie albo umieszczając naczynia liturgiczne w muzeach ateizmu. Są i tacy, którzy traktują Kościół jak cmentarz. Inni wyśmiewają najmniejsze przejawy religijności chrześcijańskiej albo fałszują Kościół przez wymyślanie zakodowanych filmowo bzdur. Ale właśnie moment chwilowego triumfu sił ciemno-ści jest znakiem dla nas, byśmy oczekiwali już rychłego zmartwychwstania nieśmiertelnego Ciała Kościoła. Talmud mówił, że Mesjasz przyjdzie do pokolenia, które będzie całkowicie sprawiedliwe albo do pozbawionego jakiejkolwiek zasługi. Czas odkupienia był przewidywany w takim momencie historii, gdy Izrael będzie na skraju zupełnego rozkładu moralnego i martwoty życia duchowego. Gdy wszystko będzie wskazywało na klęskę, nagle okaże się zwycięstwem.
Liturgia porównu-je przyprowadzenie Je-zusa przed Piłata z podchodzeniem Syna Człowieczego do tronu Przedwiecznego Ojca. Wydaje się, że ta sama chwila, która wydawała się triumfem szatana, jest również tą samą, w której Synowi Człowieczemu zostaną oddane panowanie i władza, chwała i narody, i języki. Ci, którzy przebili Mu serce, będą przebici Jego widokiem triumfu. On jest pierworodnym umarłych, czyli pierwszym, który przez śmierć przeszedł jak przez nowe narodziny. Skoro tak, to dla całego chrześcijaństwa uśmiercenie Go przez światowe potęgi będzie pierwszym krokiem do powstania z jeszcze większą siłą i niezwyciężoną mocą. Umarły będzie tylko ten, dla którego Bóg umarł.
Augustyn Pelanowski OSPPE
To, co wydarzyło się z Głową Kościoła, czyli z samym Chrystusem, zdaje się, że musi spotkać również całe Ciało, czyli Kościół.
Mojżesz, jak mówi Biblia, został porzucony przez matkę w rzecznym sitowiu, w koszu. Wszystko wskazywało na beznadziejność jego położenia i zapewne matka, która go wrzuciła do Nilu, spodziewała się już tylko cudu, bo według wszelkiego prawdopodobieństwa powinien iść na dno. Byłby zapewne tam utonął. Po wielu latach ten sam Mojżesz przeprowadził dnem wiele tysięcy ludzi. Miejsce, w którym tego dokonał, nazywało się JAM SUF, czyli wody sitowia. To, co sam przeżył, stało się przeżyciem całego Izraela. Jeremiasz, zanim powiedział, że Sedecjasz pogrąży się w błocie, sam spędził jakiś czas w cysternie wypełnionej błotem.
Jeśli chwile osądu Chrystusa przez Piłata, a potem Jego śmierci i pogrzebania były chwilami bezpośrednio przygotowującymi zmartwychwstanie i triumf nad śmiercią, grzechem i szatanem, to niewykluczone, że czas głoszenia śmierci Boga, śmierci chrześcijaństwa, pogrzebania wiary, zamknięcia kościołów, wyrzucenia krzyży i usunięcia słowa „Bóg” z wszelkich konstytucji będzie znakiem zapowiadającym zmartwychwstanie i triumf całego chrześcijaństwa, czyli Nowego Izraela. Razem z Piłatem stoją więc w szeregu Wolter, Nietzsche, Freud, Marks, Sartre i wszyscy, którzy osądzili chrześcijaństwo jako przegrane i jako zjawisko zamierające w dziejach. Byli i tacy, którzy nie tylko osądzili, ale też wykonywali totalitarne wyroki, wysadzając w powietrze świątynie albo umieszczając naczynia liturgiczne w muzeach ateizmu. Są i tacy, którzy traktują Kościół jak cmentarz. Inni wyśmiewają najmniejsze przejawy religijności chrześcijańskiej albo fałszują Kościół przez wymyślanie zakodowanych filmowo bzdur. Ale właśnie moment chwilowego triumfu sił ciemno-ści jest znakiem dla nas, byśmy oczekiwali już rychłego zmartwychwstania nieśmiertelnego Ciała Kościoła. Talmud mówił, że Mesjasz przyjdzie do pokolenia, które będzie całkowicie sprawiedliwe albo do pozbawionego jakiejkolwiek zasługi. Czas odkupienia był przewidywany w takim momencie historii, gdy Izrael będzie na skraju zupełnego rozkładu moralnego i martwoty życia duchowego. Gdy wszystko będzie wskazywało na klęskę, nagle okaże się zwycięstwem.
Liturgia porównu-je przyprowadzenie Je-zusa przed Piłata z podchodzeniem Syna Człowieczego do tronu Przedwiecznego Ojca. Wydaje się, że ta sama chwila, która wydawała się triumfem szatana, jest również tą samą, w której Synowi Człowieczemu zostaną oddane panowanie i władza, chwała i narody, i języki. Ci, którzy przebili Mu serce, będą przebici Jego widokiem triumfu. On jest pierworodnym umarłych, czyli pierwszym, który przez śmierć przeszedł jak przez nowe narodziny. Skoro tak, to dla całego chrześcijaństwa uśmiercenie Go przez światowe potęgi będzie pierwszym krokiem do powstania z jeszcze większą siłą i niezwyciężoną mocą. Umarły będzie tylko ten, dla którego Bóg umarł.
Saturday, November 18, 2006
Zaćmienie wiary - XXXIII B Homily
Augustyn Pelanowski OSPPE
Byłem dzieckiem, kiedy zobaczyłem coś, co mnie zaskoczyło: wziąłem liść brzozy do ręki. Ze zdumieniem spostrzegłem, że małe żyłki na małym listku przypominają gałęzie, a zielone blaszki do złudzenia są podobne do tysięcy liści na drzewie. Pomyślałem, że to nie przypadek, że najmniejszy listek z brzozy jest jakąś miniaturową mapą całego drzewa. Potem sięgnąłem po liść innego drzewa i znowu zdumiałem się, że kształtem przypomina właśnie ten gatunek drzewa. Z nauki biologii przypomniałem sobie, że każda ludzka komórka nerwowa wygląda jak drzewo. Stąd już mi było blisko do opowieści biblijnej o drzewie poznania złego i dobrego, i tego wszystkiego, co było napisane o Adamie i Ewie, którzy oderwali owoc od drzewa. Z różnych mitów pozachrześcijańskich wiedziałem, że większość ludów wyobrażała sobie świat jako kosmiczne drzewo. Owoc oderwany od drzewa to może po prostu człowiek oderwany od drzewa, wytrącony ze struktury zaplanowanej przez Boga!
Jest naznaczony koniec tego świata, w którym dojrzewamy do zaowocowania w świecie przyszłym. Zanim jednak to nastąpi, Jezus zapowiada bardzo trudny okres ucisku, który będzie bezpośrednio poprzedzał ostateczne przyjście i osądzenie świata. Po raz pierwszy przyszedł i został osądzony przez nas, po raz drugi przyjedzie jako sądzący nas wszystkich. Każda minuta decyduje o wieczności. Każde „teraz” tworzy nasze „na wieki wieków”.
Nastąpi „zaćmienie słońca, brak blasku księżyca i strącone gwiazdy oraz wstrząśnięte moce nieba”. Słońce jest w Biblii symbolem światła samego Boga. Jezus na Górze Przemienienia odsłonił przed uczniami oblicze, które jaśniało jak słońce (Mt 17,2). Księżyc też wcale nie jest w tym miejscu jedynie ciałem niebieskim, gdyż w sensie symbolicznym odnosi się również do pełni władzy Mesjasza (por. Ps 72). Gwiazdy są symbolem autorytetów duchowych, potomstwa Abrahama, ludzi zawierzenia, a nawet apostołów. Toteż zaćmienie słońca, utrata blasku księżyca i upadek gwiazd to epoka zaćmienia wiary, destrukcji chrześcijaństwa, odejścia wielu autorytetów życia duchowego, zarówno kapłanów, jak i ludzi, którzy wysoko zaszli w swym rozwoju duchowym. Biblia sugeruje, że o wiele trudniejsze niż prześladowanie chrześcijaństwa będzie to, że straci ono swój blask, swoją żywotność duchową, stając się systemem martwych rytuałów, a wielu chrześcijan odejdzie od wiary w stronę martwych praktyk lub zupełnie opuści mury świątyń. Moce w niebiosach zostaną zachwiane, gdyż miliony ludzi zostanie zachwianych w swych przekonaniach z powodu panowania ciemności. Nie wtedy chrześcijaństwo przeżywać będzie najgorsze chwile, gdy będzie za nie groziła śmierć, lecz gdy będzie się wydawało, że nie da się w nim żyć. Po znakach możemy się domyśleć, czy to już są chwile ostatnie z ostatnich. Czas tego świata jest jak czas drzewa figowego. Gałęzie jego miękną i zapowiada to wypuszczenie liści, a później owoców, bo zbliża się nowa pora roku. Podobnie gdy gałęzie wiary zmiękną i nawet miliony ludzi nie będzie miało w sobie już pierwotnej gorliwości, będzie to być może ostatnia chwila tego, co oglądamy.
Byłem dzieckiem, kiedy zobaczyłem coś, co mnie zaskoczyło: wziąłem liść brzozy do ręki. Ze zdumieniem spostrzegłem, że małe żyłki na małym listku przypominają gałęzie, a zielone blaszki do złudzenia są podobne do tysięcy liści na drzewie. Pomyślałem, że to nie przypadek, że najmniejszy listek z brzozy jest jakąś miniaturową mapą całego drzewa. Potem sięgnąłem po liść innego drzewa i znowu zdumiałem się, że kształtem przypomina właśnie ten gatunek drzewa. Z nauki biologii przypomniałem sobie, że każda ludzka komórka nerwowa wygląda jak drzewo. Stąd już mi było blisko do opowieści biblijnej o drzewie poznania złego i dobrego, i tego wszystkiego, co było napisane o Adamie i Ewie, którzy oderwali owoc od drzewa. Z różnych mitów pozachrześcijańskich wiedziałem, że większość ludów wyobrażała sobie świat jako kosmiczne drzewo. Owoc oderwany od drzewa to może po prostu człowiek oderwany od drzewa, wytrącony ze struktury zaplanowanej przez Boga!
Jest naznaczony koniec tego świata, w którym dojrzewamy do zaowocowania w świecie przyszłym. Zanim jednak to nastąpi, Jezus zapowiada bardzo trudny okres ucisku, który będzie bezpośrednio poprzedzał ostateczne przyjście i osądzenie świata. Po raz pierwszy przyszedł i został osądzony przez nas, po raz drugi przyjedzie jako sądzący nas wszystkich. Każda minuta decyduje o wieczności. Każde „teraz” tworzy nasze „na wieki wieków”.
Nastąpi „zaćmienie słońca, brak blasku księżyca i strącone gwiazdy oraz wstrząśnięte moce nieba”. Słońce jest w Biblii symbolem światła samego Boga. Jezus na Górze Przemienienia odsłonił przed uczniami oblicze, które jaśniało jak słońce (Mt 17,2). Księżyc też wcale nie jest w tym miejscu jedynie ciałem niebieskim, gdyż w sensie symbolicznym odnosi się również do pełni władzy Mesjasza (por. Ps 72). Gwiazdy są symbolem autorytetów duchowych, potomstwa Abrahama, ludzi zawierzenia, a nawet apostołów. Toteż zaćmienie słońca, utrata blasku księżyca i upadek gwiazd to epoka zaćmienia wiary, destrukcji chrześcijaństwa, odejścia wielu autorytetów życia duchowego, zarówno kapłanów, jak i ludzi, którzy wysoko zaszli w swym rozwoju duchowym. Biblia sugeruje, że o wiele trudniejsze niż prześladowanie chrześcijaństwa będzie to, że straci ono swój blask, swoją żywotność duchową, stając się systemem martwych rytuałów, a wielu chrześcijan odejdzie od wiary w stronę martwych praktyk lub zupełnie opuści mury świątyń. Moce w niebiosach zostaną zachwiane, gdyż miliony ludzi zostanie zachwianych w swych przekonaniach z powodu panowania ciemności. Nie wtedy chrześcijaństwo przeżywać będzie najgorsze chwile, gdy będzie za nie groziła śmierć, lecz gdy będzie się wydawało, że nie da się w nim żyć. Po znakach możemy się domyśleć, czy to już są chwile ostatnie z ostatnich. Czas tego świata jest jak czas drzewa figowego. Gałęzie jego miękną i zapowiada to wypuszczenie liści, a później owoców, bo zbliża się nowa pora roku. Podobnie gdy gałęzie wiary zmiękną i nawet miliony ludzi nie będzie miało w sobie już pierwotnej gorliwości, będzie to być może ostatnia chwila tego, co oglądamy.
Thursday, November 16, 2006
Benedict XVI on Paul's teaching on the Holy Spirit
Dear Brothers and Sisters:
Today, as in the two preceding catecheses, we again speak of St. Paul and his thought. We are before a giant, not only at the level of the concrete apostolate, but also at the level of theological doctrine, extraordinarily profound and stimulating. After having meditated on the last occasion on what Paul wrote about the central place that Jesus Christ occupies in our life of faith, let us see today what he tells us about the Holy Spirit and his presence in us, as in this also the Apostle has something very important to teach us.
We know what St. Luke tells us about the Holy Spirit in the Acts of the Apostles, on describing the event of Pentecost. The Pentecostal Spirit imprints a vigorous drive to assume the commitment of the mission to witness the Gospel on the paths of the world. In fact, the book of the Acts of the Apostles recounts a whole series of missions carried out by the apostles, first in Samaria, then in the strip of the coast of Palestine, as I already recalled in a previous Wednesday meeting.
However, in his letters St. Paul also speaks to us of the Spirit from another point of view. He does not limit himself to illustrate only the dynamic and operative dimension of the Third Person of the Most Holy Trinity, but also analyzes his presence in the life of the Christian, whose identity is marked by him. That is, Paul reflects on the Spirit showing his influence not only on the Christian's action but over his very being. In fact, he says that the Spirit of God dwells in us (cf. Romans 8:9; 2 Corinthians 3:16) and that "God has sent the Spirit of his Son into our hearts" (Galatians 4:6).
For Paul, therefore, the Spirit penetrates our most intimate personal depths. In this connection, these words have a relevant meaning: "For the law of the spirit of life in Christ Jesus has freed you from the law of sin and death. ... For you did not receive a spirit of slavery to fall back into fear, but you received a spirit of adoption, through which we cry, 'Abba, Father!'" (Romans 8:2,15), given that we are children, we can call God "Father."
We can see, therefore, that the Christian, even before acting, already possesses a rich and fecund interiority, which has been given to him in the sacraments of baptism and confirmation, an interiority that introduces him in an objective and original relationship of being a child of God. Our great dignity consists in this: We are not only images but children of God. And this constitutes an invitation to live our filiation, to be ever more conscious that we are adoptive children in the great family of God. It is an invitation to transform this objective gift into a subjective reality, determinant for our way of thinking, for our acting, for our being. God considers us his children, as he has raised us to a similar, though not equal, dignity to that of Jesus himself, the only one who is fully true Son. In him we are given or restored the filial condition and trusting freedom in our relationship with the Father.
In this way we discover that for the Christian the Spirit is no longer the "Spirit of God," as is usually said in the Old Testament and as Christian language repeats (cf. Genesis 41:38; Exodus 31:3; 1 Corinthians 2:11.12; Philippians 3:3; etc.). And he is not just a "Holy Spirit," understood generically according to the manner of expression of the Old Testament (cf. Isaiah 63:10,11; Psalm 51:13), and of Judaism itself in its writings (Qumran, rabbinism).
Proper to the Christian faith is the confession of a participation of this Spirit in the Risen Lord, who himself has become the "life-giving Spirit" (1 Corinthians 15:45). Precisely for this reason St. Paul speaks directly of the "Spirit of Christ" (Romans 8:9), of the "Spirit of his Son" (Galatians 4:6) or of the "Spirit of Jesus Christ" (Philippians 1:19). It seems as if he wished to say that not only God the Father is visible in the Son (cf. John 14:9), but also the Spirit of God is expressed in the life and action of the crucified and risen Lord.
Paul also teaches us another important thing. He says that there can be no authentic prayer without the presence of the Spirit in us. In fact, he writes: "In the same way, the Spirit too comes to the aid of our weakness; for we do not know how to pray as we ought, but the Spirit itself intercedes with inexpressible groanings. And the one who searches hearts knows what is the intention of the Spirit, because it intercedes for the holy ones according to God's will" (Romans 8:26-27).
It is as if saying that the Holy Spirit, namely, the Spirit of the Father and of the Son, becomes the soul of our soul, the most secret part of our being, from which rises incessantly to God a movement of prayer, of which we cannot even specify the terms. The Spirit, in fact, ever awake in us, makes up for our deficiencies and offers the Father our adoration, along with our most profound aspirations. Obviously this calls for a level of great vital communion with the Spirit. It is an invitation to be ever more sensitive, more attentive to this presence of the Spirit in us, to transform it into prayer, to experience this presence and to learn in this way to pray, to speak with the Father as children in the Holy Spirit.
There is, moreover, another typical aspect of the Spirit that St. Paul has taught us: his relationship with love. The Apostle writes thus: "Hope does not disappoint, because the love of God has been poured out into our hearts through the holy Spirit that has been given to us" (Romans 5:5). In my encyclical letter, "Deus Caritas Est," I quoted a highly eloquent phrase of St. Augustine: "If you see charity, you see the Trinity" (No. 19), and then I explained: "The Spirit […] is that interior power which harmonizes their [believers'] hearts with Christ's heart and moves them to love their brethren as Christ loved them" (ibid.).
The Spirit places us in the very rhythm of divine life, which is a life of love, making us participate personally in the relations that exist between the Father and the Son. It is highly significant that Paul, when he enumerates the different elements of the fruits of the Spirit, mentions love first: " the fruit of the Spirit is love, joy, peace," etc. (Galatians 5:22). And, given that by definition love unifies, the Spirit is above all creator of communion within the Christian community, as we say at the beginning of the Mass with an expression of St. Paul "... the communion of the Holy Spirit [namely, that by which he acts] be with you all" (2 Corinthians 13:13).
However, moreover, it is also true that the Spirit stimulates us to engage in relationships of charity with all people. In this way, when we love we make room for the Spirit, we allow him to express himself in fullness. Thus we understand the reason why Paul unites these two exhortations on the same page of the Letter to the Romans: "Be fervent in spirit" and "Do not repay anyone evil for evil" (Romans 12:11,17).
Finally, according to St. Paul, the Spirit is a generous pledge which God himself has given us ahead of time and at the same time guarantee of our future inheritance (cf. 2 Corinthians 1:22; 5:5; Ephesians 1:13-14). Thus let us learn from Paul that the action of the Spirit orients our life toward the great values of love, joy, communion and hope. It is for us to experience this every day, seconding the interior suggestions of the Spirit, helped in discernment by the illuminating guidance of the Apostle.
Today, as in the two preceding catecheses, we again speak of St. Paul and his thought. We are before a giant, not only at the level of the concrete apostolate, but also at the level of theological doctrine, extraordinarily profound and stimulating. After having meditated on the last occasion on what Paul wrote about the central place that Jesus Christ occupies in our life of faith, let us see today what he tells us about the Holy Spirit and his presence in us, as in this also the Apostle has something very important to teach us.
We know what St. Luke tells us about the Holy Spirit in the Acts of the Apostles, on describing the event of Pentecost. The Pentecostal Spirit imprints a vigorous drive to assume the commitment of the mission to witness the Gospel on the paths of the world. In fact, the book of the Acts of the Apostles recounts a whole series of missions carried out by the apostles, first in Samaria, then in the strip of the coast of Palestine, as I already recalled in a previous Wednesday meeting.
However, in his letters St. Paul also speaks to us of the Spirit from another point of view. He does not limit himself to illustrate only the dynamic and operative dimension of the Third Person of the Most Holy Trinity, but also analyzes his presence in the life of the Christian, whose identity is marked by him. That is, Paul reflects on the Spirit showing his influence not only on the Christian's action but over his very being. In fact, he says that the Spirit of God dwells in us (cf. Romans 8:9; 2 Corinthians 3:16) and that "God has sent the Spirit of his Son into our hearts" (Galatians 4:6).
For Paul, therefore, the Spirit penetrates our most intimate personal depths. In this connection, these words have a relevant meaning: "For the law of the spirit of life in Christ Jesus has freed you from the law of sin and death. ... For you did not receive a spirit of slavery to fall back into fear, but you received a spirit of adoption, through which we cry, 'Abba, Father!'" (Romans 8:2,15), given that we are children, we can call God "Father."
We can see, therefore, that the Christian, even before acting, already possesses a rich and fecund interiority, which has been given to him in the sacraments of baptism and confirmation, an interiority that introduces him in an objective and original relationship of being a child of God. Our great dignity consists in this: We are not only images but children of God. And this constitutes an invitation to live our filiation, to be ever more conscious that we are adoptive children in the great family of God. It is an invitation to transform this objective gift into a subjective reality, determinant for our way of thinking, for our acting, for our being. God considers us his children, as he has raised us to a similar, though not equal, dignity to that of Jesus himself, the only one who is fully true Son. In him we are given or restored the filial condition and trusting freedom in our relationship with the Father.
In this way we discover that for the Christian the Spirit is no longer the "Spirit of God," as is usually said in the Old Testament and as Christian language repeats (cf. Genesis 41:38; Exodus 31:3; 1 Corinthians 2:11.12; Philippians 3:3; etc.). And he is not just a "Holy Spirit," understood generically according to the manner of expression of the Old Testament (cf. Isaiah 63:10,11; Psalm 51:13), and of Judaism itself in its writings (Qumran, rabbinism).
Proper to the Christian faith is the confession of a participation of this Spirit in the Risen Lord, who himself has become the "life-giving Spirit" (1 Corinthians 15:45). Precisely for this reason St. Paul speaks directly of the "Spirit of Christ" (Romans 8:9), of the "Spirit of his Son" (Galatians 4:6) or of the "Spirit of Jesus Christ" (Philippians 1:19). It seems as if he wished to say that not only God the Father is visible in the Son (cf. John 14:9), but also the Spirit of God is expressed in the life and action of the crucified and risen Lord.
Paul also teaches us another important thing. He says that there can be no authentic prayer without the presence of the Spirit in us. In fact, he writes: "In the same way, the Spirit too comes to the aid of our weakness; for we do not know how to pray as we ought, but the Spirit itself intercedes with inexpressible groanings. And the one who searches hearts knows what is the intention of the Spirit, because it intercedes for the holy ones according to God's will" (Romans 8:26-27).
It is as if saying that the Holy Spirit, namely, the Spirit of the Father and of the Son, becomes the soul of our soul, the most secret part of our being, from which rises incessantly to God a movement of prayer, of which we cannot even specify the terms. The Spirit, in fact, ever awake in us, makes up for our deficiencies and offers the Father our adoration, along with our most profound aspirations. Obviously this calls for a level of great vital communion with the Spirit. It is an invitation to be ever more sensitive, more attentive to this presence of the Spirit in us, to transform it into prayer, to experience this presence and to learn in this way to pray, to speak with the Father as children in the Holy Spirit.
There is, moreover, another typical aspect of the Spirit that St. Paul has taught us: his relationship with love. The Apostle writes thus: "Hope does not disappoint, because the love of God has been poured out into our hearts through the holy Spirit that has been given to us" (Romans 5:5). In my encyclical letter, "Deus Caritas Est," I quoted a highly eloquent phrase of St. Augustine: "If you see charity, you see the Trinity" (No. 19), and then I explained: "The Spirit […] is that interior power which harmonizes their [believers'] hearts with Christ's heart and moves them to love their brethren as Christ loved them" (ibid.).
The Spirit places us in the very rhythm of divine life, which is a life of love, making us participate personally in the relations that exist between the Father and the Son. It is highly significant that Paul, when he enumerates the different elements of the fruits of the Spirit, mentions love first: " the fruit of the Spirit is love, joy, peace," etc. (Galatians 5:22). And, given that by definition love unifies, the Spirit is above all creator of communion within the Christian community, as we say at the beginning of the Mass with an expression of St. Paul "... the communion of the Holy Spirit [namely, that by which he acts] be with you all" (2 Corinthians 13:13).
However, moreover, it is also true that the Spirit stimulates us to engage in relationships of charity with all people. In this way, when we love we make room for the Spirit, we allow him to express himself in fullness. Thus we understand the reason why Paul unites these two exhortations on the same page of the Letter to the Romans: "Be fervent in spirit" and "Do not repay anyone evil for evil" (Romans 12:11,17).
Finally, according to St. Paul, the Spirit is a generous pledge which God himself has given us ahead of time and at the same time guarantee of our future inheritance (cf. 2 Corinthians 1:22; 5:5; Ephesians 1:13-14). Thus let us learn from Paul that the action of the Spirit orients our life toward the great values of love, joy, communion and hope. It is for us to experience this every day, seconding the interior suggestions of the Spirit, helped in discernment by the illuminating guidance of the Apostle.
Sunday, November 12, 2006
Bez grosza przy duszy - XXXII B Homily
Augustyn Pelanowski OSPPE
Oddać ostatni grosz to nie tylko zdać się na kogoś, ale po prostu pozby ć się złudzeń, że jesteśmy cokolwiek warci. Zanim staniemy się bezcenni w Bożych oczach, musimy pozbyć się złudzeń co do tego, że na coś nas stać, albo że jesteśmy lepsi od innych. Czasem trzeba nawet pozbyć się rzeczywistych darów, bo wyrzeczenie jest pomnożeniem. Wdowa z Sarepty, dopóki nie oddała ostatniego podpłomyka Eliaszowi, nie doznała codziennej obfitości mąki i oliwy, z której mogła czynić setki podpłomyków.
Arogancja ducha objawia się również w tym, że oczekujemy efektów w swoim postępie duchowym. Jezus powiedział do św. Katarzyny Sieneńskiej: „Czy wiesz, Córko moja, Kto Ja Jestem? A czy wiesz, kim ty jesteś? Ja Jestem Tym, Który Jestem, a ty jesteś tym, co nie jest. Tym poznaniem osiągniesz zbawienie”. Św. Jan Klimak napisał, że pyszni z powodu wielkiego pragnienia doznawania czci i szacunku i przywiązania do pochwał udają nieraz to, czego nie mają, na przykład wyższość intelektualną, erudycję, chwalą się dziełami, których nie dokonali, znajomościami słynnych ludzi, zaletami ducha i sumienia, majątkiem, pięknem ciała. Podobnie ci, którzy mają prawdziwą pokorę, niekiedy zachowują się jakby podobnie i dla większego poniżenia przypisują sobie wady, których nie mają, aby nie doznać szacunku lub uznania, o których dobrze wiedzieli, że są bardziej niebezpiecznymi pokusami niż pokusy zmysłowe. Św. Franciszek specjalnie wszedł gołymi stopami w błoto, brudząc je, byleby nie być zaproszonym na bogatą ucztę.
Dwa pieniążki to naprawdę niewiele, ale nawet tyle trzeba oddać Bogu. W przypowieści o talentach trzeci sługa nie potrafił oddać jednego talentu, choć inni oddali pięć i dwa, i to go właśnie zgubiło. Gdyby św. Albert Chmielowski nie oddał swojego talentu plastycznego Bogu, nie udałoby mu się nigdy odmalować w sumieniach tych, którym pomagał, podobieństwa do Chrystusa. Niekiedy Bóg daje nam talenty po to, byśmy wyrzekając się ich, mogli Mu oddać chwałę, a to coś wspanialszego niż zdobyć chwałę dla siebie! Wszystko, co jest w nas dobre, jest własnością Boga, sami z siebie nic nie mamy i niczym jesteśmy. „Czuwajmy, troszczmy się o drobiazgowe wady, dopóki są drobiazgami, ażeby nie urosły. I świętość, i grzech zaczyna się od rzeczy małych, a zdąża do większych i bądź dobrych, bądź złych” (św. Doroteusz).
Gdy już jesteśmy pokornie pozbawieni wszystkiego, stajemy przed ostatnią pokusą: podziwu za naszą pokorę i ubóstwo. „Pragnąć pochwał za pokorę nie jest cnotą, lecz przewrotnością i zniszczeniem pokory” – głosi święty Bernard. Wdowa została bez grosza, ta z Sarepty w pewnej chwili też już nie miała nawet garści mąki i nawet kropli oliwy. To jest moment przełomowy w życiu duchowym. Ogołocenie. Takiego samego dokonał Jezus, oddając ostatnią kroplę krwi za każdego z nas. Oddał też swoją chwałę, gdy został osądzony i uznany za najgorszego bluźniercę i opętanego. Nie walczył o swój prestiż. „Nie sądź, że postąpiłeś w dobrym, jeśli nie uważasz się za najgorszego ze wszystkich” (św. Tomasz ŕ Kempis).
Oddać ostatni grosz to nie tylko zdać się na kogoś, ale po prostu pozby ć się złudzeń, że jesteśmy cokolwiek warci. Zanim staniemy się bezcenni w Bożych oczach, musimy pozbyć się złudzeń co do tego, że na coś nas stać, albo że jesteśmy lepsi od innych. Czasem trzeba nawet pozbyć się rzeczywistych darów, bo wyrzeczenie jest pomnożeniem. Wdowa z Sarepty, dopóki nie oddała ostatniego podpłomyka Eliaszowi, nie doznała codziennej obfitości mąki i oliwy, z której mogła czynić setki podpłomyków.
Arogancja ducha objawia się również w tym, że oczekujemy efektów w swoim postępie duchowym. Jezus powiedział do św. Katarzyny Sieneńskiej: „Czy wiesz, Córko moja, Kto Ja Jestem? A czy wiesz, kim ty jesteś? Ja Jestem Tym, Który Jestem, a ty jesteś tym, co nie jest. Tym poznaniem osiągniesz zbawienie”. Św. Jan Klimak napisał, że pyszni z powodu wielkiego pragnienia doznawania czci i szacunku i przywiązania do pochwał udają nieraz to, czego nie mają, na przykład wyższość intelektualną, erudycję, chwalą się dziełami, których nie dokonali, znajomościami słynnych ludzi, zaletami ducha i sumienia, majątkiem, pięknem ciała. Podobnie ci, którzy mają prawdziwą pokorę, niekiedy zachowują się jakby podobnie i dla większego poniżenia przypisują sobie wady, których nie mają, aby nie doznać szacunku lub uznania, o których dobrze wiedzieli, że są bardziej niebezpiecznymi pokusami niż pokusy zmysłowe. Św. Franciszek specjalnie wszedł gołymi stopami w błoto, brudząc je, byleby nie być zaproszonym na bogatą ucztę.
Dwa pieniążki to naprawdę niewiele, ale nawet tyle trzeba oddać Bogu. W przypowieści o talentach trzeci sługa nie potrafił oddać jednego talentu, choć inni oddali pięć i dwa, i to go właśnie zgubiło. Gdyby św. Albert Chmielowski nie oddał swojego talentu plastycznego Bogu, nie udałoby mu się nigdy odmalować w sumieniach tych, którym pomagał, podobieństwa do Chrystusa. Niekiedy Bóg daje nam talenty po to, byśmy wyrzekając się ich, mogli Mu oddać chwałę, a to coś wspanialszego niż zdobyć chwałę dla siebie! Wszystko, co jest w nas dobre, jest własnością Boga, sami z siebie nic nie mamy i niczym jesteśmy. „Czuwajmy, troszczmy się o drobiazgowe wady, dopóki są drobiazgami, ażeby nie urosły. I świętość, i grzech zaczyna się od rzeczy małych, a zdąża do większych i bądź dobrych, bądź złych” (św. Doroteusz).
Gdy już jesteśmy pokornie pozbawieni wszystkiego, stajemy przed ostatnią pokusą: podziwu za naszą pokorę i ubóstwo. „Pragnąć pochwał za pokorę nie jest cnotą, lecz przewrotnością i zniszczeniem pokory” – głosi święty Bernard. Wdowa została bez grosza, ta z Sarepty w pewnej chwili też już nie miała nawet garści mąki i nawet kropli oliwy. To jest moment przełomowy w życiu duchowym. Ogołocenie. Takiego samego dokonał Jezus, oddając ostatnią kroplę krwi za każdego z nas. Oddał też swoją chwałę, gdy został osądzony i uznany za najgorszego bluźniercę i opętanego. Nie walczył o swój prestiż. „Nie sądź, że postąpiłeś w dobrym, jeśli nie uważasz się za najgorszego ze wszystkich” (św. Tomasz ŕ Kempis).
Thursday, November 09, 2006
PRAYER OF A PRAYING MAN PRAYING
PRAYER OF A PRAYING MAN PRAYING
SILENT WORDS SPOKEN BROKEN THROUGH
THE TREASURY OF ABIDING LOVE UNSPOKEN
KNEELING NEXT TO HIM – MY ITALIAN NEXT-OF-KIN
AT THE STATUE OF THE ROSARY OF THE VIRGIN
SUBMERGING HIM DEEPER INTO THE MYSTERY
RIGHT NEXT TO ME
SUCH LOVE EXPANDING BETWEEN MAN AND STATUE
FELT THEM BOTH STANDING STARING STRAIGHT AT YOU
PRAYER OF A PRAYING MAN PRAYING
WITH EYES THE SIZE OF A TUNNEL
PASSING THROUGH TO THAT BETTER NEXT WORLD
WITH A LONG LOVING LOOK
KNEELING LIKE AN OPEN BOOK
TRANSFIXED AS IF CAUGHT ON A HOOK
IN THE HAND OF THE FISHER OF MEN ~ OH WHEN
WILL THE HESITATION WITHN ME LEAVE ME
SO WHEN PEOPLE LOOK THEY’LL BELIEVE ME
THAT THIS LOVE IS REAL AS THEY BEHOLD WITH THEIR EYES
THEY CAN REALIZE AND FEEL MERCY GIVEN TO REVEAL
FULLNESS OF LOVE TO KEEP US FREE
A POSSABILITY FOR YOU AND ME
WITH THE CONSEQUENCE OF THE FALL
WHILE FALLING WE KEEP RISING
BEYOND OUR NATURAL CAPACITY
WITH SPIRITUAL AUDACITY
LOVE FOR OUR HIGH CALLING
THROUGH THE PRAYER OF A PRAYING MAN PRAYING…
Fr. Stan Fortuna
SILENT WORDS SPOKEN BROKEN THROUGH
THE TREASURY OF ABIDING LOVE UNSPOKEN
KNEELING NEXT TO HIM – MY ITALIAN NEXT-OF-KIN
AT THE STATUE OF THE ROSARY OF THE VIRGIN
SUBMERGING HIM DEEPER INTO THE MYSTERY
RIGHT NEXT TO ME
SUCH LOVE EXPANDING BETWEEN MAN AND STATUE
FELT THEM BOTH STANDING STARING STRAIGHT AT YOU
PRAYER OF A PRAYING MAN PRAYING
WITH EYES THE SIZE OF A TUNNEL
PASSING THROUGH TO THAT BETTER NEXT WORLD
WITH A LONG LOVING LOOK
KNEELING LIKE AN OPEN BOOK
TRANSFIXED AS IF CAUGHT ON A HOOK
IN THE HAND OF THE FISHER OF MEN ~ OH WHEN
WILL THE HESITATION WITHN ME LEAVE ME
SO WHEN PEOPLE LOOK THEY’LL BELIEVE ME
THAT THIS LOVE IS REAL AS THEY BEHOLD WITH THEIR EYES
THEY CAN REALIZE AND FEEL MERCY GIVEN TO REVEAL
FULLNESS OF LOVE TO KEEP US FREE
A POSSABILITY FOR YOU AND ME
WITH THE CONSEQUENCE OF THE FALL
WHILE FALLING WE KEEP RISING
BEYOND OUR NATURAL CAPACITY
WITH SPIRITUAL AUDACITY
LOVE FOR OUR HIGH CALLING
THROUGH THE PRAYER OF A PRAYING MAN PRAYING…
Fr. Stan Fortuna
Saturday, November 04, 2006
Ochrona przed rozpadem - XXXI B Homily
Augustyn Pelanowski OSPPE
Bywa tak, że dobrze znane prawdy poznajemy dogłębnie i olśniewająco w jakimś wyjątkowym momencie życia, który działa jak reflektor wydobywający z ciemności kształty słów i głębię ich treści. Kilka słów zamienionych z Jezusem przez uczonego w Piśmie było jak ów blask zrozumienia.
Kochać Boga sercem, to nie kochać Go w lęku, lecz kochać miłością. W tym przykazaniu nie jest napisane, że mamy Go kochać, ponieważ On nas kocha. Dlatego należy zrozumieć to przykazanie w ten sposób: kochaj Go, nawet wtedy, gdy wszystko wskazuje, że On nie ma dla Ciebie miłości. My kochamy tylko tych, którzy nas kochają, ale Bóg oczekuje od nas miłości bez interesu, bez wzajemności, miłości, która kocha zawsze. Owszem, On nas kocha nieporównywalnie wspanialszą miłością, ale kochać Go mamy nawet wtedy, gdy nic z tej miłości nie dostrzegamy na ścieżce naszego życia. Poza tym nakaz kochania nie dotyczy sfery odczuwania emocji, tylko dotyka naszej woli. Chodzi o to, byśmy chcieli Go kochać, a nie tylko czuli, że Go kochamy. Czy można sobie nakazać miłość? Tak, wtedy, gdy ktoś, kogo zamierzamy kochać, jest godny tej miłości, a nie dlatego, że nam się podoba lub jest dla nas wyjątkowo przychylny. Możemy nakazać sobie miłość w tym znaczeniu, że pragniemy poczynić wszelkie możliwe kroki, by osiągnąć szczyt miłości i nigdy nie zrezygnować z dążenia do umiłowania Boga jeszcze mocniej niż dotychczas. Całym sercem, całą duszą, całym umysłem, całą mocą! Całym, czyli całkowicie, każdym detalem naszej natury, krótko mówiąc: totalnie!
Jest w tym ukryta tajemnica również naszej integralności: kto kocha Boga tak całkowicie, sam jest zintegrowany, scalony w swej duchowości i cielesności, zharmonizowany psychicznie i fizycznie. Miłość porządkuje istnienie. Poszczególne sfery ludzkiej natury zaczynają chodzić jak w zegarku, choć człowiek nie jest maszyną! Każda sytuacja i każda chwila, każde słowo i każdy gest powinny być okazją do poszukiwania miłości Boga. Ponieważ większość ludzi tak nie żyje, dlatego większość ludzi żyje w rozsypce. Wyobraźmy sobie orła, który wpatruje się w szczyt góry, zrywa się do lotu, porzuca gniazdo, jego skrzydła harmonijnie podporządkowują się celowi lotu, podkurcza swoje szpony, by nie stawiały oporu powietrzu i ułatwiły lot, wytęża wszystkie siły, ciągle wpatrując się w cel. Wszystkie jego mięśnie i kości wykonują ruchy posłuszne jednej myśli. Jego lot jest majestatyczny, ponieważ wszystkie części jego natury mają jeden jedyny cel. Gdyby jednocześnie chciał osiągnąć szczyt góry i siedzieć w gnieździe albo polować na jakieś zwierzę, lub spać, każda z części jego ciała wykonywałaby inną czynność, niezharmonizowaną z celem. Skończyłoby się to tragicznie. Podobnie człowiek, który jest zapatrzony w szczyt miłości Boga, porządkuje każdy swój ruch i każdy zryw, by osiągnąć ten cel. Takie życie jest majestatyczne. Kiedy jednocześnie chce kochać Boga i siebie, albo zapatrzony jest w stworzenie czy też pragnie wielu obiektów na raz, upatrując w nich cel swojego życia, wtedy rozsypuje się wewnętrznie.
Bywa tak, że dobrze znane prawdy poznajemy dogłębnie i olśniewająco w jakimś wyjątkowym momencie życia, który działa jak reflektor wydobywający z ciemności kształty słów i głębię ich treści. Kilka słów zamienionych z Jezusem przez uczonego w Piśmie było jak ów blask zrozumienia.
Kochać Boga sercem, to nie kochać Go w lęku, lecz kochać miłością. W tym przykazaniu nie jest napisane, że mamy Go kochać, ponieważ On nas kocha. Dlatego należy zrozumieć to przykazanie w ten sposób: kochaj Go, nawet wtedy, gdy wszystko wskazuje, że On nie ma dla Ciebie miłości. My kochamy tylko tych, którzy nas kochają, ale Bóg oczekuje od nas miłości bez interesu, bez wzajemności, miłości, która kocha zawsze. Owszem, On nas kocha nieporównywalnie wspanialszą miłością, ale kochać Go mamy nawet wtedy, gdy nic z tej miłości nie dostrzegamy na ścieżce naszego życia. Poza tym nakaz kochania nie dotyczy sfery odczuwania emocji, tylko dotyka naszej woli. Chodzi o to, byśmy chcieli Go kochać, a nie tylko czuli, że Go kochamy. Czy można sobie nakazać miłość? Tak, wtedy, gdy ktoś, kogo zamierzamy kochać, jest godny tej miłości, a nie dlatego, że nam się podoba lub jest dla nas wyjątkowo przychylny. Możemy nakazać sobie miłość w tym znaczeniu, że pragniemy poczynić wszelkie możliwe kroki, by osiągnąć szczyt miłości i nigdy nie zrezygnować z dążenia do umiłowania Boga jeszcze mocniej niż dotychczas. Całym sercem, całą duszą, całym umysłem, całą mocą! Całym, czyli całkowicie, każdym detalem naszej natury, krótko mówiąc: totalnie!
Jest w tym ukryta tajemnica również naszej integralności: kto kocha Boga tak całkowicie, sam jest zintegrowany, scalony w swej duchowości i cielesności, zharmonizowany psychicznie i fizycznie. Miłość porządkuje istnienie. Poszczególne sfery ludzkiej natury zaczynają chodzić jak w zegarku, choć człowiek nie jest maszyną! Każda sytuacja i każda chwila, każde słowo i każdy gest powinny być okazją do poszukiwania miłości Boga. Ponieważ większość ludzi tak nie żyje, dlatego większość ludzi żyje w rozsypce. Wyobraźmy sobie orła, który wpatruje się w szczyt góry, zrywa się do lotu, porzuca gniazdo, jego skrzydła harmonijnie podporządkowują się celowi lotu, podkurcza swoje szpony, by nie stawiały oporu powietrzu i ułatwiły lot, wytęża wszystkie siły, ciągle wpatrując się w cel. Wszystkie jego mięśnie i kości wykonują ruchy posłuszne jednej myśli. Jego lot jest majestatyczny, ponieważ wszystkie części jego natury mają jeden jedyny cel. Gdyby jednocześnie chciał osiągnąć szczyt góry i siedzieć w gnieździe albo polować na jakieś zwierzę, lub spać, każda z części jego ciała wykonywałaby inną czynność, niezharmonizowaną z celem. Skończyłoby się to tragicznie. Podobnie człowiek, który jest zapatrzony w szczyt miłości Boga, porządkuje każdy swój ruch i każdy zryw, by osiągnąć ten cel. Takie życie jest majestatyczne. Kiedy jednocześnie chce kochać Boga i siebie, albo zapatrzony jest w stworzenie czy też pragnie wielu obiektów na raz, upatrując w nich cel swojego życia, wtedy rozsypuje się wewnętrznie.
Subscribe to:
Posts (Atom)